David Douglas Duncan - I Protest! - 1968

Όπως σημειώνουν οι Parr και Badger, ο David Douglas Duncan εξέδωσε το I Protest! ως μια κραυγή ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ, όχι από τη σκοπιά ενός φιλελεύθερου κατά του πολέμου, αλλά από, έτσι να το πούμε, το κέντρο-δεξιά. Οι πολιτικές του απόψεις - και σε σχέση με τα πρόσφατα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσες - παραμένουν ένα από τα καλύτερα φωτοβιβλία που προέκυψαν από τον πόλεμο, τόσο από τις ισχυρές φωτογραφίες του Ντάνκαν όσο και από το σχέδιο και την παραγωγή του. Είναι ένα σεμνά παραγόμενο paperback, αλλά διαθέτει μια κομψή στάνταρ αναπαραγωγής - εν συντομία, είναι ένα μοντέλο για φωτοβιβλίο που προορίζεται να απευθυνθεί σε ευρύ κοινό και να μεταδώσει μια διδακτική σημασία.

Το βιβλίο δομείται γύρω από τις εμπειρίες του Ντάνκαν στη μάχη της Khe Sanh, μία από τις ελάχιστες αποφασισμένες μάχες σε έναν πόλεμο που, για τις ΗΠΑ, ήταν μια νέα μορφή πολέμου, όπου ο εχθρός δεν ήταν φανερός, τείνοντας να πλήξει γρήγορα και να αποσυρθεί, εξαλείφοντας έτσι την υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών. Η 77ήμερη πολιορκία του Κhe Sanh από τον Βορειοβιετναμέζικο στρατό ήταν η μεγαλύτερη και πιο ορισμένη μάχη του πολέμου μέχρι σήμερα, και ο Duncan ήταν «ενσωματωμένος» με τα αμερικανικά στρατεύματα μέσα στην πολιορκημένη φρουρά στο Khe Sanh.

Είναι τα στρατεύματα στα οποία ο Duncan (όπως πάντα) εστιάζει το φακό του. Το Khe Sanh και η θανατηφόρα επίθεση Tet που τους προηγήθηκε, είχαν μεγάλο πλήγμα στη αμερικανική ψυχολογία, αποδεικνύοντας ότι τα στρατεύματα ήταν αντιμέτωπα με μια αποφασισμένη και καλά οργανωμένη στρατιά. Σε μια μέρα στο Khe Sanh, οι κομμουνιστικές δυνάμεις έριχναν πάνω από 100 πυροβολικά βλήματα ανά ώρα στη φρουρά. Ο Duncan, που ήταν περήφανος που ήταν θαλάσσος φρουρός και που μοιραζόταν τη σκληρή δουλειά των στρατευμάτων, μας δείχνει, όπως έκανε και στην Κορέα, τα πρόσωπα ανδρών υπό μεγάλη πίεση αλλά που εκτελούν τα καθήκοντά τους, πολλοί τραυματίες και πολλοί νεκροί. Είναι ένα βιβλίο υπέρ του στρατού, χωρίς να γίνεται γούνγκ-χο. Σίγουρα, όπως δήλωσε στο κείμενό του, ο Duncan δεν ήταν «peacenik, Vietnik, Pinkie, Commie, liberal». Αλλά πίστευε παθιασμένα ότι το Βιετνάμ, σε αντίθεση με την Κορέα, ήταν μια εξωτερική περιπέτεια υπερβολικά μακριά και ότι η διατήρηση του Khe Sanh δεν άξιζε τους θανάτους τόσων νέων Αμερικανών. Πίστευε επίσης ότι υπήρχαν καλύτερα σημεία για να σταματήσει η ροή του κομμουνισμού και, όπως διατύπωσε γλαφυρά στο I Protest!, ότι στη Νότια Βιετνάμ οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εμβαθύνει σε έναν λάθος πόλεμο στον λάθος τόπο και τη λάθος στιγμή." (Parr and Badger)

Να γνωρίζονται από πολλούς και ως φίλος του Πικάσο καθώς και ως φωτο-documentarian, ο Duncan ήταν εξίσου γνωστός και ως πολεμικός φωτογράφος. Ξεκινώντας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρέτησε ως αξιωματικός στους Marines, φωτογραφίζοντας τις αμερικανικές εισβολές στις Νησιά του Σολομώντα και στην Οκινάουα. Μέχρι τον πόλεμο του Βιετνάμ η αντικειμενικότητά του ατόνησε· αυτή η συλλογή έγινε μια έκκληση στους κεντρικούς Αμερικανούς να προβληματιστούν για τη σοφία της αμερικανικής στρατιωτικής εισβολής στο Βιετνάμ. Ως πολεμικός φωτογράφος, ο συγγραφέας παρουσιάζει τις φωτογραφίες του που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια οκταήμερης περιόδου τον Φεβρουάριο του 1968 εντός της ζώνης μάχης Khe Sanh στο Βιετνάμ προς τιμήν των ανδρών που πολέμησαν εκεί. Έγραψε το κείμενο πριν να αρθεί η πολιορκία του Khe Sanh, και για πολλούς η βοήθεια που ήρθε ήταν πολύ αργά.

Περιλαμβάνεται στο Martin Parr and Gerry Badger, The Photobook, Vol.2, σελ. 248

Κατάσταση:
Πρώτη έκδοση, πρώτη εκτύπωση από το 1968 σε πολύ καλή κατάσταση. Ελαφρή φθορά στις άκρες του εξωφύλλου. Σφιχτή βιβλιοδεσία. Παρακαλούμε ελέγξτε προσεκτικά τις φωτογραφίες της λίστας.