Eduardo Chillida (1924-2002) - Untitled

Eduardo Chillida. Α-ωθή, 1978.

Ο Eduardo Chillida είναι μια από τις σημαντικότερες μορφές της ευρωπαϊκής τέχνης του 20ού αιώνα. Διεθνώς αναγνωρισμένος για τη διερεύνηση του χώρου, της ύλης και του κενού, το έργο του εκτείνεται σε γλυπτική, σχέδιο και χαρακτικά, ερευνητικά διερευνώντας τις εντάσεις μεταξύ μορφής, ισορροπίας και αρχιτεκτονικής. Σε όλη την καριέρα του η γλώσσα του οπτικού σχεδιασμού εξελίχθηκε προς μια ριζική σύνθεση στην οποία τα ελάχιστα αγγίγματα αποκτούν ισχυρή δομική παρουσία.

Διαστάσεις φύλλου: 36 x 26 εκ.
Διαστάσεις σχεδίου: 18,7 x 10,7 εκ (ίδιο μέγεθος με το πρωτότυπο σχέδιο).
Συνολικές διαστάσεις: 42 x 32 εκ.
Περιορισμένη έκδοση από το Μουσείο Chillida Leku.
Πέντε-μελάνη εκτύπωση σε χαρτί River Artist φυσικό λευκό, 120 γρ.
Χειροκρατημένο σε γκρι υπόστρωμα με τρία αφαιρούμενα σημεία για παρουσίαση.
Άριστη κατάσταση.

Σε αυτό το κολάζ και σχέδιο με μελάνι από το 1978, ο Chillida φτάνει σε ένα ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο επίπεδο σύνθεσης. Σε αντίθεση με τα παλαιότερα γραμμικά του έργα, εδώ η οπτική γλώσσα χτίζεται μέσα από συμπαγείς, οξυπεριγραφούς μαύρους σχηματισμούς, κομμένους και τοποθετημένους επιφάνειες όπως ήταν υλικά θραύσματα. Η σύνθεση δεν περιγράφει αλλά αντίθετα αρθρώνει ένα σύστημα εντάσεων μεταξύ ύλης και κενού.

Οι μορφές, με σταθερούς αλλά ελαφρώς ακανόνιστους περιγράμματος, φαίνονται να επιπλέουν και ταυτόχρονα να ακουμπούν μέσα στον εικονογραφικό χώρο, δημιουργώντας μια αμφίθυμη σχέση ανάμεσα στο φως και το βάρος. Αυτή η ασταθής ισορροπία χαρακτηρίζει την ώριμη περίοδο του Chillida, όπου κάθε στοιχείο ορίζεται εξίσου από την παρουσία του και από τον χώρο που ορίζει.

Η χρήση του κολάζ εισάγει μια επιπλέον διάσταση: το σχήμα δεν σχεδιάζεται μόνο αλλά δομείται φυσικά, ενισχύοντας τη άμεση σύνδεσή του με τη γλυπτική πρακτική του. Αυτά τα έργα σε χαρτί λειτουργούν ως εργαστήρια στα οποία ο καλλιτέχνης πειραματίζεται με μορφολογικές λύσεις που αργότερα αναπτύχθηκαν σε σίδηρο, χάλυβα ή αλάβαστρο.

Το έργο ενσωματώνει μια από τις θεμελιώδεις αρχές της σκέψης του Chillida: ο χώρος δεν είναι παθητικό κενό αλλά το πραγματικό υλικό από το οποίο διαμορφώνεται η μορφή. Εδώ, η ισορροπία ανάμεσα σε στερεό και κενό δεν είναι μόνο συνθετική αλλά δομική.