Sylvain Barberot - Suspended spaces

Αυτή η δημιουργία είναι ένα πήλινο εκμαγείο του προφίλ μου από πολυουρεθανική µούσα και επικαλυμμένο από ένα ύφασμα σε μαύρο χρώμα. Αναφέρεται στη ιταλική γλυπτική των τελών του 18ου αιώνα. Τα έργα αυτά, συνήθως σε μάρμαρο, απεικονίζουν γυναικείους σώματα πλήρως καλυμμένα με μια εξαιρετικά ακριβή λεπτομέρεια.
Ένα έργο τέχνης είναι κατ’ ουσίαν μια ματαιότητα. Αντιπροσωπεύει την επιθυμία του καλλιτέχνη να αντικειμενοποιηθεί προκειμένου να επιβιώσει στο πέρασμα του χρόνου και ανταποκρίνεται στην ματαιότητα της ιδέας του δημιουργού-νταλιούστε, του ντέμιουργείου. Η μνήμη δεν παραμένει σταθερή· παραμένει επερχόμενη και ποτέ δεν εδρεώνεται στο άπειρο. Η απουσία της είναι η μόνη της διέξοδος.

Διεθνής καλλιτέχνης του οποίου η εργασία στηρίζεται στη διχορραφία που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά. Η μνήμη κατά την άποψή μου είναι το αδιαπραγμάτευτο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, καθώς ο πολιτισμός μας προσπαθεί να γλυπτάρει την Ιστορία με τσεκούρι, επιδιώκω να καταστείλω, να αποδομήσω, ακόμη και να διαγράψω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια, η άσκηση της λησμονιάς… To σώμα δεν είναι τίποτε άλλο από η βάσης αυτού του μαθήματος μνήμης πάνω στο οποίο εξαρτάται, ή ακόμη και χρειάζεαι, αυτή. Το σώμα το οικοδομεί, το μοντελοποιεί και το μεταμορφώνει. Και αν η αναμνήση μεταφράζεται από τα ελληνικά ως ανάδυση της ανάμνησης, για εμένα την καταδιώκω για να μπορώ να απομακρυνθώ καλύτερα από αυτή.