Barberot Sylvain - MEMORY

Σε αυτό το έργο που προέρχεται από τη σειρά Self Portrait, ο καλλιτέχνης στρεβλώνει ένα οικείο αντικείμενο — τον καθρέφτη — για να αποκαλύψει μια αόρατη διάσταση: την ικανότητά του να περιέχει, να συσσωρεύει και ίσως να χάνει τη μνήμη.

Η επίχρυση επιφάνεια, μερικώς χαραγμένη με τη λέξη «memory», γίνεται εδώ μια παράδοξη επιφάνεια. Συνήθως προορίζεται να αποτυπώνει πιστά την εικόνα του κόσμου, αλλά πλέον αλλοιώνεται, ευθραυστεί και σχεδόν σβήνεται. Η πράξη της χαρακτικής ενεργεί ως γραφή μέσα στη μήτρα της μνήμης: το να γράψεις «memory» πάνω σε έναν καθρέφτη είναι να εγγράψεις τη μνήμη στο ίδιο το εργαλείο που θα ήταν ο σιωπηλός μάρτυρας της.

Αλλά αυτός ο καθρέφτης δεν αντικατοπτρίζει πλέον ολόκληρα. Η αυξανόμενη αδιαφάνειά του, οι περιοχές σκιασμένες ή γυμνές, υποδηλώνουν μια κορεσμό. Σαν κάθε αντανάκλαση που συσσωρεύτηκε, κάθε πρόσωπο, κάθε στιγμή, να είχε αποθηκευτεί μέσα του μέχρι να αλλοιώσει τη λειτουργία του. Ο καθρέφτης, ως άτυπη αποθήκη του ρεαλτικού, φορτώνεται με μνήμη υπερβολική — και αυτή η μνήμη τελικά τον κάνει να εξαφανιστεί.

Σε αυτή τη λογική το έργο προτείνει μια λεπτή αντιστροφή: δεν είναι πλέον το υποκείμενο που αυτοεμβαίνει στον καθρέφτη, αλλά ο ίδιος ο καθρέφτης που γίνεται αυτοπορτρέτο. Ένα αυτοπορτρέτο όχι εμφανισιακά, αλλά λειτουργίας και εξάντλησης. Το «self» εδώ δεν είναι μόνο εκείνο του καλλιτέχνη, αλλά εκείνο του αντικειμένου — ένα αντικείμενο που, συσσωρεύοντας υπερβολικές εικόνες, χάνει την ικανότητα να τις παράγει.

Έτσι, η επιφάνεια που αντανακλά γίνεται τόπος έντασης ανάμεσα στην εμφάνιση και την εξαφάνιση, ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμοσύνη. Όταν η μνήμη είναι πολύ γεμάτη, ο επίχρυσος πυρήνας εξαφανίζεται — και μαζί του, η ίδια η δυνατότητα να δει κανείς τον εαυτό του.

Καλλιτέχνης διεθνούς εμβέλειας, του οποίου το έργο στηρίζεται στη διχοτομία που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά. Η μνήμη, κατ’ εμέ, είναι το αναγκαίο στοιχείο που δένει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, καθώς ο πολιτισμός μας αγωνίζεται να χαράξει την ιστορία με τον αποτρόπαιο βούρτλα, εγώ καταβάλλω προσπάθειες να αναστείλω, να αποδομήσω, ακόμη και να εξαλείψω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση, αυτή της άσκησης της λησμονιάς… Το σώμα αποτελεί τον φορέα αυτής της μνήμης στην οποία εξαρτάται, και χρειάζεται. Αυτή το χτίζει, το μοντελοποιεί και το μεταμορφώνει. Και αν η ανάμνηση μεταφράζεται από το ελληνικό ως ανάβαση της μνήμης, γι’ αυτόν τον λόγο την καταδιώκω για να έχω καλύτερα τη δυνατότητα να αποχωριστώ τελικά."