E. Riccardi - Άγαλμα, Busto ritratto (Beethoven?) - 50 cm - Μπρούντζος

Χαλκοπλαστική σε μπρούντζο με αυθεντικό παλιό φινίρισμα του E. Riccardi. Μεγάλες διαστάσεις και εντυπωσιακές λεπτομέρειες.
Ακόμη υπάρχει η στηρικτή ζώνη στερέωσης.
Αποδίδεται με πιθανότητα στον Eleuterio Riccardi, γνωστό γλύπτη που εκτελούσε έργα σε μπρούντζο τέτοιας σημασίας. Το μπρούντζο, σύμφωνα με πρώτες αναλύσεις, πιθανώς απεικονίζει τον Ludwig van Beethoven ή κάποιον άλλον σημαντικό εξέχοντα προσωπικότητα.

attrib. a ELEUTERIO RICCARDI
Col Felice 1884 - Ρώμη 1963;
γλύπτης και ζωγράφος
Εξειδικεύτηκε στη Ρώμη, στον κύκλο του Giovanni Prini, μαθαίνοντας το επάγγελμα του γλύπτη και εκθέτοντας δημόσια για πρώτη φορά ήδη από το 1905, σε μια εποχή που χαρακτηριζόταν από τον μεταρρυθμιστικό ∂υαλισμό. Δυσαρεστημένος, ανήσυχος, και τραβηγμένος και από τη ζωγραφική, φεύγει προς βορρά σε ένα ταξίδι που ξεκίνησε το 1912, μέχρι το Βερολίνο, όπου το 1914 βλέπει μια αξέχαστη έκθεση του Vincent Van Gogh. Τα έργα που έγιναν μεταξύ 1914 και 1918 προέρχονται από την απόπειρα σύνδεσης του Van Gogh με τον φουτουρισμό, τηρώντας ωστόσο την ανθεκτικότητα της μορφής, που βρίσκεται ολότελα στην ιταλική παράδοση.

Στις εκθέσεις της Ρωμαϊκής Secessione, ο Riccardi εμφανίζεται το 1915 σε μια αίθουσα με μεικτό χαρακτήρα ανάμεσα σε δημοσιευτές/διαχωριστές και φουβιστές πειραματιστές· στην έκδοση του 1916 με επτά έργα, μερικά από τα οποία περιέρχονται στη συλλογή της Olga και του Angelo Signorelli. Με έναν πυρήνα σχεδίων «φουτουριστικών» είναι παρών στην Εθνική Έκθεση του Bianco e Nero (Palazzo delle Esposizioni, Ρώμη 1917). Το 1918 (Μάιος–Ιούνιος) οργανώνει με τον Mario Recchi στη Ρώμη, Γκαλερί dell’Epoca, την Έκθεση Τέχνης Ανεξάρτητης, μια σημαντική ομαδική έκθεση, όπου εκθέτει επτά πίνακες και έξι γλυπτά.
Από το 1921 έως το 1925 είναι απών από την Ιταλία, επειδή μετακόμισε στο Λονδίνο όπου γίνεται ο αγαπημένος ολιγολόγος/portrait painter ανάμεσα σε πολιτικούς, συλλέκτες και ευγενείς. Ακολουθούν εκθέσεις στη Royal Academy, στη Leicester Gallery και στη Goupil Gallery. Εκτελεί δύο μνημεία προς τον Βουλευτή Montagu για το Μουμπάι και το Καλκούτα. Φίλος ποιητών και μουσικών, ζωγραφίζει το πορτρέτο του Δάσκαλου Alfredo Casella, διαμορφώνει τα πορτρέτα του Ποιητή Nicola Moscardelli, Bruno Barilli, Ferruccio Scattola, γλυπτεύει σε ξύλο το πορτρέτο του Corrado Alvaro. Το 1931, στην Πρώτη Τ quadriennale της Ρώμης εκθέτει το άγαλμα Τριστά της κυρίας Dettori και τον γύψο La madre dell'eroe. Στην III Sindacale romana (1932) παρουσιάζεται ως ζωγράφος και γλύπτης. Στην II Quadriennale Romana (1935) παριστά με τη Σύνθεση Αναμονή και Κοπέλα, δύο μνημιακά έργα από μαρμάρινο και πέτρινο υλικό. Το 1940 διοργανώνει ατομική έκθεση στο Μιλάνο. Ο ζωγραφικός τομέας συνεχίζει να τον προσελκύει περισσότερο στα χρόνια γύρω από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1960 στην Quadriennale της Ρώμης παρουσιάζει έναν αφαιρετικό ανάγλυφο σε πράσινο κεραμικό υλικό. Συναισθηματικά ασταθής χαρακτήρας, ο Eleuterio Riccardi συνήθως καταστρέφει τα ίδια του τα γλυπτά, γι’ αυτό είναι δύσκολο να αποδοθεί πλήρως μια εικόνα της εργασίας του.