Matteo Ciffo - Reliqua - Poseidon

- Γλυπτική σύγχρονη του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Poseidon
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένη και επικυρωμένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Υπόχρανση σε κρύο τήξη σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Collezione RELIQUA

Reliqua είναι μια συλλογή αντικειμένων γλυπτικής που διερευνούν τη σχέση ύλης, μνήμης και ουσίας. Κάθε κομμάτι εμφανίζεται ως μονολίθο διαβρωμένο, σημαδεμένο από τον χρόνο, που φυλάσσει μέσα του ένα θραύσμα κλασσικότητας: ένα πρόσωπο, ένα λεπτομέρειο ανατομικό, μια παρουσία αιωρούμενη μεταξύ ερείπωσης και αγιότητας.
Το έργο διαμορφώνεται ως συμβολικός και λειτουργικός κάτοχος, ικανος να αγκαλιάσει ό,τι δεν γίνεται ορατό: μνήμες, συναισθήματα, αρώματα.

Η συλλογή προέρχεται από την έννοια της ιεράς: αντικείμενα που διασχίζουν τον χρόνο, φορείς νοήματος και μνήμης. Το μονολιθικό σχήμα ανακαλεί το αρχετυπικό της πέτρας, στοιχείο πρωτόγονο και αιώνιο, ενώ η επιφανειακή διάβρωση υποδηλώνει τη μετάβαση των ετών, τη δράση των φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης.
Το θραύσμα κλασικό εντοιχισμένο γίνεται μαρτυρία, απόβλητο ομορφιάς που αντέχει και επανέρχεται. Στα όρια ανάμεσα σε προστατευμένο, καλυμμένο και παγιδευμένο.

Reliqua έχει σκεφτεί ως κόμβος-υβριδικό αντικείμενο μεταξύ τέχνης και σχεδιασμού:
- δοχείο ιχνών ουσιών ή αρωμάτων
- διαδοχέας για περιβάλλοντα με ραβδάκια
- συμβολική φρουρός μνήμης προσωπικών
- διακοσμητικό στοιχείο με έντονη υλική επίδραση
Κάθε λειτουργία είναι δευτερεύουσα έναντι της ελκτικής αξίας του αντικειμένου, που καλεί σε μια εμπειρική και προσωπική σχέση.

Κάθε κομμάτι που παράγεται σε 40 αντίτυπα, παραμένει ωστόσο μοναδικό: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και σήματα καθιστούν κάθε Reliqua ανεπανάληπτο.








MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιέλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, την μετατροπή της και τη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωματισμούς, γη Armenες, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατοτήτων αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική από γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγημένη από το χέρι μου. Η πρακτική γεννιέται από τη μελέτη και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι είχε θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται αρχική ύλη για τα έργα μου.
Αυτά τα υλικά φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διαλύω και τα επαναδομού, γεννώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην απώλεια και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή όπου η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η διαδρομή έχει τη μορφή μεταμόρφωσης που υπερβαίνει τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που είχαν ήδη ύπαρξη, τις διαλύω και τις επαναδομώ για να γεννήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη, κάνοντας ορατό ένα συνεχή μετασχηματισμό.

Η έρευνα αντιπαριστά με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάβλητα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθεια φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη ύλη μέρος ενεργό του έργου, εμπλεγμένη σε μια συνεχής διαλεκτική με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα αφήνει χώρο στην αστάθεια, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν είναι υπόκειται, αλλά γίνεται συνεκδότης, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποβλέπει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία του υλικού στην μεταμορφωτική του πορεία. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές στις οποίες θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννιούνται.
Αυτή η πρακτική διερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά emergent ως παρουσίες αιωρούμενες μεταξύ ερείπωσης και αναγέννησης, ανάμεσα στην παραμονή και τη μεταμόρφωση, επιστρέφουν στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.