Barberot Sylvain - Echo

Αυτοπορτρέτο — «Ηχώ»
Χαραγμένος καθρέφτης, φωτεινή διάταξη

Στην παραλλαγή αυτής της σειράς Αυτοπορτρέτο, το έργο επεκτείνει τον προβληματισμό γύρω από το αυτοπορτρέτο μετατοπίζοντάς το σε μια λογική αντήχησης. Ένας μοναδικός καθρέφτης, με την επιστρωμένη επιφάνεια μερικώς αποσπασμένη, αφήνει με το φως να φανεί η λέξη «ηχώ». Όπως και στα άλλα έργα, το κείμενο δεν επιβάλλεται μετωπικά: επιπλέει, εξαρτάται από τη θέση του θεατή, από το φως, από τη στιγμή.

Ο καθρέφτης δεν είναι πλέον απλά επιφάνεια αναγνώρισης, αλλά επιφάνεια επιστροφής. Δεν παράγει μια σταθερή εικόνα· επιστρέφει, αλλοιώνει, διαθλά. Η αντανάκλαση γίνεται φαινόμενο παροδικό, συγκρίσιμο με μια ηχητική ηχώ: μια εμφάνιση καθυστερημένη, ένα ίχνος που σχηματίζεται στο διάστημα μεταξύ ύπαρξης και εξαφάνισης.

Ο καλλιτέχνης βρίσκεται εδώ σε θέση διαμεσολαβητή. Εαυτός στο έργο, δεν απεικονίζεται άμεσα· εμφανίζεται ως πέρασμα, μια επιφάνεια μετάφρασης. Ο κόσμος, αιχμαλωτισμένος από το βλέμμα, επιστρέφεται με τη μορφή εικόνας — μετασχηματισμένος, μετατοπισμένος, ανασχηματισμένος. Το αυτοπορτρέτο γίνεται τότε λιγότερο επιβεβαίωση του εαυτού παρά διαδικασία λήψης και ανάκτησης.

Η λέξη «ηχώ», χαραγμένη στην επίστρωση, λειτουργεί ως διακριτικό κλειδί ανάγνωσης. Υποδεικνύει ότι κάθε εικόνα ήδη αποτελεί επιστροφή, αντήχηση. Όπως ένας ήχος που αντηχεί στον χώρο, η αντανάκλαση στον καθρέφτη διαδίδεται, θρυμματίζεται, και τελικά σβήνει. Δεν υπάρχει σταθερότητα, μόνον διαδοχικές εμφανίσεις.

Έτσι το έργο εντάσσει την καλλιτεχνική πρακτική σε μια φευγαλέα χρονικότητα: εκείνη της αναπήδησης, της εξασθενημένης επανάληψης, της προοδευτικής ολισθήσεως προς τη σιωπή. Ο καλλιτέχνης, μακριά από το να είναι μια αφετηρία, γίνεται ένα σημείο διέλευσης — ένας τόπος όπου ο κόσμος αντηχεί προτού εξαφανιστεί.