Sylvain Barberot - Skull

Μούλ εγχρώπιτο κρανίου ανθρώπινου, φτιαγμένο από χαρτί και καλυμμένο με εποξική ρητίνη. Κρατιέται στον τοίχο με τη βοήθεια δύο καρφιών και δύο μαγνητών.

Σε αυτό το έργο τέχνης, αν ο χρόνος είναι παγωμένος λόγω της χρήσης του κρανίου ως αιώνιου, αμετάβλητου και παγωμένου στήριγματος, το δέρμα που το καλύπτει από την άλλη φαίνεται να ρέει χωρίς διακοπή. Οι χρονικότητες συγκρούονται και η σκουρόχρωμη σκέψη που έχουμε για τον θάνατο.

Ένα έργο τέχνης είναι κατ’ εξοχήν ματαιοδοξία. Αντιπροσωπεύει την επιθυμία του καλλιτέχνη να αντικειμενοποιηθεί ώστε να επιβιώσει στο πέρασμα του χρόνου και απαντά στη ματαιότητα της ιδέας του δημιουργού-θεουργού. Η μνήμη δεν είναι παγωμένη, παραμένει επερχόμενη χωρίς ποτέ να αγκυρώνεται σε άπειρο. Η εξαφάνισή της είναι η μόνη διέξοδός της.

Διεθνής καλλιτέχνης του οποίου το έργο βασίζεται στην διχοτομία που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη.
Η μνήμη κατά τη γνώμη μου είναι το απαραίτητο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, καθώς ο πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με το βούρδουλα, εγώ καταβάλω προσπάθειες να αναστείλω, να αποδομήσω, ακόμη και να σβήσω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση η άσκηση της λησμονιάς…
Το σώμα δεν είναι τίποτε περισσότερο από το υπόστρωμα αυτής της μνήμης, στην οποία εξαρτάται, και που ίσως την χρειάζεται.
Την χτίζει, την διαμορφώνει και την μεταμορφώνει. Και εάν η ανάμνηση προέρχεται από τα ελληνικά ως ανάδυση του μνήμης, εγώ την καταδιώκω για να μπορώ να απομακρυνθώ καλύτερα από αυτήν.