Miquel Barceló (after) - Constelació Nº4 - Offset Lithography - Licensed print

Offset lithography after Miquel Barceló (*)
Αναπαραγωγή του έργου “Constelació Nº4” (**), μικτή τεχνική με χρωστικές ύλες και λατέξ σε καμβά που δημιούργησε ο Barceló το 1989
Εκτυπωμένο σε παχύ χαρτί υψηλής ποιότητας Art Fine (200g)
Δημοσιεύεται από το Μουσείο Σύγχρονης Ισπανικής Τέχνης της Πάλμα ντε Μαγιόρκα.
Έγχρωμη εκτύπωση εξουσιοδοτημένη με πνευματικά δικαιώματα και νομικό αριθμό σειράς.
Μεγάλο Μέγεθος.

- Διαστάσεις σελίδας: 68 x 68 εκ.
- Κατάσταση: Εξαιρετική (αυτό το έργο δεν έχει ποτέ πλαστικοποιηθεί ή εκτεθεί, διατηρείται πάντα σε επαγγελματικό φάκελο τέχνης, γι’ αυτό διατηρείται σε τέλεια κατάσταση).

Το έργο θα χειριστείται με φροντίδα και θα πακεταριστεί σε πακέτο από ενισχυμένο χαρτόνι. Η αποστολή θα είναι πιστοποιημένη με αριθμό παρακολούθησης.

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης ασφάλιση μεταφοράς για την τελική αξία του έργου με πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση απώλειας ή ζημιάς, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Το νωρίς ενδιαφέρον του Miquel Barceló για την τέχνη προέρχεται από τη μητέρα του, ζωγράφο στην παράδοση του μαλλοντιανού τοπίου˙ το πρώτο του φως ήρθε όταν ταξίδεψε στο Παρίσι το 1974 και ανακάλυψε τον Paul Klee, τον Jean Dubuffet και τα έργα του art brut γενικά, που θα άφηναν πάνω του διαρκή επίδραση.
Τον ίδιο χρόνο άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα σχεδίου και γλυπτικής στο Σχολείο Τεχνών Διακοσμητικής Πάλμα ντε Μαγιόρκα και λίγο αργότερα εισήλθε στο Σχολείο Καλών Τεχνών Sant Jordi της Βαρκελώνης, αν και ελάχιστα πήγαινε στα μαθήματα τους πρώτους μήνες· αντιθέτως, καθοριστική υπήρξε η αυτοδίδακτη εκπαίδευσή του: διάβαζε με μανία κάθε τύπου έργα και σταδιακά εξερευνούσε τους πίνακες του Lucio Fontana, Mark Rothko, Jackson Pollock και Willem de Kooning, μεταξύ άλλων σημαντικών καλλιτεχνών.
Το 1976 συμμετείχε σε happenings και διαμαρτυρίες της ομάδας Taller Llunàtic, και με αυτά πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση στη Βαρκελώνη, στη γκαλερί Mec-Mec, το 1977· την επόμενη χρονιά εξέθεσε σε μαδριλένια υφάσματα καλυμμένα με μπογιά στα οποία ενσωμάτωνε οργανικά στοιχεία. Αργότερα πειραματίστηκε με παχιές στρώσεις μπογιάς σε καμβά που παρέσερνε στην ανυπαρξία του και προκαλούσε αυθόρμητες φυσικές και χημικές αντιδράσεις, όπως οξειδώσεις ή τεχνητά τεμαχισμένα στοιχεία, που απέκρυπταν τα ενδόσπαρα του πίνακα. Ποτέ δεν εγκατέλειψε τον πειραματισμό με οργανικά υλικά και με σχήματα από τη φύση.
Η συμμετοχή του στη Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1981) και στη Documenta Kassel VII (1982) τον ανέδειξαν στη διεθνή καλλιτεχνική σκηνή στην νεότητά του. Τα κύρια μουσεία και γκαλερί του κόσμου άρχισαν να τον διεκδικούν και οι πίνακές του έφτασαν σε υψηλή τιμή, ασυνήθιστη για έναν ζωγράφο στην ηλικία του. Με την ίδια ταχύτητα ήρθαν σημαντικές διακρίσεις: το 1986 κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Εφαρμοσμένων Τεχνών, ενώ το 2003 έλαβε το Βραβείο Αριστείας Αθανάτων των Τεχνών (Prince of Asturias Awards) για τις Τέχνες.
Ο Barceló έχει ζήσει μακροχρόνιες περιόδους στο Μάλι, μια αφρικανική χώρα όπου το φως της, όπως και το μεσογειακό, έχει αφήσει βαθιά ίχνη στη ζωγραφική του. Το 1992 παντρεύτηκε μυστικά στην πόλη Artá με τη Cécile, Ολλανδή συγγραφέα. Λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του ίδιου έτους, έγινε πατέρας για πρώτη φορά όταν η γυναίκα του έφερε στο φως ένα κοριτσάκι ονόματι Marcela María Celia, στην Μαγιόρκα. Το ζευγάρι διαμένει στο σπιτο-εργαστήρι Sa Devesa de Ferrutx (Μαδρίτσα). Το 2002 σχημάτισε μια αξέχαστη εικονογράφηση της Θείας Κωμωδίας του Νταντίν και το 2007 εγκαινίασε ένα εξαιρετικό τριγνωστό σκαλιστό ανάγλυφο σε κεραμικά στη βασιλική μονή της Παναγίας στη βασιλική της Πάλμα ντε Μαγιόρκα, που απεικονίζει το θαύμα των άρτων και των ιχθύων.
Τον Νοέμβριο του 2008 παρουσιάστηκε στο κοινό ο διάκοσμος της θόλου της Αίθουσας XX του Ξενοδοχειακού Παλατιού των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη, που ονομάστηκε «Αίθουσα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Συμμαχίας Πολιτισμών». Αυτή η εγκατάσταση, που καλύπτει 1600 τετραγωνικά μέτρα και κόστισε 20 εκατομμύρια ευρώ, μπορεί να θαφτεί μόνο με μερική θέα, λόγω της μεγάλης της επιφάνειας. Εκεί ο καλλιτέχνης διαμόρφωσε χιλιάδες θαλασσινές αιωρούμενες σταλακτίτες που συνόψησαν σε ένα πανανθρώπινο θαλάσσιο τοπίο.
Η μπαρόκ ζωγραφική, το art brut, ο αμερικάνικος αφηρημένος εξπρεσιονισμός, η ιταλική τέχνη povera, τα έργα του Joan Miró και του Antoni Tàpies συγκαταλέγονται ανάμεσα στις επιρροές που ο Barceló μετέτρεψε σε μια εξαιρετική προσωπική σύνθεση νεο-εξπρεσιονισμού με υπέρμετρη φαντασία, με πυκνή υλική παρουσία και τεράστια πλαστική πλούτη.

(**) Η τεράστια διεθνής επιτυχία που σημείωσε ο Miquel Barceló οφείλεται εν μέρει στη βαρύτητα των ζωγραφιών του, στην πρωτοτυπία του ρεπερτορίου θεμάτων και σε τεχνική που βασίζεται σε ορισμένους πόρους, όπως ο έλεγχος της αεροπτικής προοπτικής, από την οποία συχνά προσφέρει όψεις αιχμηρές σε δύσκολους χώρους και τη μετάβαση από μικροσκοπικά κλίμακα σε κοσμικές, δείχνοντας τόσο αντικείμενα άμεσης παρουσίας όσο και τεράστιους τόπους, όπως η θάλασσα χωρίς συγκεκριμένα όρια.
Στην περίπτωση του Constel·lació núm. 4 (Forat blanc), μια λέξη που φαίνεται να βγήκε από τον μυθολογικό κόσμο ενός άλλου μεγάλου μαλλόνια ζωγράφου, του Joan Miró, μας φέρνει αντιμέτωπους με έναν κοσμογονικό χώρο, χωρίς όρια ή αναφορές σε συγκεκριμένο τόπο ή κλίμακα, στον οποίο όλα γυρίζουν γύρω από ένα μεγάλο άνοιγμα λευκό, σαν πλανήτες ή αστέρια που σχηματίζουν μια αλυσίδα γύρω από ένα κεντρικό κενό. Ωστόσο, μερικές μαρμάρινες αναπτύξεις του πίνακα φαίνονται να ρίχνουν σκιές επάνω στον καμβά που παραπέμπουν σε σχήματα ακασήλων ή εντόμων που πετούν, κατατάσσοντας αυτή τη συνάθροιση σε κλίμακα της μικρής διάστασης.
Αλλά αν συγκρίνουμε αυτές τις αναπτύξεις, που όπως εξάγειες, κατοικούν τον καμβά του πίνακα, με αυτές που φαίνονται στο La fleca, θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε αυτόν τον χώρο ως αποτέλεσμα ενός οπτικού ψεύδους που προέκυψε από το φως της έρημου, όπου οι πέτρες στο έδαφος, με την εκτυφλωτική άμμο, φαίνονται να γυρίζουν μπροστά στα μάτια μας. Σε αυτόν τον πίνακα, το κοσμικό και το γήινο συναντιούνται."