Baptiste Laurent - Vincent à la foire

Bio/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) είναι οπτικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται
στο Μαδρίτη και το Παρίσι.
Έχει εκθέσει σε διάφορους καλλιτεχνικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς,
συμπεριλαμβανομένου του Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό μέσο του είναι ο πίνακας, αλλά δουλεύει και στη γλυπτική
και αναπτύσσει projets με ισχυρή λογοτεχνική, κοινωνική και
ανθρωπολογική συνιστώσα.
Στις τελευταίες του δημοσιεύσεις και εκθέσεις, "Conversaciones y
puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" και "Exit",
έχει επανειλημμένα πειραματιστεί με συνεργατική δημιουργική εργασία
με άλλους οπτικούς καλλιτέχνες και λογοτεχνικούς συγγραφείς.
Ως αντικαθηγηματικός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνκρίνει
ζωγραφικούς στυλ, εναλλάσσοντας μεταξύ νεο-φοριταλιστικής αφήγησης, γραφικού
πίνακα και εξπρεσιονιστικής αφαίρεσης.
Ιδρυτής του κοινόχρηστου στούντιο 'Latolier' στη συνοικία Usera της Μαδρίτης, ηγείται μιας δυναμικής κοινότητας Ισπανών και διεθνών οπτικών
καλλιτεχνών

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ ΣΚΕΤΟ ΤΟ ΚΟΝΤΡΟ / 2024-2025
Stéphane Mallarmé: “Ο άνθρωπος μπορεί να είναι δημοκράτης· ο καλλιτέχνης χωρίζεται σε δύο και πρέπει να παραμείνει aristocrat.”
Αυτή η έκθεση φέρνει κοντά το τελευταίο καλλιτεχνικό έργο του Baptiste Laurent (Nantes, 1980), που έχει ζήσει
στην Ισπανία πάνω από δεκαπέντε χρόνια, αποκαλύπτοντας τη τραγωδία που επιβλήθηκε στο τέλος της γιορτής της
διεθνούς τάξης.
Ο Laurent επιδιώκει να αναζωογονήσει τη ζωγραφική του αποδεχόμενος τις ρίζες του και ενσωματώνοντας τοπικά σύμβολα της ισπανικής κουλτούρας,
όπως το σύμπαν των κρανίων από την Κατάκτηση της Λατινικής Αμερικής και τη Ανδαλουσιανή ζωγραφική. Μέσα στην εσωτερική
πάλη της δημιουργικής διαδικασίας, κριτικά αντιπαραθέτει τη ζωγραφική του με το κυνήγι, τον πόλεμο
και την εθνική ταυτότητα της Γαλλίας σε ευρωπαϊκό και διεθνές πλαίσιο, όπου εδώ αναλαμβάνουν ρόλο πρωταγωνιστών.
Μέσω της μεταφοράς του κύκλου του κακόπεριεχομένου, του ποδοσφαίρου, των ρόδων και των θεάτρων ψυχαγωγίας,
ο καλλιτέχνης σατιρίζει ειρωνικά τη βιομηχανία θεάματος, μετατρέποντας τον πολιτισμό, την πολιτική και την κατασκευή της εθνικής ταυτότητας σε μια καρναβαλική παράσταση.
Η νίκη των κοινωνικών μέσων, η επιπολαιότητα της δημοκρατικής ζωής και η ελαχιστοποίηση της τέχνης και της λογοτεχνίας έχουν μετατρέψει την πολιτισμική εμπειρία σε μια αναπόφευκτη ανάγκη ψυχαγωγίας. Θεμελιώνει το λαϊκό ενώ αναζητά ένα πλαστικό και πνευματικό ιδεώδες ικανό να εκφράσει τα υψηλότερα ανθρώπινα συναισθήματα και αισθήματα, σε απόκριση με τη μυθολογία των ονείρων, όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συγχωνεύονται μπροστά στην φρενήρη εξέλιξη της διεθνούς τραγωδίας των πολέμων και της αποικιακής μνήμης που περιβάλλει τη Δύση.
Δ linking τη δουλειά του με τον κόσμο της παιδικής του ηλικίας, επανεφευρίσκει τα μύθους ενός Άγριου Δύτου και του ευγενούς άγριου ώστε να εξερευνήσει μια άγνωστη ιδέα, όπου οι μάσκες επιβάλλουν ένα δραματικό αίσθημα στην ιστορία και όπου τα όνειρα δόξας προδίδονται. Από τα βάθη της ύπαρξής του και των παιδικών αναμνήσεων, αναδιοργανώνει τη διάσταση των σωμάτων, των ζώων και των αντικειμένων, δίνοντας στις μινιατούρες μια αφύσικη και θεατρική μεγαλοπρέπεια.
Η ικανότητά του για φαντασία δίνει στο θέαμα του σύγχρονου τοπίου ένα μυστήριο μέσα στην πορεία της ιστορίας, επιβεβαιώνοντας την κατασκευή των ρόλων φύλου και μετατρέποντας το ατομικό παρελθόν σε συλλογική εμπειρία, διαπερασμένη από τις ανησυχίες του για το ανδρικό φύλο. Η θεατρικότητα των μεγάλων του πινάκων τον μεταφέρει σε μυστικιστικές νοσταλγίες, όπου εκφράζει την ποίησή του σε αρμονία με τα κοινωνικά του ζητήματα.
Με ανάμειξη αντίθετων στοιχείων, υφαίνει συνδέσεις ανάμεσα στον οικείο του κόσμο και τον σύγχρονο κόσμο μέσω συμβολικής φιγούρας, ευελιξίας κανόνων, ιδιαίτερων πινελιών, της χειρονομίας των μορφών, του μείγματος τεχνικών (σκίτσο, ζωγραφική και γλυπτική), της ελεύθερης χρήσης χρώματος, του χιούμορ, του γκροτέσκου και της επανάκτησης του φανταστικού του σύμπαντος. Ο Baptiste Laurent ζωγραφίζει όπως θέλει: είναι μια θεμελιώδης ανάγκη. Η ζωγραφική του παρεκκλίνει από την κλασική τάξη της μεταφυστικής και κανονιστικής αναπαράστασης των προτύπων, εναλλάσσοντας ανάμεσα στη θλι enthält και τη χαρά, ενώ ξυπνά την ενσυναίσθηση του θεατή.