Vide poche - Max Le Verrier (1891 – 1973) - Γαλλία - Τασάκι «Φεβρουάριος»

Max Le Verrier - Τασάκι «Φεβρουάριος» - Σειρά «Η Ζωή τον Μεσαίωνα» - Χαλκός επίχρυσος - Αναφ. 506

Υπέροχο και αυθεντικό τασάκι από επίχρυσο χαλκό, προερχόμενο από τη διακεκριμένη σειρά «Η Ζωή στον Μεσαίωνα» που δημιούργησε ο γλύπτης Max Le Verrier. Αυτό το μοντέλο, που απεικονίζει τον μήνα «Φεβρουάριος», φέρει την αναφορά αρ. 506 στο κατάλογο «Vert-Bleu» του οίκου. Είναι ένα πολύ εκλεκτό κομμάτι συλλογής για την ποιότητα της χαρακτικής και το αφηγηματικό του θέμα.

Η σειρά «Η Ζωή του Μεσαίωνα» αποτελεί σημαντικό έργο που απεικονίζει τις αγροτικές εργασίες και την καθημερινή ζωή, ρυθμισμένη από τις εποχές. Σύμφωνα με τα αρχεία του Max Le Verrier: θέματα της πύλης της βασιλικής του Saint-Denis. Πολλές καθεδρικές εκκλησίες, παλατιές και εκκλησίες των XI, XII και XIII αιώνων (Saint-Denis, Amiens, Chartres, Senlis, Παρίσι κ.ά.) φέρουν, ανάμεσα στα διακοσμητικά στοιχεία της πρόσοψης, προοπτικά ανάγλυφα που απεικονίζουν τους μήνες με παρομοίωση εργασιών, από τη μια πλευρά, από τα ζώδια σχετικά με την ίδια εποχή του έτους, τα motifs συνήθως εναλλάσσονται.

Φεβρουάριος: Η γωνιά της φωτιάς.

Ο διάκοσμος, με μεγάλη ευαισθησία, συλλαμβάνει την ουσία της αγροτικής μεσαιωνικής εργασίας, ένα θέμα αγαπητό στην λαϊκή και καλλιτεχνική απεικόνιση της εποχής, υποβλημένο εδώ από το στυλ Art Déco.

Αυτό το αντίτυπο είναι κατασκευασμένο από επίχρυσο χαλκό. Διακρίνεται από τον εντυπωσιακό λαμπρότητα, που τονίζει κάθε λεπτομέρεια της κεντρικής σκηνής. Το αντικείμενο βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση, διατηρώντας τη σε ολοκλήρωσή του αρχική γυαλάδα. Είναι ένα κομμάτι γραφείου που προσδίδει μια νότα πολυτέλειας και ιστορίας στον εσωτερικό σχεδιασμό.

Τεχνικά χαρακτηριστικά:

Επίχρυσος χαλκός.
Σειρά: Η Ζωή του Μεσαίωνα (Αναφορά αρ. 506).
Διάμετρος: 10 εκ.
Ύψος: 1 εκ.
Βάρος: 187 γρ.

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Ο Louis Octave Maxime Le Verrier γεννήθηκε στο Neuilly-sur-Seine από μητέρα Βελγίδα και πατέρα Παριζιάνικο, ρογλυφείχτης-κοσμητοποιός. Υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο προτού σπουδάσει στην École des Beaux-Arts της Γενεύης, όπου συνάντησε τους καλλιτέχνες και συναδέλφους Pierre Le Faguays και Marcel Bouraine· οι τρεις καλλιτέχνες έγιναν φίλοι για αιώνες. Το 1919 ο Max Le Verrier άνοιξε το δικό του χυτήριο, παράγοντας γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, λαμπτήρες, στήρες βιβλίων και μασκότ αυτοκινήτων.

Ελκυσμένος από την αγάπη του για τα ζώα προς τα ζωολογικούς κήπους και τους τσίρκο, φιλοτέχνησε το πρώτο του γλυπτό, τον διάσημο πελεκάνο σε στυλ χαρακτηριστικό των δεκαετιών του 1920. Υπογράφει με το ψευδώνυμο Artus. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Max Le Verrier δημιούργησε πολυάριθμα σχέδια ζώων, π.χ. πάνθηρες όπως Baghera, Ouganda και Jungle, ένα εντυπωσιακό λιοντάι, στρουθοκάμηλοι, σκίουροι και άλογα, τα περισσότερα εξ executado σε μέταλλο τέχνης, κατά προτίμηση στο μπρούντζο.

Στις κλουβιά του Jardin des Plantes ο Max Le Verrier δημιούργησε το ιδιαίτερο έργο του, ο πίθηκος με ομπρέλα, ένα τριών ετών χιμπατζής με όμορφο όνομα Boubou. Μεγάλη φιλία γεννήθηκε ανάμεσα στον πίθηκο και τον καλλιτέχνη.

Ο Boubou, κρατούντας από τον φύλακα του ζωολογικού κήπου στην εξωτερική πλευρά του κλουβιού, δέχτηκε να ποζάρει σε αντάλλαγμα μπανάνες. Επιπλέον, κάθε πρωί, κοίταζε προς την είσοδο για να περιμένει αυτόν που θα τον αθανατίσει.

Το γλυπτό Pluie έλαβε βραβείο στη Salon des Humoristes το 1927.

Το εργαστήρι Le Verrier εργάστηκε για τους ακόλουθους γλύπτες:
Pierre Le Faguays, ψευδώνυμο Fayral, Marcel Bouraine, ψευδώνυμο Derenne & Briand, Raymonde Guerbe, Jules Masson, Charles, Janle, Denis, De Marco και Garcia. Αυτά τα κομμάτια πωλούνταν στο εργαστήριο της οδού Théâtre 100 στο Παρίσι.

Ο Max Le Verrier υπήρξε μελών της Σοφιστικής Εταιρείας Διακοσμητικών Καλλιτεχνών και εκεί εξέθετε τακτικά. Είχε περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση Διακοσμητικών και Βιομηχανικών Τεχνών του Παρισιού το 1925 στο Μεγάλο Παλάτι, όπου το περίπτερο του τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο. Το περίπτερό του στην Έκθεση Διεθνούς Παρισιού το 1937 κέρδισε τιμητικό μετάλλιο.

Το 1928 ο Max Le Verrier φιλοτεχνούσε από μοντέλο ζωντανό, τη διάσημη λάμπα Clarté που απεικονίζει μια γυναίκα γυμνή στις μύτες των ποδιών, έναν φωτεινό γλόμπο στα ανοιγμένα χέρια, κύρια σετ της συλλογής του.
Στην πραγματικότητα, χρειαζόταν 3 διαφορετικά μοντέλα: ένα για το κεφάλι, ένα δεύτερο για το στήθος και ένα για τα πόδια. Για το τελευταίο τμήμα, ζήτησε από μια χορεύτρια των μπάλων της Joséphine Baker να ποζάρει.
Αυτό το μοντέλο υπάρχει σε 4 μεγέθη: Lueur Lumineuse, Lumina, Clarté, Clarté με φυσικό μέγεθος.
Οι περισσότερες φιγούρες του Le Verrier είναι νεαρές κοπέλες με ιδεαλιστικό αθλητισμό αντίστοιχο.

Η λάμπα Clarté παρουσιάστηκε στην έκθεση Lumières στο Centre Georges Pompidou από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο του 1985 αλλά και το 1987 στην έκθεση Made in France στη Harrods του Λονδίνου και στην έκθεση De main de maître στο Grand Palais στο Παρίσι. Έχει επίσης εκτεθεί στο Hôtel Martinez στο Cannes το 2000.

Ο Max Le Verrier εργάστηκε σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Σταμάτησε το 1944 για τη δράση του στην αντίσταση, αλλά μετά τον πόλεμο συνέχισε τη γλυπτική μέχρι τον θάνατό του το 1973.

Τα έργα του Maxime Le Verrier χαρακτηρίζονται από ένα πολύ προσωπικό στυλ και μαρτυρούν μια ευαίσθητη όραση.

Ο καλλιτέχνης αφιέρωσε επίσης κόπο να προσαρμόσει την τέχνη του σε έναν πρακτικά διακοσμητικό σκοπό και υλοποίησε μερικά όμορφα δείγματα λαμπτήρων και άλλων αντικειμένων, τα οποία παρουσιάζουμε εδώ ως απομίμησεις. Υποστηρίζει με δικαιλογία ότι η σύγχρονη τέχνη δεν πρέπει να παραμένει προνόμιο λίγων προνομιούχων, αλλά πρέπει να γίνει προσβάσιμη σε πολλούς και να διαδοθεί σε ό,τι είναι χρήσιμο στη ζωή. Αυτή η αντίληψη είναι απολύτως σωστή· στις αναζητήσεις του για εξειδίκευση, ο καλλιτέχνης κατάφερε να τις εφαρμόσει με πολλή ευτυχία.