Matteo Ciffo - Frammenti - Venere

- Σύγχρονη γλυπτική του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Venere
- Έτος 2026. Εκτύπωση αριθ. 1/8 - Υπογεγραμμένο και εγκριτικό από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψυχρή τήξη σκόνης μαρμάου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντιπαράθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως σημείο εκκίνησης και υπόκεινται σε μια διαδικασία θραύσης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν ερμηνεύεται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσπάται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διασπάται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή όπου ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά becomes ένα ορατό στοιχείο.
Αυτή η τάση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευαισθησία. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στην μεταβολή και επιστραφεί σε μια νέα διάσταση.



MATTEO CIFFO

Γεννημένος στο Μιλάνο το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στη ύλη, στην μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διαφυλάσσει. Η δουλειά μου γεννιέται από μια άμεση σχέση με εύθραυστα και σύνθετα υλικά όπως σκόνες μαρμάου και πέτρας, φυσικούς χρωστικούς, γαιές αρμενικές, οξέα και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει θραυαστεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτότυπη ύλη για τα έργα μου.
Αυτά τα υλικά φέρουν ήδη μέσα τους μια ιστορία. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην απώλεια και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή που η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Το μονοπάτι παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που ήδη έχουν μια ύπαρξη, τις διασπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη, καθιστώντας ορατή μια κατάσταση συνεχούς μεταβολής.
Η έρευνα αντιπαρατίθεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και άτρωτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ευάλωτη φύση, ικανή να αντιδρά, οξειδώνεται και μεταμορφώνεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλεγμένη σε ζωντανό διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην αδυναμία, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του χεριού, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές προκύπτουν ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε ἀναστροφή και αναγέννηση, ανάμεσα σε μόνιμη ύπαρξη και μεταμόρφωση, αποδίδοντας στη ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.