Signed, Diana Matar - My America - 2024

‘…τι σημαίνει να ζεις σε μια γη όπου αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την προστασία των πολιτών συχνά εμπλέκονται και στους θανάτους τους’;

Στις ΗΠΑ, περίπου 1000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο σε εμπόλεμες επαφές με την αστυνομία. Περισσότερο από κάθε άλλη βιομηχανική χώρα. Η Αμερική μου είναι ένα αρχείο και ένα μνημείο για τα θύματα αυτών των επαφών. Οι φωτογραφίες, τραβηγμένες σε σημεία όπου οι πολίτες πυροβολήθηκαν ή ηλεκτροπυροδοτήθηκαν από αξιωματικούς της επιβολής του νόμου, δημιουργούν μια ήρεμη αλλά μουδιαστική κριτική για τη σύγχρονη United States. Το μέγεθος του βιβλίου μαρτυρεί το μέγεθος του προβλήματος, όμως ο Matar μας ζητά να θυμηθούμε ότι πρόκειται για άτομα.
Περισσότερα γι’ αυτό το βιβλίο
‘Από τα πάνω από 300 μέρη που επισκέφθηκα, μόνο τα επτά είχαν οποιοδήποτε είδος μνήμης. Κάτι για αυτές τις ζωές που δεν αναγνωρίζονταν, ακόμη και από τη γη από μόνη της, με στενοχώρησε περισσότερο. Ως έθνος, δεν λαμβάναμε υπόψη. Σπάνια, ή ποτέ, δεν σημαδεύαμε τη γη.’

Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες στο My America είναι σε πάρκα πόλεων, εμπορικά κέντρα, πάρκινγκ, κινητό σπίτι, άδεια πεδία και επαρχιακούς δρόμους. Βγάζοντας φωτογραφίες αυτά τα κοινοτοπικά τοπία ο Matar δηλώνει ότι ό,τι συνέβη στους χώρους έχει σημασία και θέτει ζήτημα για τη σύνδεση τοπίου και μνήμης.

‘Μπορεί μια φωτογραφία να μας πει οτιδήποτε για όσα συνέβησαν πριν φτάσει ο φωτογράφος… ακόμη και αν όχι, πιστεύω ότι υπάρχει αξία στην τεκμηρίωση του εδάφους όπου έχει υπάρξει βία... Ίσως μια φωτογραφία να προσφέρει τρόπους να θυμηθούμε πράξεις αδικίας που έχουν ξεχαστεί ή που ποτέ δεν έγιναν διαφανείς.’

Προηγουμένως, η Matar, μια Αμερικανίδα που ζει στο Λονδίνο, πέρασε χρόνια τεκμηριώνοντας σημεία βίας που χρηματοδοτείται από το κράτος στη Βορειο-Αφρική, στην Ανατολική και Νότια Ευρώπη. Το 2015 στράφηκε προς τη δική της χώρα και άρχισε να ερευνά ποιοι, πώς και πού πεθαίνουν οι πολίτες σε επαφές με την αστυνομία στις ΗΠΑ. Δημιούργησε λεπτομερείς χάρτες στο εργαστήριό της και συνέλεξε πληροφορίες για κάθε θύμα που πέθανε το 2015 και το 2016.

‘Ήθελα να θίξω το ζήτημα της βίας της αστυνομίας με τρόπο που να μην είναι μόνο πόλωση.’

Ένα μικρό χρηματικό κονδύλιο από το Ford Foundation της επέτρεψε να κάνει έξι οδικά ταξίδια τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Φωτογράφισε σε πολιτείες με τους υψηλότερους αριθμούς και/ή τα υψηλότερα ποσοστά ανά κάτοικο σε θανατηφόρες συναντήσεις—Τέξας, Καλιφόρνια, Οκλαχόμα και Νέο Μεξικό—ταξιδεύοντας μόνο της σε αυτοκινητόδρομους, πίσω δρόμους και πολυσύχναστους δρόμους για να αποκαλύψει κάτι πέρα από τα στατιστικά. Με το πέρας των φωτογραφήσεων, η Matar διέθεσε άλλα δύο χρόνια ερευνώντας την νομική έκβαση κάθε περίπτωσης. Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο σχεδιασμένο με σεβασμό για τα θύματα, αλλά και πλούσιο σε πληροφορίες για τους δομικούς λόγους που αυτά τα γεγονότα συνεχίζουν να συμβαίνουν σε τόσο υψηλό ποσοστό.

‘Σε έναν κόσμο όπου κάθε μέρα τραβιούνται εκατομμύρια φωτογραφίες, εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι φωτογραφίες μπορούν να περιέχουν νόημα· μπορούν να γίνουν αποδεικτικά στοιχεία πραγμάτων που δεν έχουν φανεί ή ακουστεί… αν, όπως πιστεύω, η λήψη φωτογραφίας είναι μια επιθυμία να γνωρίσω κάτι βαθιά και πέρα από την επιφάνεια, πρέπει να είμαι ήσυχη για να δω. Και το να αφοσιώνεσαι σε κάτι σημαίνει ότι το αναγνωρίζεις ότι έχει σημασία.