Eduardo Chillida (1924-2002) - Untitled, 1964

Eduardo Chillida. Ατιτλοφόρητο, 1964.

Ο Eduardo Chillida είναι μια από τις κυριότερες φυσιογνωμίες της ευρωπαϊκής τέχνης του 20ού αιώνα. Διεθνώς αναγνωρισμένος για την εξερεύνηση του χώρου, της ύλης και του κενού, το έργο του καλύπτει γλυπτική, σχέδιο και χαρακτικά, εξετάζοντας τις εντάσεις μεταξύ μορφής, ισορροπίας και αρχιτεκτονικής. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, η οπτική γλώσσα εξελίχθηκε προς μια ριζική σύνθεση στην οποία οι μινιμαλιστικές χειρονομίες αποκτούν ισχυρή δομική παρουσία.

Διαστάσεις χαρτιού: 36 x 26 εκ.
Διαστάσεις σκίτσου: 15 x 17,8 εκ. (ίδιο μέγεθος με το πρωτότυπο σχέδιο).
Συνολικές διαστάσεις: 42 x 32 εκ.
Περιορισμένη έκδοση από το Μουσείο Chillida Leku.
Πέντε μελανά μελάνια σε φυσικό λευκό χαρτί River Artist, 120 γρ.
Χεράκι τοποθετημένο πάνω σε γκρι στήριξη με τρεις αφαιρούμενους σημεία παρουσίασης.
Άριστη κατάσταση.

Σε αυτό το άτιτλο σκίτσο του 1964, ο Chillida εργάζεται με πυκνές μαύρες μάζες μελάνης, συνθέτοντας τη μορφή μέσω συμπαγείς γηγενείς μπλοκ χειρονομιών που αναφέρονται μεταξύ τους σαν να πρόκειται για γλυπτικά στοιχεία. Σε αντίθεση με τα γραμμικά του σκίτσα, εδώ ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί συμπαγείς αδιαφανείς μορφές που δημιουργούν μεγάλη ένταση ανάμεσα σε βάρος και κενό, προαναγγέλλοντας μορφολογικές λύσεις που αργότερα θα αναπτυχθούν στις γλυπτικές του καταστάσεις από σίδηρο και ατσάλι.

Η σύνθεση δεν αντιπροσωπεύει συγκεκριμένο πρόσωπο αλλά μάλλον μια δομή σε ασταθή ισορροπία, όπου κάθε στοιχείο φαίνεται να στηρίζει το επόμενο. Αυτή η προσήλωση στη σχέση βαρύτητας, στήριξης και εσωτερικού χώρου αποτελεί ένα από τα κεντρικά θέματα στο έργο του Chillida κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, μια περίοδος κατά την οποία η οπτική του γλώσσα έγινε όλο και πιο ριζοσπαστική και αρχιτεκτονική.

Η αντίθεση μεταξύ μαύρης μελάνης και ανοιχτού φόντου μετατρέπει τον κενό χώρο σε ενεργό στοιχείο του έργου, ενισχύοντας μια από τις βασικές ιδέες της σκέψης του Chillida: ο χώρος δεν είναι υπόβαθρο αλλά ο πραγματικός υλικός χαρακτήρας της γλυπτικής και του σκίτσου. Σε αυτά τα έργα σε χαρτί, ο καλλιτέχνης πειραματίζεται με μορφολογικές λύσεις που αργότερα θα εμφανιστούν στα μνημειακά του κομμάτια, όπου η ύλη οργανώνεται πάντοτε σε διάλογο με τον περιβάλλοντα χώρο.