Stefano Nurra - Grass

Το γρασίδι αναπτύσσεται σε μια συμπαγή πράσινη επιφάνεια, διασχισμένη από λευκές τομές που σπάνε τη συνοχή του χώρου. Οι πινελιές, πυκνές και κατευθυνόμενες, χτίζουν ένα ζωντανό έδαφος, σχεδόν ζωντανό, όπου η ύλη της ζωγραφικής γίνεται το ίδιο το τοπίο.

Οι λευκές γραμμές, ακανόνιστες και παχιές, δεν οριοθετούν αλλά διαιρούν: είναι ασταθή σύνορα, ρωγμές που διακόπτουν τη συνέχεια και επαναπροσδιορίζουν συνεχώς τον οπτικό χώρο. Σε αυτό το σενάριο, οι δύο φιγούρες τενιστών εμφανίζονται απομονωμένες, αιωρούμενες σε τμήματα γηπέδου που δεν επικοινωνούν πλήρως μεταξύ τους.

Το αθλητικό τελετουργικό — ένα σερβίς, μια αναμονή — μετατρέπεται σε έναν αποτυχημένο διάλογο. Δεν υπάρχει άμεση αντιπαράθεση, αλλά απόσταση: κάθε φιγούρα εγκλεισμένη στο δικό της θραύσμα, αναγκασμένη να κινείται εντός ορίων που επιβάλλει η δομή του έργου.