Vincenzo Raimondo - My Time

«My Time» είναι ένα έργο που αιχμαλωτίζει μια στιγμή αιωρούμενη, σχεδόν κλεμμένη από τον καθημερινό θόρυβο. Η γυναικεία φιγούρα, κομψή αλλά ουσιώδης, βρίσκεται σε μια ήσυχη παύση: ένα ποτήρι κρασί, το βλέμμα κενό, ο χρόνος που τελικά επιβραδύνεται.
Η σύνθεση παίζει με έναν έξυπνο αντίθετο: από τη μια η στιλιζαρισμένη, καθαρή, σχεδόν ελάχιστη μορφή· από την άλλη ένα ζωντανό φόντο, κατασκευασμένο με χρωματικές επιφάνειες ενεργητικών και φαινομενικά ενστικτωδών χρωμάτων. Το αποτέλεσμα είναι μια οπτική ισορροπία που δουλεύει αβίαστα, όπως ορισμένα πρόσωπα που φαίνονται πάντα να είναι εν τάξει ακόμη και όταν δεν είναι.
Το μαύρο του φορέματος σκιάζει ακόμα τη σκηνή, ενώ τα έντονα χρώματα – κίτρινα, κόκκινα και μπλε – δημιουργούν μια συναισθηματική διάσταση πιο δυναμική, σχεδόν για να υποδηλώσουν τον εξωτερικό κόσμο που συνεχίζει να κινείται ενώ εκείνη απολαμβάνει τη λοξοδρομία να σταματήσει.
Οι γραμμές είναι επιμελώς απλουστευμένες, σχεδόν εικονογραφικές, αλλά ποτέ κοινότοπες. Η απουσία λεπτομερειών στο πρόσωπο δεν είναι έλλειψη: είναι επιλογή. Κάνει το αντικείμενο καθολικό, προβάλλοντας όποιον κοιτάζει μέσα στη σκηνή. Με πρακτικό τρόπο: αυτή μπορεί να ήσουν εσύ, ή αυτός που θα ήθελες να γίνεις μετά από μια μέρα που σε άδειασε.
***********
Αυτός που αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, το έργο μου δεν ακολουθεί ένα σταθερό στυλ, αλλά εξελίσσεται με τον χρόνο και με τις εμπειρίες.
Η ζωγραφική μου προέρχεται από την παρατήρηση της καθημερινής ζωής και από την ακρόαση των συναισθημάτων.
Αντιμετωπίζω διαφορετικά θέματα και πειραματίζομαι με νέες γλώσσες, επιτρέποντας σε κάθε έργο να βρει τη δική του μορφή.
Η τέχνη μου είναι ενστικτώδης, ουσιαστική και ατελής, συνδεδεμένη με την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου όντος και της φύσης.
Η τέχνη, για μένα, δεν είναι διακόσμηση αλλά αυθεντική και βιωμένη παρουσία.

Το 2015 και το 2016 ήμουν φιναλίστ στον διαγωνισμό Sunday Painters που προωθεί η La Stampa, ανάμεσα σε πάνω από 3.000 επιλεγμένες δημιουργίες.
Οι επιλογές έγιναν από μια εξειδικευμένη κριτική επιτροπή, με την παρουσία του κριτικού Francesco Bonami.
Οι φιναλίστ παρουσιάστηκαν σε μια έκθεση που συνδέεται με το Artissima – τη Διεθνή Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης της Τορίνο. Το 2016 έλαβα το Πρώτο Βραβείο Κριτικής.