Barberot Sylvain - FRAGILE

Αυτό το έργο εντάσσεται σε μια σειρά όπου η αυτοπροσωπογραφία μετακινείται μακριά από την άμεση αναπαράσταση για να εισέλθει στο πεδίο της εμπειρίας. Αποτελούμενο από τρεις κάθετους καθρέφτες, στον πίσω τους χώρο έχει μερικώς αφαιρεθεί το ασημί φινίρισμα, αφήνοντας να φανούν, διαφανώς φωτεινά, η λέξη fragile. Η τελευταία δεν αποκαλύπτεται αμέσως: αναδύεται, κρύβεται, εξαρτάται από τη γωνία, την παρουσία και την κίνηση του θεατή.

Ο καθρέφτης, που παραδοσιακά συνδέεται με τη γνωριμία με τον εαυτό, γίνεται εδώ ένας χώρος αβεβαιότητας. Το αντίγραφο δεν είναι σταθερό: διασπώνται από τη διαίρεση σε τρία μέρη, αλλοιώνεται από το φως που το διαπερνά, αιωρείται ανάμεσα στην εμφάνιση και στην εξαφάνιση. Ο καλλιτέχνης δεν εμφανίζεται ολόσωμα· διασπάται, διαθλάται, αφήνοντας χώρο σε μια εικόνα του εαυτού αστάθη, καθοριζόμενη από το βλέμμα του άλλου.

Η λέξη fragile, χαραγμένη μέσα στη ύλη του ίδιου του καθρέφτη, ενεργεί σαν μια διακριτική αποκάλυψη. Δεν επιβάλλεται ως δήλωση, αλλά ως υπόκωφη πληροφορία, σχεδόν δομική. Αφαιρώντας το φινίρισμα για να αποκαλυφθεί το φως, το έργο επιτελεί ένα βλέμμα αποκάλυψης: ό,τι συνήθως κρύβεται — η ευαλωτότητα — γίνεται εδώ το σημείο διέλευσης του ορατού.

Έτσι, η αυτοπροσωπογραφία δεν περιορίζεται πλέον σε μια εικόνα, αλλά επεκτείνεται σε μια συσκευή. Περιλαμβάνει το σώμα του θεατή, που παγιδεύεται στο αντίγραφο, αιχμαλωτισμένος σε αυτήν τη διατήρηση ανάμεσα στην ορατότητα και την εξαφάνιση. Ο καλλιτέχνης προτείνει λίγοτερο μια αναπαράσταση του εαυτού του από ένα καθεστώς: εκείνο της ταυτότητας που διατρέχεται, αστάθεια, εκτεθειμένη.

Σε αυτή την οικονομία ελάχιστων μέσων — καθρέφτης, φως, λέξη — το έργο δηλώνει ότι κάθε πρακτική καλλιτεχνίας προέρχεται από έναν συνεχή αυτο-πορτρέτο, όπου η ευαλωτρία δεν είναι ομολογία, αλλά συνθήκη.

Διεθνής καλλιτέχνης, των οποίων το έργο στηρίζεται στην διχοτομία που υπάρχει μεταξύ μνήμης και λησμονιάς. Η μνήμη, κατά τη γνώμη μου, είναι το αναγκαίο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, και ενώ ο πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με βούρτσα, εγώ επιθυμώ να καταστείλω, να αποδομήσω, ακόμη και να ξεχάσω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση, η άσκηση της λησμονιάς… Το σώμα είναι μόνο η στήριξη αυτής της μνήμης στην οποία εξαρτάται, ενδεχομένως χρειάζεται. Το δημιουργεί, το προσομοιώνει και το μεταμορφώνει. Και αν η αναμνάση μεταφράζεται από τα ελληνικά ως ανάβαση της ανάμνησης, κατά τη γνώμη μου την καταδιώκω για να χωρίσω καλύτερα από αυτήν.