Pippo - Petals of Lost Time

Πέταλα Χαμένου Χρόνου
Τα δάχτυλά μου πονούν γύρω από τους βλαστούς, τα κόκκινα πέταλα αιμορραγούν στον απογευματινό αέρα. Είμαι ένα φάντασμα σε καλοκαιρινό φόρεμα, περιμένοντας μια εποχή που έχει ήδη πακετάρει τις τσάντες της και έχει φύγει. Κάθε λουλούδι είναι μια μέρα που περάσαμε μαζί, τώρα εύθραυστο και μελανωμένο στις άκρες. Παρακολου θώ τα αβάδιστα μάτια της κουκουβάγιας, ψάχνοντας για μια σπίθα ζωής σε αυτό το κλουβί. Είμαι μια χλωμή στήλη οδύνης, που στέκεται όπου χόρευε ο ήλιος, βλέποντας το κόκκινο να ξεθωριάζει στο γκρι.

* Διαστάσεις: 100 × 75 × 2.5 εκ. (Υ × Π × Β)
* Μέσο: Αρχικό λάδι σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, μοναδικό πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Κιβώτιο/Πλαισιοποίηση: Άπειρο (οι πλευρές έχουν βαφτεί, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό κάδρο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορικά: Επαγγελματικά πακέτα και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη:

Ο Pippo (γεννημένος στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που διαβαίνουν το ήσυχο πεδίο μεταξύ γεωμετρικής αφαίρεσης και σουρεαλισμού. Αποχωρώντας από μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφικό σχέδιο για να αφοσιωθεί πλήρως στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το παρελθόν του φαίνεται στις συνθέσεις του— αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—ώστε όμως να απαλύνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια βιωματική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα θέματα γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, μπαίνοντας νοητά στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι μορφές του, αν και κομψά ντυμένες, συχνά έχουν προσωρινά ανώνυμες. Αυτή η ανωνυμία αποτελεί πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να γίνει ο οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να βρεθεί στη σκηνή και να διαδραματίσει ο ίδιος την ιστορία.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζεται και για τον καλλιτέχνη. Επιφυλακτικός και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκει κανείς στο έργο του.

Με μια παλέτα υποβλητικών, ατμοσφαιρικών τόνων διακοπτόμενων από αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι ζωγραφιές του—γέμισμένες με σιωπηλά ζώα, κοφτές σκιές και φλεγόμενό φως—δεν είναι απλά εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες νοσταλγίας και χάρης.