Alessandro Padovan - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδovan, παγκοσμίως διάσημου για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μια θήκη από Plexiglas.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επαναπροσ interpreτώντας τη γλώσσα του μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν αποτελεί εδώ μόνο επιφάνεια αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως στον Aubertin, το μονοχρώμιο γίνεται νοητός χώρος, απόλυτη ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για πυρκαγιά και καύση, βρίσκουμε τη βίδα: μηχανικό, προσαρμοστικό, σειριακό στοιχείο.
Οι βίδες αναδύονται από τον plane ως δυναμική ύφανση, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που ρευστοποιεί τη διδυδρομερικότητα και μετατρέπει το κόκκινο σε μια επικράτεια διαπερασμένη από δυνάμεις. Εάν ο Aubertin κατέκαυε ύλη για να ελευθερώσει τη ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, χτίζεται. Είναι ένα πράξη αντίθετη αλλά θεωρητικά ομοειδή: μια ριζοσπαστική ενέργεια πάνω στο μονοχρωμία.
Το διαφανές θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά βίωμα εμβύθισης· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα στη σειρά και την ώθηση, ανάμεσα στον μηχανικό έλεγχο και τη συναισθηματική δόνηση.
Σε αυτή την προοπτική, το έργο λειτουργεί ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε εκείνη που οικοδομεί, διατηρώντας αναλλοίωτη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στη λοξά του Pop Art, Screw Art, της κεντρικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με γλώσσα οπτική και πολιτισμική επίδραση το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Την ίδια στιγμή, η καλλιτεχνική έρευνα διαλόγεται με τη φαντασίωση του πολυτελούς, της μόδας-συμβόλου και του παγκόσμιου design, υπενθύμίζοντας σύμβολα ἁγιότητας και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, την συμβολική αξία του brand και τη σύγχρονη τέχνη ως πολιτιστικό αντικείμενο.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, του πολυτελούς ποπ αρτ, της συντομιστικής τέχνης δρόμου και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εμβληματικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα έντονη καλλιτεχνική αυτονομία.