Béla Uitz (1887-1972) - Árkadiá

Στην δημοπρασία βρίσκεται ένα πολύ σπάνιο πρωτότυπο έντυπο του σημαντικού Ούγαρου καλλιτέχνη Béla Uitz από το 1916.

Το έργο απεικονίζει μια φιγούρα σύνθεση με το θέμα "Μπάνιοι" Ο τίτλος "Árkadiá" παραπέμπει στην έννοια που προέρχεται από τον αρχαίο ελληνικό μύθο της Άρκαδίας, όπως διαμορφώθηκε από τη νεότερη εποχή, ότι η ζωή έξω από κοινωνικούς περιορισμούς είναι δυνατή.

Επιγραφές
Κάτω από την απεικόνιση με μολύβι υπογράψθηκε και χρονολογήθηκε «Bela Uitz 1916».

Διαστάσεις: Το φύλλο μετρά περίπου 41,0 x 53,0 cm, η απεικόνιση περίπου 23,5 x 34,5 cm.

Κατάσταση
Ισχυρή εκτύπωση σε χαρτί βαμβακιού με φυσικά όρια βαμβακιού. Το χαρτί έχει κιτρινίσει με τον καιρό και έχει λεκέδες. Οι άκρες και οι γωνίες εν μέρει έχουν φθορές και σχέδια τσακίσματος. Στο κάτω περίγραμμα υπάρχει δίχρωμη πτυχώση με ρωγμή. Η απεικόνιση βρίσκεται σε καλή κατάσταση.

Κτήση/ Πρωτοτυπία
Το φύλλο προέρχεται από ιδιωτική συλλογή στο Βερολίνο, αγορασμένο από την γκαλερί Irrgang στο Βερολίνο.

Béla Uitz (γεννηθείς στις 8 Μαρτίου 1887 στη Mehala, Αυστροουγγαρία· απεβίωσε στις 26 Ιανουαρίου 1972 στη Βουδαπέστη) ήταν Ούγγρος ζωγράφος.

Ο Béla Uitz αρχικά εκπόνησε σιδηρουργική μαθητεία. Από το 1908 έως το 1912 φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βουδαπέστης[1] και είχε τη συμμετοχή στην πρώτη του έκθεση το 1914 στη Βουδαπέστη. Μαζί με έργα της ομάδας Die Acht (Nyolcak) μεταφέρθηκαν επίσης έργα του στην Παναμά-Πασιφικός Διεθνής Έκθεση, για τα οποία έλαβε χρυστό μετάλλιο το 1915.[2]

Το 1915 μαζί με τον προσκεκλημένο εξαγοράς Lajos Kassák και τον Emil Szittya εξέδωσε την ουγγρική πρωτοποριακή μηνιαία έκδοση A Tett (Η Πράξη), η οποία απαγορεύτηκε το 1917 λόγω λογοκρισίας του πολέμου. Μετά από αυτό υπήρξε συν-διευθυντής στο περιοδικό MA (Σήμερα) του Kassák και συμμετείχε στην τρίτη ομαδική του έκθεση το 1918. Το 1917 οργάνωσε μαζί με Péter Dobrovics, Lajos Gulácsy, János Kmetty και József Nemes Lampérth μια έκθεση με τον τίτλο A Fiatalok (Οι Νέοι).[2]

Μετά τον πόλεμο το 1918, έγινε ένας από τους κορυφαίους εικαστικούς της Ουγγρικής Ρατερμεπρουλικ, ήταν μέλος του Δικτύου Τέχνης της και διευθυντής των εργαστηρίων Προλεταριακών Εικαστικών Τεχνών, όπου παρήχθησαν προπαγανδιστικά πόστερ (Vörös Katonák Előre!). Μετά την καταστολή της Ρατερπερούλικ, υπήρξε προσωρινά στη φυλάκιση. Μετά την Πτώση της Ουγγρικής Ρατερπερούλικ το 1919, ο Uitz πήγε στο εξωτερικό με την ουγγρική ακτιβιστική ομάδα στη Βιέννη, όπου εντάχθηκε στον κύκλο Kassák και γνώρισε νέες τάσεις στην παγκόσμια πρωτοποριακή τέχνη. Την άνοιξη του 1921 ταξίδεψε στη Μόσχα, όπου τον γοήτευσαν τόσο η σύγχρονη ρωσική κατασκευαστική τέχνη όσο και οι ορθόδοξες εκκλησίες, ιδιαίτερα η εικονογραφία του αγιογραφικού τέχνης.

Με την επιστροφή του στη Βιέννη, χώρισε από τον Lajos Kassák και ίδρυσε με τον Aladár Komját το περιοδικό Egység (Ενότητα). Μετάφραση του Υλιστικού Μανιφέστο του Naum Gabo, το πρόγραμμα της Κονστρουκτιβιστικής ομάδας από τους Rodtschenko και Stepanowa και οι σκέψεις του Σουπερματισμού από τον Kasimir Malewitsch.

Το 1923 ανέλαβε τον ζωγραφικό στυλ του Proletkult και από το 1924 δραστηριοποιήθηκε στο Παρίσι στην Γαλλική Κομμουνιστική Ενωση. Το 1926 μετεγκαταστάθηκε στην Σοβιετική Ένωση και εργάστηκε εκεί πάνω από σαράντα χρόνια ως καλλιτέχνης της σοβιετικής προπαγανδαντικής τέχνης. Λίγο πριν το θάνατό του επέστρεψε στην Ουγγαρία.