Baptiste Laurent - Boat Cementery Chess

"Boat Cementery Chess", 2019 , υδαροχρωμία, κινεζικό μελάνι, posca σε χαρτί, 130x130εκ
Sign on back, shipped rolled

Baptiste Laurent (1980, Ναντ, Γαλλία) είναι οπτικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται
στη Μαδρίτη και στο Παρίσι.
Έχει παρουσιάσει δουλειές σε διάφορους καλλιτεχνικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς,
συμπεριλαμβανομένου του Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό του μέσο είναι η ζωγραφική, αλλά εργάζεται επίσης σε γλυπτική
και αναπτύσσει προγράμματα με έντονο λογοτεχνικό, κοινωνικό και
ανθρωπολογικό στοιχείο.
Στις τελευταίες του δημοσιεύσεις και εκθέσεις, «Conversaciones y
puñetazos», «Mauvaises Tournures», «Bajo el Mismo Mar» και «Exit",
έχει επανειλημμένα πειραματιστεί με κοινο-δημιουργικό συγγραφικό έργο
με άλλους οπτικούς καλλιτέχνες και λογοτεχνικούς συγγραφείς.
Ως αντιακαδημαϊκός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνκετρίζει
ζωγραφικούς στυλ, που εναλλάσσονται μεταξύ νεο-φιγούρας αφήγησης, γραφικής
ζωγραφικής και εξπρεσιονιστικής αφαίρεσης.
Ιδρυτής του κοινόχρηστου εργαστηρίου «Latolier» στην περιοχή Usera της Μαδρίτης, διευθύνει μια δυναμική κοινότητα Ισπανών και διεθνών οπτικών
καλλιτεχνών

(En)tropicos σειρά/
Οι μέρες επαναλαμβάνονται. Λίγους μήνες πριν ζήσαμε
μια ασυνήθιστη στιγμή. Ο χώρος μας είναι μικρός και
ο χρόνος μακρύς. Η απουσία χρόνου μας κατακλύζει,
αλλά τώρα μας εκπλήσσει το πλεόνασμα. Ένα
ετεροτοπικό ξύπνημα, ένας νέος ορίζοντας, όπου
πλησιάζουμε τη φαντασία μας. Η απορία της αλλαγής, μια
απαύγεια φωνή ρωτά «τι τώρα;
Ο Μπαπτίστ χρησιμοποιεί αυτό το νταστοπιικό τοπίο για να
δημιουργήσει ένα ακόμη ξημέρωμα, ένα νέο αυγό. Η κατασκευή αυτών
των ζωγραφιών προέρχεται από την ανάγκη ανανέωσης τοπίου,
από την επιθυμία για ξεχασμένη φύση. Να τη ξαναβρούμε, να
αναζωογονηθεί.
Το κίνητρο αυτής της συμβίωσης βρίσκεται στην
ιστορία του ανθρωπολόγου και ιδρυτή
του δομικισμού, Κλοντ Λεβί-Στρούς: το 1935 ο Λεβί-Στρούς
αναχώρησε αναζητώντας μια αυθεντική, καθαρή Βραζιλία, εξοπλισμένη
με μια άγρια ενέργεια και μια ιδιαίτερη φύση.
Ο συγγραφέας του «Tristes Tropiques» είχε μερικώς εκπληρώσει
τις προσδοκίες του ταξιδιού. Ο πόνος του παρουσιάζεται σε ένα απόσπασμα κειμένου με προφητικές
πινελιές: «Σε μερικούς αιώνες, σε αυτό το ίδιο μέρος,
ένας άλλος ταξιδιώτης, εξίσου απελπισμένος με εμένα, θα θρηνήσει
την εξαφάνιση αυτού που θα μπορούσα να δω και που μου διέφυγε». Θύτης ενός διπλού ασθένειας, όλα όσα βλέπω με πονάνε, και κατηγορώ τον εαυτό μου απαρέγκλιτα για το ότι δεν κοίταξα αρκετά σκληρά.
Σαν ταξιδιώτης, οι(en)tropical καμβάδες του Μπαπτίστ τον οδηγούν να βρει ένα μέρος όπου μπορεί να επανακτήσει τη ζωτικότητά του.
Ίσως αυτά τα είδη να μην υπάρχουν, ίσως αυτοί οι ειδυλλιακοί τοπιοί να μην έχουν ποτέ υπάρξει. Αλλά το παράθυρο που ανοίγει ο Μπαπτίστ επιτρέπει στον αέρα που δεν μπορούμε πια να αναπνεύσουμε σήμερα. Ο Μπαπτίστ μας προσφέρει μια ουτοπία· μέσα από τις κινήσεις του προτείνει μια αλλαγή παραδείγματος, μια πιθανή οικολογία. Για τους Έλληνες, η λέξη εντροπία είχε δύο σημασίες: εξέλιξη και μεταμόρφωση. Για τους φυσικούς, είναι ένα μέτρο της αταξίας ενός συστήματος. Αναγνωρίζοντας την αταξία, μεταμορφώνοντάς την