Signed; Hannah Modigh - Hillbilly Heroin, Honey - 2010

Ένα σπάνιο αντίτυπο υπογεγραμμένο από το σπάνιο και εξαντλημένο πλέον τίτλο συλλεκτικού χαρακτήρα «Hillbilly Heroin, Honey» της διάσημης Σουηδής φωτογράφου Χάνα Μοντχίχ (Hannah Modigh).

Hillbilly Heroin, Honey είναι ο νικητής του Swedish Photo Book Award 2010. Δήλωση της κριτικής επιτροπής: «Μια ισχυρή, θαρραλέα και ταυτόχρονα ταπεινή απεικόνιση ενός κόσμου που για πολλούς από εμάς είναι άγνωστος. Με τη συμβολή ενός ευαίσθητου γραφικού σχεδιασμού, η φωτογράφος μας οδηγεί πέρα από τον εξωτισμό και μετατρέπει τη σκόνη του άνθρακα σε χρυσό.»

Χαρτονένιο εξώφυλλο, διαστάσεις 23,5 x 24,9 εκ., καρέ μαύρο-άσπρο και έγχρωμες φωτογραφίες. Πρώτη έκδοση, περιορισμένη σε 1500 αντίτυπα, το συγκεκριμένο αντίτυπο υπέροχα υπογεγραμμένο από τη φωτογράφο!

Κατάσταση: συνολικά άριστη, μόνο ελάχιστα ίχνη χρήσης στο ευαίσθητο μαύρο εξώφυλλο, εσωτερικά άριστο, αχάρακτα, χωρίς λεκέδες ή φθοριώσεις, χωρίς γρατζουνισμένες σελίδες.

«Οι φωτογραφίες γυρίστηκαν σε μια φθίνουσα πόλη εξόρυξης άνθρακα που ονομάζεται St Charles, που βρίσκεται στα όμορφα ορεινά όρη Appalachian στις ΗΠΑ, κρυμμένη από την ομίχλη. Τα ορυχεία έχουν κλείσει ένα προς ένα, και μαζί τους έχουν εξαφανιστεί οι ευκαιρίες απασχόλησης που ήταν αναγκαίες για την επιβίωση της κοινότητας. Η χρήση του OxyContin, ενός παυσίπονου που έχει ως παρενέργεια το να σκοτώνει όλες τις αισθήσεις, είναι πιο διαδεδομένη στο St Charles από οπουδήποτε αλλού στις ΗΠΑ (σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο εκείνης της περιόδου, το 2006). Το φάρμακο ονομάζεται τοπικά “hillbilly heroin”. Αν καταναλωθεί σε μεγάλες ποσότητες, τα αποτελέσματα θυμίζουν αυτά της ηρωίνης.

Αυτό ήταν η πρώτη μεγάλη μου φωτογραφική σειρά που πραγματοποίησα και για μένα η προσέγγιση των εικόνων και η προσέγγιση κοντά στους ανθρώπους που συναντώ εκεί με επηρέασε βαθιά· έγινε η ηρωίνη μου. Γι’ αυτό και ο τίτλος.

Έχω κυρίως φωτογραφίσει νέους άνδρες. Οι προσδοκίες επ’ αυτούς ως παροχείς και macho άνδρες σε μια κοινωνία όπου δεν υπάρχει εργασία ενίσχυσαν την έκφρασή τους. Ήθελα να απεικονίσω την αθωότητά τους εν τη βάσει της σκληρής πραγματικότητας στην οποία ζούσαν. Θέλω οι εικόνες μου να αφήνουν την αίσθηση κενού και διαχρονικότητας που με συνόδευε κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο St Charles. Δεν εστιάζω στη φτώχεια, στα ναρκωτικά ή στα κοινωνικά προβλήματα. Το κενό στην ψυχή είναι πιο σημαντικό από το ρήγμα στον τοίχο.

Θέλω ο κόσμος να είναι ψυχικά εξαντλημένος βλέποντας όλα αυτά τα κλειστά συναισθήματα. Νιώθω επίσης έντονα για τους ανθρώπους και την αγάπη για τα βουνά, που ήταν όμορφη. Δίνω μεγάλη σημασία στο πώς τα σώματα, οι πόζες και οι κινήσεις τους εκφράζουν τα συναισθήματα που δεν επιτρέπεται να διαφύγουν.» (Hannah Modigh)