Matteo Ciffo - Reliqua - Poseidon

- Συλλογή contemporanea του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Poseidon
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Χαλαζιακή τήξη σε σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή RELIQUA

Η Reliqua είναι μια συλλογή αντικειμένων γλυπτικής που διερευνά τη σχέση ύλης, μνήμης και ουσίας. Κάθε κομμάτι παρουσιάζεται σαν ένα καταβυθισμένο μονολιθικό αντικείμενο, σημειωμένο από τον χρόνο, που φυλά με μέσα του ένα θραύσμα κλασικότητας: ένα πρόσωπο, μια ανατομική λεπτομέρεια, μια παρουσία αιωρούμενη ανάμεσα σε ερείπωση και ιερότητα.
Το έργο διαμορφώνεται ως συμβολικός και λειτουργικός περιέκτης, ικανός να αγκαλιάζει ό,τι δεν είναι ορατό: αναμνήσεις, συναισθήματα, αρώματα.

Η συλλογή αντλεί την έμπνευση από τον όρο «ιερά»: αντικείμενα που διαπερνούν τον χρόνο, φορείς νοήματος και μνήμης. Η μονολιθική μορφή θυμίζει τον αρχέτυπο λίθο, στοιχείο πρωταρχικό και αιώνιο, ενώ η επιφανειακή διάβρωση υποδηλώνει τη διαδρομή των χρόνων, τη δράση των φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης.
Το κλασικό θραύσμα που ενσωματώνεται μετατρέπεται σε μαρτυρία, σε υπόλειμμα ομορφιάς που αντέχει και επανέρχεται. Στα όρια ανάμεσα σε προστατευμένο, κρυμμένο και παγιδευμένο.

Reliqua έχει σχεδιαστεί ως αντικείμενο υβριδικό ανάμεσα στην τέχνη και το design:
- περιέκτης ροής ουσιών ή αρωμάτων
- διαχυτής χώρων με ραβδάκια
- συμβολικός φύλακας προσωπικών αναμνήσεων
- διακοσμητικό στοιχείο με ισχυρή υλική επίδραση
Κάθε λειτουργία έχει δευτερεύοντα ρόλο έναντι της εικονοκλαστικής αξίας του αντικειμένου, που προσκαλεί μια ιδιωτική και προσωπική σχέση.

Κάθε κομμάτι που παράγεται σε 40 αντίτυπα είναι ακόμη μοναδικό: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και σημάδια καθιστούν κάθε Reliqua ασυνήθιστη.










MATTEO CIFFO

Γεννήθηκε στη Μιέλα (Biella) το 1987. Από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στη μεταποίησή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η εργασία μου προέρχεται από άμεση σχέση με υψηλής ποιότητας και σύνθετα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, γη Άρμενες, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και πιθανότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας την οποία θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία αποκατάστασης ζωής σε ό,τι έχει θραûβεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλύπτων, γίνονται αρχική ύλη για τα έργα μου.
Αυτά τα υλικά φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα αποσυνθέτω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην απώλεια και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή που η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία παίρνει τη μορφή μεταμόρφωσης που υπερβαίνει τη συμβατική γλυπτική, πλησιάζοντας σε μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη ύπαρξη, τις διασπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατό ένα συνεχή μεταβατικό καθεστώς.

Η έρευνα συγκρούεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και ανθεκτικά, αλλά ταυτόχρονα ευάλωτα και ευαίσθητα. Αυτή που φαίνεται αμετάβλητη αποκαλύπτει μια αστάθεια φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετατρέπεται στον χρόνο. Αυτή η κατάσταση καθιστά την ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλακεί σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευαισθησία, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν είναι υποταγμένη, αλλά γίνεται συνσυνθέτης, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του gesture, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχτισα τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στην υποστήριξη του υλικού στη μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική ερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές προκύπτουν ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε ερείπωση και αναγέννηση, ανάμεσα σε μόνιμη ύπαρξη και μεταμόρφωση, αποδίδοντας στην ύλη μια διαστάση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.