Μπουρκίνα Φάσο

Σύμφωνα με τη Ντιανάλα Μπογκνόλο (2007, σελ. 52-53), σε όλη τη γη των Λομπί μόνο οι μάστορες-σφαγίστες επιτρεπόταν να δημιουργούν τα προγόνεια εφόδια που είναι γνωστά ως thilkotina. Ως εκ τούτου, τα τελευταία είναι απολύτως τυπολογικά παραδείγματα του «αρχέτυπου στυλ» κάθε κοινότητας Λομπί, καθώς και του ταλέντου των δημιουργών τους. Σε αυτό το κείμενο τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του γλυπτικού Λομπί ερμηνεύονται με τέτοια μοναδικότητα και εξουσία που δηλώνουν την «χειρομανία» ενός εξαιρετικού γλύπτη, που μπορεί επίσης να φανεί στο φημισμένο γυναικείο ομοίωμα από τη μετέπειτα συλλογή Jacques Kerchache (βλ. Kerchache, Paudrat, Stephan, 1988, σελ. 86, αρ. 40).

Σύμφωνα με τη Μπογκνόλο - γράφοντας για το αγαλμάτι Kerchache - (2007, σελ. 130, αρ. 4), «για τους Νταγκάρα (οι φόρμες σχεδιαστικές τους αρχές απεικονίζονται σε αυτό το αγαλμά) η ανθρωπόμορφη φιγούρα συνδέεται στενά με ιδιωτική και προσωπική λατρεία. Τα διακριτικά χαρακτηριστικά του είναι κυρίως γεωμετρικοί όγκοι και το περισσότερο ή λιγότερο έντονο κενό στο πρόσωπο, που τονίζεται από το μικρό, ασθενώς χαραγμένο στόμα και το μυτερό πηγούνι. Κάθε γλύπτης προσαρμόζει αυτά τα μορφολογικά χαρακτηριστικά ανάλογα με τον τρόπο που απεικονίζει την ανθρώπινη φιγούρα, σε συμφωνία με την περιοχή όπου εργάζεται.»

Σε αυτό το κείμενο η ζωτικότητα της στάσης και τα λειά άκρα παρέχουν μια ισχυρή βάση για τη δύναμη της όψης, των ισχυρών, καλλιτεχνικά διαμορφωμένων χαρακτηριστικών - ένα ριζικά σχηματισμένο, βαθιά κενό πρόσωπο οδηγεί σε ένα μικρό, πολύ αραιά χαραγμένο στόμα και σε μεγάλα κυλιόμενα μάτια προς τα κάτω - που φαίνονται εντελώς αφοσιωμένα στην έκφραση της εσωτερικότητας.

Κάποιοι γλύπτες έχουν ασκήσει επίδραση στο σπάνιο σώμα γλυπτικής των Νταγκάρα. Ο Mahire Somé (περί το 1800 – περί το 1880) είναι ένας από αυτούς: αφεντικό του λεγόμενου στυλ «zeon» (Μπογκνόλο, ούτω, σελ. 58). Παρότι ο δημιουργός του περιορισμένου σώματος από το οποίο προέρχεται αυτό το γλυπτό και το παράδειγμα από τη συλλογή Jacques Kerchache παραμένει άγνωστος, η βαθιά πατίνα του σκληρού ξύλου και η εμφάνιση της θυσιαστικής πατίνας είναι και οι δύο αποδείξεις ότι τα δύο έργα σκαλίστηκαν την ίδια περίοδο.

Προέλευση: Jean Michel Huguenin, Παρίσι