Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Terracotta Λάμπα λαδιού με ελάφι

Προσοχή: λόγω τελωνειακών κανονισμών μπορούμε να αποστείλουμε μόνο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε έγκυρη διεύθυνση αποστολής ΕΕ πριν από τη δημοπράτηση.

Ένα εξαιρετικά λεπτό ρωμαϊκό τσόχινο/κεραμικό φως λαδιού από πηλό, με μακρύ οβάλ σώμα και κυκλικό δίσκο, διακοσμημένο με κεντρικό ελάφι, πλαισιωμένο από δύο τρύπες γέμισμα. Οι ωμοί του λυχναριού είναι διακοσμημένοι από την κάθε πλευρά με σειρά από 4 φύλλα κισσού / ανθοστολισμού. Στην κορυφή του λυχναριού υπάρχει μια συμπαγής λαβή που είναι πλατυμένη στις δύο πλευρές. Το λυχναρι βρίσκεται πάνω σε μια κυκλική βάση.

± 130,2 x 80,8 mm
Κατάσταση: Καλή και σταθερή κατάσταση, το κράτημα εν μέρει αποκαταστημένο. Πολύ ωραία απόδοση του ελαφιού με λεπτομέρεια. Ορισμένες επικαλύψεις άμμου. Σημάδια φθοράς συνεπή με αρχαίο τε artefact.

Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας: διατίθεται κατόπιν αιτήματος (pdf-формат).

-> Η πήλινη λαμπάδα/φλόγιστρο αναπτύχθηκε αρχικά στην εποχή του Χαλκού, αρχικά σχεδιασμένη ως ανοιχτά δοχεία σε σχήμα μπολ. Με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκαν σε πιο κλειστά μορφώματα για να αποτρέπουν διαρροές λαδιού και κατασκευάζονταν με διάφορες μεθόδους: χέρι-μαγείρευμα, τροχός/περνάρι, και παραγωγή καλουπιών.

Η χρήση καλουπιών για την κατασκευή λυχναριών έγινε κυρίαρχη κατά την Ελληνιστική περίοδο (323–31 π.Χ.). Τα λυχνοστάσια συνήθως κατασκευάζονταν με καλούπια δύο μερών, σχηματίζοντας τα άνω και κάτω μέρη του λυχναριού. Το επάνω καλούπι συχνά περιελάμβανε περίπλοκα ανάγλυφα σχέδια που εμφυτεύονταν στο πηλό. Αυτή η μέθοδος επιτάχυνε την παραγωγή και επέτρεπε την προσθήκη περισσότερης διακόσμησης στην επιφάνεια του πηλού.

Τα λαμπάκια λαδιού ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στη Μεσόγειο, όπου το ελαιόλαδο ήταν άφθονο και παρείχε αποτελεσματικό καύσιμο. Άλλα φυτικά έλαια και ζωικά λίπη μπορεί επίσης να χρησιμοποιήθηκαν. Για να ανάψουν τα λυχνοστάσια, το βάψιμο από ινώδη υλικά όπως φυτικές ίνες, πάπυρος ή λινό τοποθετούνταν.

Πέρα από οικιακή χρήση, τα λαμπάκια λαδιού φωτίζουν διάφορα περιβάλλοντα. Ήταν βασικά σε ρωμαϊκά φεστιβάλ, στα εκτενέστατα εσωτερικά των ναών και ιερών, και σε σκοτεινά μέρη όπως οιcatacombs. Στην αρχαία Ρώμη, τα λυχνοστάσια μερικές φορές προσφέρονταν ως ευχαριστήρια δώρα στους θεούς. Επιπλέον, εξυπηρετούσαν ως ταφικά αγαθά σε ταφές, συμβολίζοντας το φως για τη μετά θάνατον ζωή.