Barberot Sylvain - suspended spaces






Πάνω από 10 χρόνια εμπειρίας στο εμπόριο τέχνης, ίδρυσε δική του γκαλερί.
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 130478 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Barberot Sylvain, suspended spaces, θεμέλιο από πολυουρεθανόστυλη μούχλα επικαλυμμένο με μαύρο βαμβακερό ύφασμα, χρώμα noir, καταγωγή Γαλλία, 2026, διαστάσεις 61 cm πλάτος, 88 cm ύψος, 40 cm βάθος, βάρος 1,8 kg, υπογεγραμμένο με το χέρι, διατίθεται απευθείας από τον καλλιτέχνη, σε εξαιρετική κατάσταση.
Περιγραφή από τον πωλητή
Αυτό το έργο είναι ένα καλούπωμα του προτομίου μου που έχει φτιαχτεί από αφρό πολυουρεθανής και καλύπτεται από πέπλο μαύρου υφάσματος. Αποτελεί αναφορά στην ιταλική γλυπτική του τέλους του 18ου αιώνα. Αυτά τα έργα, συχνά μάρμαρα, απεικονίζουν γυναικείους κορμούς εντελώς καλυμμένους με μια συγκλονιστική ακρίβεια.
Ένα έργο τέχνης είναι κατ’ αρχήν μια ματαιότητα. Εκφράζει την επιθυμία του καλλιτέχνη να αντικειμενοποιηθεί για να επιβιώσει στο χρόνο και απαντά στη ματαιότητα της ιδέας του δημιουργού-ντεμίουργος. Η μνήμη δεν παγιώνεται· παραμένει να έρθει χωρίς ποτέ να ριζώσει σε ένα άπειρο. Η εξαφάνισή της είναι η μόνη της προσφυγή.
Αυτό το έργο πρέπει να κρεμαστεί στον τοίχο.
Διεθνής καλλιτέχνης, του οποίου το έργο στηρίζεται στη διχοτομία που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη.
Η μνήμη κατά τη γνώμη μου είναι το αναγκαίο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, καθώς ο πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με το καλέμι, εγώ επιδιώκω να καταστείλω, να αποδομήσω, ακόμη και να σβήσω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση είναι η άσκηση της λησμονιάς…
Το σώμα είναι μόνο ο φορέας αυτής της μνήμης στην οποία εξαρτάται, μάλιστα την χρειάζεται. Αυτή τη μνήμη τη διαμορφώνει, τη μοντελοποιεί και τη μετασχηματίζει. Και αν η ανάμνηση μεταφράζεται από τα ελληνικά ως ανάβαση της μνήμης, για μένα τη καταδιώκω ώστε να μπορέσω να απομακρυνθώ καλύτερα από αυτή.
Αυτό το έργο είναι ένα καλούπωμα του προτομίου μου που έχει φτιαχτεί από αφρό πολυουρεθανής και καλύπτεται από πέπλο μαύρου υφάσματος. Αποτελεί αναφορά στην ιταλική γλυπτική του τέλους του 18ου αιώνα. Αυτά τα έργα, συχνά μάρμαρα, απεικονίζουν γυναικείους κορμούς εντελώς καλυμμένους με μια συγκλονιστική ακρίβεια.
Ένα έργο τέχνης είναι κατ’ αρχήν μια ματαιότητα. Εκφράζει την επιθυμία του καλλιτέχνη να αντικειμενοποιηθεί για να επιβιώσει στο χρόνο και απαντά στη ματαιότητα της ιδέας του δημιουργού-ντεμίουργος. Η μνήμη δεν παγιώνεται· παραμένει να έρθει χωρίς ποτέ να ριζώσει σε ένα άπειρο. Η εξαφάνισή της είναι η μόνη της προσφυγή.
Αυτό το έργο πρέπει να κρεμαστεί στον τοίχο.
Διεθνής καλλιτέχνης, του οποίου το έργο στηρίζεται στη διχοτομία που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη.
Η μνήμη κατά τη γνώμη μου είναι το αναγκαίο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, καθώς ο πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με το καλέμι, εγώ επιδιώκω να καταστείλω, να αποδομήσω, ακόμη και να σβήσω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση είναι η άσκηση της λησμονιάς…
Το σώμα είναι μόνο ο φορέας αυτής της μνήμης στην οποία εξαρτάται, μάλιστα την χρειάζεται. Αυτή τη μνήμη τη διαμορφώνει, τη μοντελοποιεί και τη μετασχηματίζει. Και αν η ανάμνηση μεταφράζεται από τα ελληνικά ως ανάβαση της μνήμης, για μένα τη καταδιώκω ώστε να μπορέσω να απομακρυνθώ καλύτερα από αυτή.
