Sylvain Barberot - Jouir - marbre gravé

«jouir» προέρχεται από μια σειρά έργων με τίτλο «épitaphe». Είναι ένας ποιητικός τρόπος να αγκαλιάσει κανείς τον θάνατο με ποίηση, επιλέγοντας μια λέξη που επιλέγεται ώστε να τον υπερβεί.

Σε αυτό το έργο, μια μαρμάρινη πλάκα με κυματιστές φλέβες, σχεδόν οργανοποιημένες, υψώνεται σαν ένα θραύσμα που αποκόπηκε από τον χρόνο. Η επιφάνειά της, σημαδεμένη από στρώσεις γκρίζες και ιβορινούχες, υπενθυμίζει ταυτόχρονα την γεωλογική ιζηματολογία και τη βραδύτερη εγγραφή της μνήμης. Τίποτα εδώ δεν είναι λεία: το άκρο της ακανόνιστο, σχεδόν τυχαίο, θυμίζει τη διάλυση, το τέλος, την ατελείωτη ύπαρξη.

Στην καρδιά αυτής της πετρωμένης ύλης, μια λέξη: να απολαμβάνει. Χαραγμένη βαθιά, δεν ικανοποιείται μόνο με το να είναι γραμμένη — είναι χαραγμένη, σαν να χρειαζόταν να αρχίσει κανείς από την πέτρα για να γεννηθεί το νόημα. Ο φύλλος χρυσού 24 καρατίων αιχμαλωτίζει το φως με μια σχεδόν ιερή ένταση. Υπογραμμίζει τα περιγράμματα της χαρακιάς, προβάλλοντας μια φαντασμαγορία φαντάρου. Αυτή η πολύτιμη φωτεινή προβολή δεν θυμίζει χωρίς αμφιβολία τα χρυσά γράμματα των ταφικών στρογγυλών, όπου το όνομα και οι λέξεις παραμένουν μετά την εξαφάνιση του σώματος.

Η επιλογή του ρήματος «να απολαμβάνει» λειτουργεί ως κεντρική ένταση. Συνδεδεμένο με τον θάνατο μέσω του μηχανισμού της επιτύμβιας επιγραφής, μετατοπίζει τις αναμενόμενες αντιδράσεις: όπου περιμένουμε πόνο, εμφανίζεται η ένταση· όπου η πέτρα υπαινίσσεται τη σιωπή, ο λόγος καλεί σε εμπειρία, στο σώμα, στη στιγμή που βιώνεται. Έργο διαπραγματεύεται έτσι μια διακριτή αλλά ισχυρή ανατροπή: δεν αρνείται τον θάνατο, τον συνοδεύει με μια εντολή να ζεις πλήρως.

Ανήκει στη σειρά Épitaphe, αυτό το κομμάτι προτείνει μια ποιητική προσέγγιση του πεπερασμένου. Κάθε επιλεγμένη λέξη γίνεται προσπάθεια υπερβολής της εξαφάνισης, όχι με μετριοποίηση, αλλά με αντίθεσή της σε μια μορφή υπαρξητικής πυκνότητας. Εδώ, ο λίθος δεν κλείνει τούτο: διατηρεί, ενισχύει, μεταμορφώνει. Το «Να απολαμβάνει» γίνεται τότε λιγότερο μια λέξη και περισσότερος ζωντανός υπόστρωμα, μια φωτεινή ίχνη που αφήνεται στο κέντρο της ύλης, σαν ένα τελευταίο φωτεινό λάμψη απέναντι στο αναπόφευκτο.

Καλλιτέχνης διεθνούς βεληνεκούς, το έργο της οποίας στηρίζεται στην διχοτομία που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμόνηση. Η μνήμη από την άποψή μου είναι το αναγκαίο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, ενώ о πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με το ατσαλί του, εγώ επιδιώκω να αναστείλω, να αποδομήσω, ακόμη και να σβήσω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη υπόθεση αυτή της άγνοιας... Το σώμα δεν είναι παρά η στήριξη αυτής της μνήμης στην οποία εξαρτάται, ή ακόμη και χρειάζεται. Την κατασκευάζει, την μοντελοποιεί και την μεταμορφώνει. Και καθώς η μνήμη μεταφράζεται από τα Ελληνικά ως «ανάμνηση», για μένα την ακολουθώ ώστε να μπορέσω να αποχωριστώ καλύτερα.