Claude Simon - Orion aveugle - 1970

Κλοντ Σιμόν. ΟΡΙΟΝ ΑΒΕΥΛΕ

Εκδόσεις Skira, συλλογή «Οι δρόμοι της δημιουργίας», Γενεύη, 1970, (21,5 x 16,6 εκ.), 152 σελίδες, εξώφυλλο με πτερύγια.

21 εικονογραφήσεις σε μαύρο και χρώμα, οι περισσότερες εκτός κειμένου.

Αρχική έκδοση σε πολυ καλή κατάσταση, εκτός από μικρές φθορές λόγω χρήσης του εξωφύλλου και της ράβδου, εσωτερικά άριστο.

ΟΡΙΟΝ ΑΒΕΥΛΕ είναι ένα μυθιστόρημα που δημοσιεύτηκε στις 30 Ιουνίου 1970 από τον Κλοντ Σιμόν στις εκδόσεις Albert Skira στη συλλογή «Οι Νόμοι της δημιουργίας» (Les Sentiers de la création). Αυτό το υβριδικό κείμενο, που εντάσσεται στο κίνημα του Νέου Μυθιστορήματος, παρουσιάζεται ως προβληματισμός για τη διαδικασία συγγραφής, εικονογραφημένος με αναπαραγωγές έργων ζωγράφων όπως ο Νικόλαος Πουσέν, ο Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ και ο Πικάσο.

Το αφήγημα, δομημένο σε περιγραφικά και αφηγηματικά αποσπάσματα διαπλεγμένα, δεν ακολουθεί γραμμική χρονολογική σειρά αλλά διερευνά θέματα μνήμης, πολέμου και αντίληψης μέσα από το μοτίβο του ζωντανού γίγαντα του πίνακα του Πουσίν.

Παρότι συχνά χαρακτηρίζεται μυθιστόρημα, το έργο διακρίνεται από τη πειραματική του δομή και την απουσία ενός μοναδικού παραγράφου, που λειτουργεί ως προφήτευση και βάση για το μυθιστόρημα Οι Σώμα που Διεξάγονται, που εκδόθηκε τον επόμενο χρόνο.

Κεντρικά θέματα είναι η λογοτεχνική δημιουργία, ο πόλεμος (Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ισπανικός εμφύλιος πόλεμος), η υποκειμενική μνήμη και η αποδόμηση του χρόνου.

Η συλλογή Οι Δρόμοι της δημιουργίας, που δημοσιεύτηκε από τις Εκδόσεις Τέχνης Albert Skira μεταξύ 1969 και 1976, αντιπροσωπεύει μια μοναδική εκδοτική περιπέτεια σε σταυροδρόμι τεχνών, λογοτεχνίας και οπτικής σκέψης.

Διευθυνόμενη από τον Albert Skira σε συνεργασία με τον Gaëtan Picon, αυτή η συλλογή συγκεντρώνει αδημοσίευτα έργα συγγραφέων, καλλιτεχνών και σημαντικών διανοητών της εποχής, προσκεκλημένους να εξερευνήσουν τη δική τους δημιουργική διαδρομή με συνύφανση κειμένου και εικόνας.

Η πρωτοτυπία της συλλογής έγκειται στην αρχική της αρχή: κάθε συγγραφέας όχι μόνο καλείται να γράψει, αλλά και να εικονογραφήσει ο ίδιος το έργο του, είτε δημιουργώντας πρωτότυπες εικόνες, είτε επιλέγοντας υπάρχουσες αναπαραγωγές.

Αυτό το βήμα αυτο-εικονογράφησης μετατρέπει την εικόνα σε μέσο συμπληρωματικής έκφρασης σε σχέση με το κείμενο, μερικές φορές ακόμα και σε αντίθεση με αυτό, δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο διάλογο μεταξύ του λεκτικού και του οπτικού.

Οι συγγραφείς συμμετείχαν ενεργά στον σχεδιασμό του μακέτη, σε στενή συνεργασία με την εκδοτική ομάδα, γεγονός που ενίσχυε τη συνθετική ενοποίηση κάθε τόμου.