Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, φημισμένου σε όλο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μία θήκη από plexiglass.

Το νέο αυτό έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μοναχικότητα της monocromia του Bernard Aubertin, επαναδιατυπώνοντάς το γλώσσα μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολοκληρωτικό – δεν είναι εδώ μόνο επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως στον Aubertin, το μονοχρωματικό γίνεται νοητός χώρος, απόλυτη ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, στη θέση της φωτιάς και της καύσης, συναντούμε την βίτσα: μηχανικό, μεταβλητό, σειριακό στοιχείο.
Οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο έτσι ώστε να δημιουργήσουν ένα δυναμικό ύφασμα, χαράσσοντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη δισδιάστατη μορφή και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα έδαφος διαπερασμένο από δυνάμεις. Αν ο Aubertin έκαιγε τη ύλη για να Liberarne την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διατρυπιέται, οικοδομείται. Είναι μια αντίθετη κίνηση αλλά εννοιολογικά ομόκεντρη: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στο μονοχρωματικό.
Το διαφανές θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά βύθιση στην εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματικό δόνηση.
Σε αυτή την προοπτική, το έργο παρουσιάζεται ως εξέλιξη της μοναχρωμίας: από τη φωτιά στην βίτσα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτή που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον τόνο της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, εστιάζοντας, σε γλώσσα οπτική και πολιτισμική επίδραση, σε μεγάλα ονόματα όπως οι Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Παράλληλα, η ερευνητική καλλιτεχνική δράση διαλόγεται με τη φαντασίωση του πολυτέλειου, του iconic μόδας και του παγκόσμιου design, υπαινισσόμενη σύμβολα αγίου και μαρκ έχουν παγκόσμια αναγνώριση όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επανεξέταση του καταναλωτισμού, την συμβολική αξία του brand και την τέχνη ως σύγχρονο πολιτισμικό αντικείμενο.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, τη λαμπερή Pop Art, τη street art εννοιολογική και την τέχνη εμπνευσμένη από τα μεγάλα εμβλήματα-μάρκες, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.