Bachibouzouk (1977) - Haring vs Banksy

Εξαιρετική δουλειά του βρυξελλιώτη καλλιτέχνη Bachibouzouk.

Σε αυτή τη σειρά, ο βρυξελλιώτης καλλιτέχνης Bachibouzouk παίζει με το ιστορικό της τέχνης σαν ένα παιδί που έχει γίνει υπερβολικά περίεργο και έχει βρει μια από τις μυστικές αποθήκες ενός μουσείου και μια μπογιά. Μέσα από τα «Tomato Soup Can», σκηνοθετεί μια σύγκρουση ευχάριστα απίθανη ανάμεσα σε τρεις γίγαντες της μετακαλλιτεχνικής εποχής: Haring, Banksy. Ένα ντουέτο ποπ, αστικό και κλινικό, που περνά από την αεροζόλ στην επεξεργασία, όπως μόνο ο Bachibouzouk ξέρει να κάνει.

Το σημείο εκκίνησης, προφανώς, είναι το πόστερ του Banksy, που αποτελεί ήδη ένα νεύμα (ή νεύμα προς το νεύμα) στην εμβληματική Campbell’s Soup του Andy Warhol. Ο Bachibouzouk χρησιμοποιεί το ως τρίτος καποίκος. Το αποτέλεσμα: ένας διάλογος ανάμεσα σε δύο αισθητικές που καμία δεν ζήτησε συνομιλητή… και όμως, μαζί αρχίζουν να μιλούν δυνατά και ακόμη να γελούν.

Τα αεροζόλ, προσεκτικά επιλεγμένα σε μια ζωηρή παλέτα, έρχονται να αψηφήσουν την υπερβολικά ήσυχη κληρονομιά των εργαστηρίων. Κάθε χρώμα φαίνεται να διακηρύσσει: «Και αν η σύγχρονη τέχνη σταματούσε να παίρνει τον εαυτό της τόσο σοβαρά για τρία λεπτά;»
Αλλά πίσω από το χιούμορ υπάρχει μια πραγματική σκέψη: ο Bachibouzouk διερωτάται για την βιομηχανική επανάληψη των εικονιστικών στοιχείων της τέχνης. Τι γίνεται ένα σύμβολο όταν το αντιγράφεις, μετά όταν αντιγράφεις το αντίγραφο, μετά που ξαναβάφεσαι πάνω από τις ίδιες τις αναφορές που ήδη παρεκλίνουν; Ίσως κάτι πιο ειλικρινές: ένα έργο που αποδέχεται ότι δεν γεννήθηκε μόνο του, αλλά μέσα σε έναν πολιτισμικό θόρυβο, ένα καρναβάλι εικόνων και αποπροσανατολισμών.

Με την υπέρθεση αυτών των στρώσεων αναφορών, ο καλλιτέχνης μετατρέπει την κονσόλα – ένα καθημερινό αντικείμενο, σύμβολο κατανάλωσης, φετίχ ποπ – σε μια μεταφορά της εποχής μας γεμάτη κορεσμό: όλα έχουν ήδη δει, ρεμίξ, παρεκκλίνουν… και ωστόσο, χάρη σε μια μοναδική κίνηση (και ορισμένα καλά σπρέι), αναδύεται κάτι νέο. Κάπως σαν το να γυρίζεις αφενός σε ένα μουσείο καθρέφτη και αφετέρου να βλέπεις το ίδιο σου το είδωλο.

Με πολύ πνεύμα, λίγη τόλμη και μια ευδιάθετη διαύγεια, ο Bachibouzouk μας θυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να είναι πάνω απ’ όλα ένα παιχνίδι: ένα σοβαρό παιχνίδι, ναι, αλλά και ένα παιχνίδι τελικά. Και σε αυτό το παιχνίδι, οι Tomato Soup Can του γίνονται τα κομμάτια που λύνουν όλα τα λουκέτα.