Maria Murgia (1935) - Omaggio a Marilyn Monroe

Αυτή η εργασία είναι ένα φωτομοζάσιο, ένα μοναδικό πρωτότυπο κομμάτι δημιουργημένο από τη Μαρία Μούργια, παγκόσμια πρωτοπόρο από το 2005 της τεχνικής του ψηφιακού φωτομοζάσιου μεταμορφωμένου σε φυσικό έργο.
Οι δημιουργίες της είναι μοναδικές στον κόσμο: τοποθετημένες σε ειδικούς πίνακες Kapafix και Gatorfoam, χαράσσονται χειροκίνητα. Κάθε φωτογραφία επιλέγεται ατομικά για να δημιουργήσει ένα τρισδιάστατο απτικό και βαθύ αποτέλεσμα. Η κύρια εικόνα είναι ένα μοναδικό πρωτότυπο κομμάτι, εμπλουτισμένο με χειροποίητες ζωγραφικές επεμβάσεις που συγχωνεύονται με την ψηφιακή τέχνη, δημιουργώντας μια υβριδική και σύγχρονη καλλιτεχνική γλώσσα.
Η Μαρία Μούργια αντλεί έμπνευση από μια αισθητική Pop για τη χρήση εικόνων μαζικής κουλτούρας, όπως οι διάσημες συνθέσεις αφιερωμένες στην Audrey Hepburn και τη Marilyn Monroe. Στην πραγματικότητα το περιεχόμενο είναι πολύ βαθύτερο: η γυναίκα ως αντικείμενο, η εικόνα της εμπορευματοποιείται όπως ένα προϊόν κατανάλωσης, χρησιμοποιείται και αδειάζει από ουσία.

ΤΙΜΗ ΠΩΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΕΡΙΑ € 900,00
ΕΡΓΟ ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΕΥΜΕΝΟ https://www.mariamurgia.it

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ
Η Μαρία Μούργια γεννιέται στο Όσι, κοντά στη Σάσσαρι, στις 14 Ιουλίου 1935. Προέρχεται από οικογένεια καταγόμενη από τη σαδρική φαμίλια· ο πατέρας της Σαλβατόρε Μούργια είναι παραγωγός κρασιών και η μητέρα της Γεσουϊνα, δυναμική και συνειδητή γυναίκα, σταθερή και βαθιά μορφή του ιστορικού μητρικού κράτους της Σαρδηνίας, θα διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτιστικής παιδείας και στις σημαντικότερες επιλογές της καλλιτέχνιδας.
Η Μαρία Μούργια, λίγο παραπάνω από κοριτσάκι, στη Σάσσαρι, στην Γκαλερί «Il Cancello», έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τον καλλιτέχνη Άλιτζι Σάσσου που, με βάση τα πρώτα έργα της νεαρής, της ενθαρρύνει να συνεχίσει τις σπουδές της στην τέχνη. Με τον Σάσσου υπήρξαν και άλλες συναντήσεις, και ιδιαίτερα πολλά χρόνια αργότερα, στο Θέσι το 1989, για τα εγκαίνια ενός μουσείου όπου εκτίθετο ένα από τα πρώτα γκράφιτι του Μεγάλο Δάσκαλου, ο οποίος, επισκεπτόμενος μια έκθεση της Μούργια, πέρα από τα συγχαρητήρια για την καριέρα της, την περιέγραψε ως «ζωγράφο του χρώματος» και προφήτικά ως καλλιτέχνη του 2000.
Το 1957 παντρεύεται με τον Ιωάννη Φαντσέλλου, επίσης από το Όσι, και μετακομίζει στη Βενετία, πόλη όπου έζησε δέκα χρόνια, περιβλούμενη από τα καλλιτεχνικά περιβάλλοντα και ακολουθώντας τα μαθήματα του Βιργίλιου Γκίντι, πολύ σημαντικά για τον δρόμο της. Ένα επεισόδιο των βενετσιάνικων χρόνων, περίεργο αλλά αποκαλυπτικό της temperament της καλλιτέχνιδας, είναι όταν, κατά μια έκδοση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, διακρίνεται από τον Κάρλο Πόντι και τον Ντίνο ντε Λαουράντις στο ακροατήριο και προσκαλείται να συμμετάσχει σε μια ταινία: η Μούργια αρνείται ήρεμα τη πρόσκληση, υποστηρίζοντας ότι η τέχνη είναι η μόνη της επιθυμία.
Για τέσσερα χρόνια επιστρέφει στη ζωή στη Σαρδηνία, στη Καλιάρή και στο νησί της Μαδῦα-Λένα. Εκείνη την περίοδο σπουδάζει στο Ινστιτούτο Τέχνης της Σάσσαρι. Από το 1974 διαμένει στην πόλη της Σπέτζια και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ασκεί διδασκαλία σε σχολεία, ως διευθύντρια νηπιαγωγείου. Ακριβώς σε αυτά τα χρόνια αρχίζει με πάθος και πεποίθηση την καλλιτεχνική πορεία. Η πρώτη ατομική έκθεση στις 8 Νοεμβρίου 1975, στη «Studio 13» υπό τη διεύθυνση του Αντρέα Οκκιπίντι. Επιμελητής της έκθεσης και πρώτος κριτικός τέχνης της Μούργια ήταν, σε αυτή την περίσταση, ο καθηγητής Νικόλα Ρίλλι, σημαντικός για τις ιστορικές μελέτες της για τους Ετρουσκικούς και για ένα επαναπροσδιοριστικό έργο του Πινόκιο. Ένα πίνακας της Μούργια ανήκει στη συλλογή αφιερωμένη στον Πινόκιο και δωρήθηκε από τον Ρίλλι στο δήμο Κόλλοδι.
Το 1976 εκθέτει στη γκαλερί «Sagittarius» της Τέρνι και, σε εκείνη την περίοδο, πραγματοποιεί πολλές εκθέσεις στην Ούμβρια, αποκομίζοντας μεγάλη επιτυχία ανάμεσα στους συλλέκτες. Θυμάται κανείς, στα ίδια χρόνια, τη φιλία με διάφορους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Μανουέλ Κάμπους, και τη συμμετοχή σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στη Σπόλετο κατά το Φεστιβάλ των Δύο Κόσμων· η συνάντηση το 1977, κατά τη διάρκεια ατομικής έκθεσης στην Τέρνι, με τον μεγάλο καλλιτέχνη Ρενάτο Γκουτούσο, ο οποίος θαύμασε πολύ τα χρώματα των έργων της Μούργια και, συντονισμένος με τον καλλιτέχνη, σχολίασε τον ιδιαίτερο πλούτο και τη λάμψη των ταλέντων στις ιταλικές νησίδες.
Και πάλι το 1977 σημειώνεται στη Ρώμη η απονομή του τιμητικού Βραβείου Marc’Aurelio, που απονεμήθηκε από τα χέρια της ηθοποιού Σίλβανα Παπανίνι.
Το 1978 θυμόμαστε την συνάντηση με τον Πιέτρο Αννιγκόνι στο Παλάτσο Πρετόριο της Σεστό Φιιοέντιντο, όπου φιλοξενείτο ατομική παρουσία της Μούργια οργανωμένη από τον Νικόλα Ρίλλι.
Το 1979, κατά τη διάρκεια της έκθεσης στο Παλάτσο του Ποντεστά, στο Borgo San Lorenzo (FI), γνωρίζει τον έμπορο τέχνης Φρανκο Κάρντιλιτσια, ο οποίος την προσκαλεί να εκθέσει στη Φλωρεντία στην γνωστή γκαλερία GAI Galleria d’arte internazionale στη vias de’ Tornabuoni, με παρουσίαση από τον συγγραφέα Ντάντε Μάφια. Ο Κάρντιλιτσια υπήρξε ο πρώτος και единός έμπορος που έκανε να υπογράψει στην καλλιτέχνιδα συμβόλαιο αποκλειστικότητας των έργων, αλλά μετά από λίγους μήνες η Μούργια αρνήθηκε να εργαστεί σε σειρές και προτίμησε να συνεχίσει να ζωγραφίζει για την αγάπη προς την τέχνη.
Αλλη σημαντική ημερομηνία είναι το 1981, χρονιά κατά την οποία ανοίγει στο Porto Cervo, για το θερινό διάστημα, το «Studio d’arte Maria Murgia», ενεργό μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα. Η Μούργια κατέχει τον επίσημο τίτλο ζωγράφου της Κόστα Εσμερντάλα· τα έργα της εντάσσονται σε συλλογές σημαντικών προσωπικοτήτων. Είναι παρούσα ως προσκεκλημένη από τον Πρίγκιπα Αγκά Χαν στις απονομές και στις εκδηλώσεις του Yacht Club Costa Smeralda. Θυμόμαστε, το 1983, την ειδική πρόσκληση σε κοντσέρτο της Μαρία Τάρτα σε ξενοδοχείο Cala di Volpe: και οι δύο, τραγούδι και ζωγραφική, φέρουν την τέχνη στην Σαρδηνία.
Το 1985 διακοσμεί με τα έργα της μια από τις δύο επίσημες αίθουσες του πλοίου «Zeffiro» του Πολεμικού Ναυτικού της Ιταλίας, μαζί με τον καλλιτέχνη Ρέμο Σκουιλάντινι και τον Φάουστο Μαρία Λιμπεράτορ. Το 1987 ανοίγει στη Σπέσια, υπό τη διεύθυνση της κόρης της Τζούζι, την γκαλερί τέχνης «Athena» με έδρα και στο Λέριτσι. Αργότερα γεννιέται η γκαλερί «Punto Arte», υπό τη διεύθυνση του γιου της, Μάρκο.
Από τη δεκαετία του ’80 η Μούργια συμμετέχει σε πολλές εμπορικές εκθέσεις στην Ιταλία και στο εξωτερικό και η έντονη δραστηριότητά της συνεχίζεται χωρίς να απεμπολεί ποτέ να προσαρμοστεί στο ευρύτερο καλλιτεχνικό τοπίο και ανοιχτή στην πειραματική χρήση νέων μέσων και τεχνικών, που τη φέρνουν σήμερα ανάμεσα στις πιο προχωρημένες Ιταλίδες καλλιτέχνιδες στην ψηφιακή τέχνη. Επιπλέον, διακρίνεται σε όλη τη διαδρομή της ως σύμβουλος νέων καλλιτεχνών που, υπό την καθοδήγηση σημαντικών κριτικών τέχνης όπως ο Τζορτζιο Σεγκάτο, ο Πιερ Ρεστανή, ο Τομμασο Παλόσκια κ.ά., διακρίθηκαν αργότερα στον κόσμο της τέχνης.
Η 18 Οκτωβρίου 2010 σηματοδοτεί την πρώτη μετάδοση στο τηλεοπτικό κανάλι Telemarket, με την παρουσίαση στο κοινό των ψηφιακών και παραδοσιακών έργων· από τότε ακολούθησαν πολλές εκπομπές και εξειδικευμένα αφιερώματα για το έργο της Μαρία Μούργια.
Το 2012 από μια συνάντηση με το δήμαρχο της πόλης καταγωγής της Όσι, τον καθηγητή Πάσκουαλου Λουμπίνο, γεννιέται η συμφωνία για την πραγματοποίηση, μέσω δωρεάς, μιας Πινακοθήκης αφιερωμένης στα έργα της Μούργια που καλύπτουν τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70 έως σήμερα.
Την 20η Ιουλίου 2014, απεβίωσε μετά από 57 χρόνια γάμου ο οποίος πρωταγωνιστής της καλλιτεχνικής δραστηριότητας της συζύγου, τον οποίο θα αφιερώσει την Πινακοθήκη Maria Murgia που φιλοξενείται στα δημοτικά κτήρια της Όσι.
Την 25η Ιανουαρίου 2015 η Μαρία Μούργια συμμετέχει ζωντανά από τα τηλεοπτικά στούντιο της Meeting Arte της Βερτσέλλης στην παρουσίαση της Έκθεσης/Διεξαγωγής 30 φωτομοζασίων.
Την 19η Μαρτίου 2015 της απονέμεται η τιμητική ιθαγένεια της Όσι (SS), που θα παραδοθεί στις 26 Νοεμβρίου 2016 με τελετή στο Παλάτι Μπανόρο.
Πάντα με πρόσκληση της Meeting Arte η Μούργια αποτελεί μέρος της κριτικής επιτροπής 20 διεθνώς φημισμένων καλλιτεχνών για την 39η έκδοση της «Η Μόδελα για την Τέχνη 2015» με τελική βραδιά στις 31 Οκτωβρίου στο Grand Hotel Villa Carlotta στο Belgirate στη Λίμγη Μαγκαγιόρε.
Το 2016 σημειώνονται δύο συνεντεύξεις σε εθνικά κανάλια: στις 3 Μαρτίου στο Rete 7 στην εκπομπή «Μοντέρνοι Καλλιτέχνες» και στις 14 Απριλίου στο Canale Italia 135 από τα στούντιος Portobello στη Γένοβα για την παρουσίαση έκθεσης φωτομοζασίων.
Το 2017 η ατομική έκθεση «Η εξέλιξη» στη Γκαλερί Τέχνης 28/10 στην Αλεξάνδρειας, από το 2018 υπάρχει σε εθνικά και διεθνή ψηφιακά δίκτυα με ψηφιακά έργα που επιβεβαιώνουν το στυλ Pop Art, διατηρώντας το μήνυμα εγγενές στις ψηφιδωτές φωτομοζιάσεις κατά του παγκοσμιοποιημένου καταναλωτισμού, της εμπορευματοποίησης της γυναίκας και της παράνομης μεταχείρισης της παιδικής ηλικίας.
Από το 2021, μετά την περίοδο Covid, επιστρέφει να συμμετέχει σε εκθέσεις στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Προσωρινές εκθέσεις με ένα προσωπικό περίπτερο στην ArteParma και Modena 2024 και ArteGenova 2026."