ράφι / διακοσμητικό στήριγμα - Ξύλο - Μιανμάρ - τέλη του 19ου αιώνα / αρχές του 20ού αιώνα.

«Ξύλινο αρχαιολογικό αρχιτεκτονικό τμήμα – ράβδος/διακοσμητικό εξάρτημα – σκαλισμένο ξύλο σε χειροποίητη μορφή – περιοχή Μυανμάρ, πρώην Βιρμανία – τέλους 19ου αιώνα / αρχών 20ού αιώνα – αρχική πατίνα – πρώην στοιχείο δομής κτιρίου εξαιρετικής αξίας (ναός ή αριστοκρατική κατοικία).»

Αποτελεί ένα σημαντικό και σπάνιο ξύλινο αρχιτεκτονικό τμήμα, προερχόμενο από την περιοχή της Βιρμανίας και μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί σήμερα ως τοίχηση μνημειακή με μεγάλο χαρακτήρα. Το τεμάχιο διατηρεί αρχαία και ομοιογενή πατίνα, χωρίς επαναβαφή, που επισημαίνει τη μακρά χρήση του εξωτερικά ή σε περιβάλλον ημι-ανοιχτό.

Το τμήμα είναι ολόκληρα σκαλισμένο με το χέρι σε ένα ενιαίο μασέλο σκληρού ξύλου, με διαστάσεις περί τα 43,5 x 28 x 9 εκ. και βάρος 2,450 kg, που του χαρίζουν σημαντική φυσική παρουσία αλλά ακόμα διαχειρίσιμη για οικιακή έκθεση. Η σύνθεση επικρατεί από έναν στροβιλισμό στοιχείων με αυλακωτές επιφάνειες, επικαλυμμένες και τοποθετημένες σε πολλαπλά επίπεδα, που παραπέμπουν σε τριφύλλια φύλλων, οβοειδή ή στερεφοποιημένες φλόγες, χαρακτηριστικά του βρεμανικού διακοσμητικού ρεπερτορίου και των περιοχών του Ιμαλαΐου. Το πίσω μέρος είναι επίπεδο και χωρίς τελειώματα, ενώ από τη μια πλευρά προεξέχει ένα στιβαρό “βραχίονας” χωρίς διακόσμηση, που αποτελεί τη δομική ζώνη εισαγωγής στην αρχική κατασκευή.

Κοιτώντας προσεκτικά διακρίνεται ότι οι σκαλιστές επιφάνειες φέρουν ήπια φθορά στα ανάγλυφα, συμβατή με μακρά έκθεση, αλλά χωρίς σοβαρές δομικές ρωγμές: μόνο μικρές αποκοπές και περιφερειακές απώλειες, που τεκμηριώνουν την ηλικία χωρίς να επηρεάζουν την αναγνωσιμότητα του συνόλου. Απουσιάζουν όλα τα ίχνη πολυχρωμίας ή χρυσωμάτων (ποτέ δεν υπήρξαν), γεγονός που υποδηλώνει αρχιτεκτονική λειτουργία περισσότερο από ιερογραφική, πιθανώς ως μέρος μίας σειριακής ακολουθίας ραφιών ή στηριγμάτων, όπου ο ρυθμός των μορφών ήταν πιο σημαντικός από το χρώμα.

Η διαμόρφωση του τεμαχίου – μακρύς αχτύπητος ράφι με διακοσμημένες άκρες και απλώς τελική κομμένη άτεμπη – συμπίπτει με ένα στοιχείο δευτερεύουσας υποστήριξης: ένα ράφι, μια στήριξη ή “βράχεται” ξύλινο πλαισίωμα, τοποθετημένο σε υπέρταση σε δοκού ή σε τοιχοποιία για τη στήριξη μιας εξωτερικής προεξοχής οροφής, αρχιτείνης ή μπαλκονιού κτιρίου εξαιρετικής αξίας. Σε αντίθεση με τα μεγάλα, διακοσμητικά ερμηνείες νεπαλεϊκής κατασκευής με θεότητες ή ανθρώπινες φιγούρες, αυτό το τεμάχιο βασίζεται εξ ολοκλήρου στην επανάληψη φυτικών/κηλιδωτών μοτίβων, που στα ιερούς ναούς και στα αριστοκρατικά κτίρια συμβολίζουν ζωτική ενέργεια, προστασία και ευημερία, δημιουργώντας ταυτόχρονα ισχυρό παιχνίδι σκιάς- φως.

Η πλήρης απουσία οπών για καρφιά ή μεταλλικούς συνδετήρες και η έλλειψη συγκεκριμένων θέσεων για μεταλλικά στοιχεία υποδηλώνουν ένα σύστημα οδοντωτής αρ편ς σε ξύλο, πιθανώς με το μη διακοσμημένο μέρος σε το δοκό ή τον τοίχο και συγκρατούμενο από το βάρος και από πλευρικούς συνδέσμους. Αυτό είναι τυπικό της παραδοσιακής ξύλινης αρχιτεκτονικής σε πολλές περιοχές της Βιρμανίας, όπου αποφεύγονται εκτεθειμένα μέταλλα για πρακτικούς και ενίοτε συμβολικούς λόγους. Η ομοιογενής πατίνα, η φυσική οξείδωση του ξύλου και ο τρόπος επεξεργασίας επιτρέπουν μια προσεκτική χρονολόγηση μεταξύ τέλους του 19ου αιώνα και αρχών 20ού αιώνα, δηλαδή περίπου 100–150 ετών.

Για έναν συλλέκτης ασιατικής τέχνης ή αρχιτεκτονικών θραυσμάτων, το αντικείμενο αυτό βρίσκεται στην κατηγορία των Wunderkammer: ένα θραύσμα που αφηγείται μια ευρύτερη δομή που σήμερα έχει χαθεί, αλλά διατηρεί ατόφια τη γοητεία της παραδοσιακής ξύλινης γλυπτικής. Είναι ένα τεμάχιο που λειτουργεί πολύ καλά τόσο ως αντικείμενο μελέτης – για όσους ενδιαφέρονται για την βηρμανική λαϊκή αρχιτεκτονική και τα συστήματα στηριγμάτων της – όσο και ως μεγάλης κλίμακας αφηρημένη γλυπτική, ικανή να αλληλεπιδράσει με σύγχρονα εσωτερικά περιβάλλοντα χάρη στη δύναμη του ρυθμού και της κίνησης, σχεδόν “μπαρόκ” στα καλύμματα του.

Μπορεί να κρεμαστεί σε τοίχο ως διακοσμητικό πάνελ (με διακριτικό σύστημα στο πίσω μέρος που δεν αλλοιώνει το αρχικό ξύλο) ή να παρουσιαστεί σε βάση ή ράφι, αξιοποιώντας την διαγώνια προοπτική του παλιού βραχίονα στηρίζματος. Η απουσία πολυχρωμίας επιτρέπει την πλήρη εκτίμηση της ύλης του ξύλου, με τις φυσικές χρωματικές μεταβολές και την πατίνα, χωρίς αποσπάσεις.

Το τεμάχιο βρίσκεται σε δομικά καλά συντηρημένες συνθήκες, με φυσιολογικές ενδείξεις ηλικίας και χρήσης: μικρές ελλείψεις στα πλέον εκτεθειμένα άκρα, ήπια κόψιμο του ξύλου και συσσωρεύσεις σκόνης στις βαθύτερες κοιλότητες. Δεν υπάρχει ορατή επανορθωτική παρέμβαση, καμία πρόσφατη βαφή, καμία μεταλλική επικάλυψη, ούτε παρούσα ούτε προηγούμενη.

Συνιστάται να αποφευχθεί επεμβατική καθάρισή ή χρήση σύγχρονων ελαίων, ώστε να μη διαταραχθεί η ιστορική πατίνα, η οποία αποτελεί ένα από τα στοιχεία γοητείας και αυθεντικότητας του αντικειμένου.

Τα δεδομένα ελέγχθηκαν και από ειδικευμένη ΤΝ για μεγαλύτερη ακρίβεια και συνθερότητα και επιβεβαιώθηκαν από την ειδικότητα.

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Από Ινδούς αντικερίστες όπως η Mudit International του Νает Νεϊ, ή αγορά αντίκες ειδικευμένη > Γκαλερί Arkadia > Arkana Gallery > ιδιωτική συλλογή Putignano Adriano από το 1985/1990

Ταχύτερα καλώς συσκευασμένο με πολυστυρένιο και/ή πολυβόλλ, και αποστολή με ιχνηλάτηση και ασφάλεια από τις κορυφαίες εταιρείες ταχυμεταφορών.
Στο κόστος αποστολής περιλαμβάνεται η ιχνηλάτηση αποστολής, τα υλικά συ packing και η ασφάλιση του έργου.
Λόγω προβλημάτων με δασμούς και τελωνειακές πρακτικές, δεν αποστέλλουμε στις Η.Π.Α.
Κορσική υπό συνεννόηση.'