Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Σύγχρονη γλυπτική του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Apollo
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό : Ψυχρή χύτευση σε σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικής κατάστασης


Συλλογή RELIQUA

Reliqua είναι μια συλλογή γλυπτικών αντικειμένων που ερευνά τη σχέση ύλης, μνήμης και ουσίας. Κάθε κομμάτι παρουσιάζεται ως μια φθαρμένη μονόλιθος, σημαδεμένος από το χρόνο, που φυλάσσει μέσα του ένα τεμάχιο κλασικότητας: ένα πρόσωπο, μια ανατομική λεπτομέρεια, μια παρουσία αιωρούμενη μεταξύ ερείπωσης και ιερότητας.
Το έργο διαμορφώνεται ως συμβολικός και λειτουργικός κάτοχος, ικανός να καλωσορίσει ό,τι δεν είναι ορατό: μνήμες, συναισθήματα, αρώματα.

Η συλλογή προέρχεται από την έννοια της ιερόσυνης κληρονομιάς: αντικείμενα που διασχίζουν το χρόνο, φορείς νοήματος και μνήμης. Η μονολιθική μορφή απευθύνεται στον αρχέτυπο της πέτρας, στοιχείο πρωτόγονο και αιώνιο, ενώ η επιφανειακή διάβρωση υποδηλώνει τη διέλευση των χρόνων, τη δράση των φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης.
Το αρχέγονο τεμάχιο ενσωματωμένο γίνεται μαρτυρία, υπόλειμμα ομορφιάς που αντέχει και αρχίζει και πάλι να εμφανίζεται. Στα όρια μεταξύ προστατευμένου, κρυμμένου και παγιδευμένου

Reliqua έχει σχεδιαστεί ως αντικείμενο υβριδικό ανάμεσα στην τέχνη και το design:
- κάτοχος πυ μεικτών κρυστάλλων ή αρωμάτων
- διαχυτής για περιβάλλοντα με ραβδάκια
- συμβολικός φύλακας προσωπικών αναμνήσεων
- διακοσμητικό στοιχείο με έντονο υλικό αντίκτυπο
Κάθε λειτουργία είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την εκκριτική αξία του αντικειμένου, που προσκαλεί σε μια οικεία και προσωπική σχέση.

Κάθε τεμάχιο που παράγεται σε 40 αντίτυπα, παραμένει πάντως μοναδικό: χρωματικές ποικιλίες, ατέλειες και ίχνη καθιστούν κάθε Reliqua ανεπανάληπτο.







MATTEO CIFFO

Γεννήθηκε στη Μιέλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω έρευνα εστιασμένη στις ύλες, στην μεταμόρφωση τους και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προκύπτει από άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς, όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, γη Aρμενική, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλούς εκφραστικούς μηχανισμούς, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία επιστροφής ζωής σε ό,τι έχει θραυστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συνήθως προερχόμενα από το έργο άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτότυπη ύλη για τα έργα μου.
Αφορούν υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπώ και τα αναδομώ, παράγοντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην απώλεια και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή όπου η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις διασπώ και τις αναδομώ για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, μεταξύ απώλειας και μνήμης, καθιστώντας ορατό ένα συνεχή μεταβολή.

Η έρευνα αντιμάχεται υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαπέραστα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετασχηματίζεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη κάνει την ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντας σε διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην αστάθεια, και η αθανασία εμφανίζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπόκειται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του gesture, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει το δρόμο μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στην καθοδήγηση της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές στις οποίες θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες μεταξύ ερείπωσης και αναγέννησης, μεταξύ διατήρησης και μεταμόρφωσης, επαναφέροντας στην ύλη μια βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη διάσταση.