Sylvain Barberot - Kiss me

«Kiss me» είναι το καλούπι ενός ανθρώπινου κρανίου που έχει γίνει καραμέλα. Αυτό το κρανίο αιωρείται σε ύψος 1,7 μ από το έδαφος και 37 εκ. από τον τοίχο, έτσι ώστε ο θεατής να μπορεί να το γλείψει, να το φιλήσει. Να φιλήσει τον θάνατο με σκοπό να τον εξαφανίσει. Πρόκειται συνεπώς για ένα έργο μη διαρκές και καταδικασμένο να μην επιβιώσει στο πέρασμα του χρόνου.

Το έργο Kiss εντάσσεται με αξιοσημείωτη οξύτητα στη σαφή παράδοση των βανιτών, προσφέροντας ταυτόχρονα μια βαθιά σύγχρονη και συμμετοχική ερμηνεία. Εξ αρχής, το αντικείμενο επιβάλλει μια ταραχώδη παρουσία: ένα ανθρώπινο κρανίο, παγκόσμια μορφή της φθαρτότητας, εδώ αποτυπώνεται με σχεδόν ανατομική ακρίβεια, αλλά μεταμορφώνεται από ένα αναπάντεχο υλικό, το καραμέλα. Αυτή η ουσία, ταυτόχρονα γοητευτική και φθαρτή, εισάγει μια άμεση ένταση μεταξύ έλξης και απέχθειας.

Η επιλογή της καραμέλας δεν είναι τυχαία. Επικαλείται τον κόσμο της παιδικότητας, της γλυκιάς απόλαυσης, της άμεσης επιθυμίας. Ωστόσο, αυτή η γλυκύτητα εφαρμόζεται στην απεικόνιση του θανάτου, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό αντίθεση. Εκεί όπου οι κλασικές βανίτες αντίπαλαν πλούτο και φθορά, το Kiss σκιαγραφεί μια διαλεκτική μεταξύ κατανάλωσης και εξαφάνισης. Ο θεατής δεν βρίσκεται πλέον απλώς αντιμέτωπος με την εικόνα του θανάτου: καλείται να συμμετάσχει φυσικώς.

Η διασταύρωση της συμμετοχής με το έργο αποτελεί την πιο ριζοσπαστική του κίνηση. Αισθαντικά αιωρούμενο στο ύψος του στόματος, το κρανίο γίνεται προσβάσιμο, σχεδόν προσφερόμενο. Ο τίτλος Kiss εισάγει μια ουσιώδη αμφισημία: πρόκειται για ένα φιλί, κίνηση τρυφερότητας και ιδιωτικότητας, ή για μια πιο πρωτόγονη επαφή, αυτή τη γλώσσα που γεύεται, που παίρνει, που αλλοιώνει; Με το γλείψιμο του έργου, ο θεατής θέτει το δικό του σώμα σε μια διαδικασία μετασχηματισμού. Γίνεται πράκτορας της διάβρωσης, ηθοποιός της σταδιακής εξαφάνισης της μορφής.

Έτσι, το έργο δεν αρκεί να απεικονίσει τη βανίτα· την ερμηνεύει. Κάθε αλληλεπίδραση μειώνει το αντικείμενο, το παραμορφώνει, μέχρι την πιθανή του εξάλειψη. Ο χρόνος, που συνήθως υπαινίσεται στις παραδοσιακές βανίτες, επιταχύνεται και γίνεται ορατός εδώ. Η αποσύνθεση δεν είναι πλέον αφηρημένη, είναι απτή, σχεδόν οικεία. Αυτό το κατανάλωτικό κίνημα συνδέεται επίσης με μια μορφή συμβολικού κανιβαλισμού: η απορρόφηση του κρανίου σημαίνει ενσωμάτωση του θανάτου, τον καθίστα δυναμικά προσωρινά δικό μας.

Επιπλέον, το Kiss διερευνά τη σχέση ανάμεσα σε έργο τέχνης και θεατή στο σύγχρονο πλαίσιο. Εκεί που η τέχνη συχνά προστατεύεται, ιεροποιείται, εδώ είναι ευάλωτη, εκτεθειμένη, εξαρτώμενη από τα βήματα του κοινού. Το έργο αποδέχεται το δικό του τέλος ως συνθήκη ύπαρξής του. Δεν ολοκληρώνεται παρά μόνο στη φευγαλέα εξαφάνισή του.

Τελικά, το Kiss προτείνει μια κοφτερή μελέτη για το ανθρώπινο πεπερασμένο, μετατρέποντας ένα κλασικό μοτίβο σε αισθητική και συλλογική εμπειρία. Μεταξύ επιθυμίας και καταστροφής, γλυκύτητας και φανού, υπενθυμίζει ότι κάθε απόλαυση είναι εφήμερη και ότι η εξαφάνιση δεν είναι απλώς μια ιδέα, αλλά μια διαδικασία στην οποία συμμετέχουμε, μερικές φορές με μια ταραχώδη απόλαυση.