Hubert Schöllgen (1897-1978) - Untitled

Ο Χούμπερτ Σολχγεν (* 23 Φεβρουαρίου 1897 στο Ντίσελντορφ; † 1978 στο Βούπερταλ-Ελμπερφελν) ήταν Γερμανός ζωγράφος και τεχνικός γκραφίτο. Ο Σολχγεν αρχικά φοίτησε σε σπουδές στην AK Ντίσελντορφ. Αργότερα μετακόμισε στο Βερολίνο για να μελετήσει υπό τον Εμίλ Όρλικ και τον Θορν-Πρίκερ. Μετά εργάστηκε κυρίως ως ζωγράφος και γραφίστας στη Ντίσελντορφ και τη Έσεν. Λόγω της οικονομικής του κατάστασης δεν εξαρτιόταν από εκθέσεις, γι” αυτό επέλεγε συχνά τα θέματα του με εντελώς προσωπικό τρόπο. Πολλά βιβλία χρησιμοποίησαν τα γκραφιστικά σχεδιασμένα σχέδια, βινιέτες και ξυλογραφίες του Σολχγεν για εικονογράφηση. Αρχείο του καλλιτεχνικού σωματείου Μαλκασταν στην Ντίσελντορφ κατέχει ορισμένα από τα έργα του. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του θεωρείται εξπρεσιονιστικό. Οι ξυλογραφίες ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς ανάμεσα στους πρωτοπόρους (Die Brücke, Die Blaue Reiter) αυτής της γερμανικής ροής.

Ο τίτλος του έργου μου είναι άγνωστος. Πιθανώς βρίσκεται στο κάτω αριστερό μέρος του έργου· δεν μου είναι εφικτό να τον διαβλέψω στο συγκεκριμένο κείμενο. Είναι χειρόγραφος από τον καλλιτέχνη στο κάτω δεξιά. Ξυλογραφία πιθανότερο από την περίοδο μεταξύ 1918 και 1939, στην διαρκία μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων. Το έργο βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, χωρίς ίχνη χρήσης ή κιτρινίλες. Στα αριστερά ένα πολύ μικρό ρώγισμα στο «λευκό» μέρος.

Ο εξπρεσιονισμός (από τα λατινικά: expressio, «η έκφραση») είναι μια μοντερνιστική ρεύση στην ευρωπαϊκή τέχνη από τις αρχές του εικοστού αιώνα, περίπου από το 1905 έως το 1940. Στον εξπρεσιονισμό ο καλλιτέχνης προσπαθεί να αποδώσει τα συναισθήματά του ή τις εμπειρίες του στον θεατή, με μια ορισμένη παραμόρφωση της πραγματικότητας. Ο εξπρεσιονισμός ως στυλ είναι κυρίως γνωστός στη λογοτεχνία και τη ζωγραφική, αλλά απαντά και στη μουσική, τη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική, το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Ο εξπρεσιονισμός προσέφερε κεντρική θέση στην προσωπική, υποσυνείδητη αντίδραση του καλλιτέχνη απέναντι στο περιβάλλον του. Επιδίωξε έτσι να αποκοπεί από τον ιμπρεσιονισμό, που προάσπιζε τη μαρτυρία της αισθητής πραγματικότητας. Στον εξπρεσιονισμό αυτή η σύνδεση με την πραγματικότητα εξασθενεί· μερικές φορές ακόμη και χάνεται ολοκληρωτικά. Ως αποτέλεσμα, εμφανίζονται νωρίτερα αδύνατες, νέες μορφές. Δύο από τους κύριους θεμελιώδεις άξονες είναι λοιπόν: «δεν υπάρχουν νόμοι» και «κανείς δεν μπορεί να επιβάλει νόμους».

Στη ζωγραφική ο όρος «εξπρεσιονιστικός» πλέον χρησιμοποιείται ευρύτερα για κάθε πίνακα που αποτυπώνει ένα εξπρεσιονιστικό συναίσθημα, ακόμα κι αν δεν χρονολογείται από τον πρώιμο εικοστό αιώνα.