Claude Manoukian (1936) - Campagne

Claude Manoukian (1936- ) - Καμπάνια

Λιθογραφία σε χαρτί βελίνο μορφής 50 x 65 εκ.
Το έργο είναι επικυρωμένο Ε.Α. (Εκτύπωμα Καλλιτέχνη) και υπογεγραμμένο με μολύβι από τον καλλιτέχνη.

Το έργο βρίσκεται σε καλή κατάσταση και δεν έχει ποτέ τεθεί σε κάδρο.

Προσφέρουμε μεθοδευμένη συσκευασία, διεθνή παρακολούθηση, ασφάλιση και express αποστολές για όλες τις παραδόσεις μας.

Ο αριθμός αντίτυπων μπορεί να διαφέρει από τις φωτογραφίες.

Claude MANOUKIAN είναι ζωγράφος, γεννημένος το 1936. Υπάρχουν στροφές στη ζωή ενός ζωγράφου που εξηγούνται ελάχιστα, εκτός από το γεγονός ότι ξαφνικά ένα καλό έργο γίνεται εξαιρετικό. Αυτό συμβαίνει σαν κεραυνός ή σαν το Άγιο Πνεύμα τη μέρα της Πεντηκοστής. Μπορεί επίσης να ειπωθεί, πιο ταπεινά, ότι συμβαίνει όπως η μεταμόρφωση του Βαν Γκοκ, ο οποίος από έναν ταπεινό σχεδιαστή έγινε ένα γέννημα-τέρα τέχνης. Ο Claude MANOUKIAN μόλις διέβη αυτό το βήμα εξαιτίας του οποίου τον οδηγεί από έναν καλό ζωγράφο που ήταν σε έναν καλλιτέχνη, του οποίου το έργο βρίσκει δικά του χαρακτηριστικά. Πράγματι, ήδη οι πίνακές του φέρουν το αποτύπωμά του, με τη χρήση χρωμάτων που υπέγραφαν τον δημιουργό του. Όπως ο Odilon Redon, ο Claude MANOUKIAN ξέρει πολύ καλά να παντρέψει τόνους που, αν τους χειριστεί με ανύπαρκτη δεξιότητα, θα γίνονταν δυσαρμονικοί, ενώ από αυτόν μόνο μεγιστοποιούν τη λάμψη τους. Αλλά τώρα, αποχωρώντας από τον αυστηρό ρεαλισμό, ο Claude MANOUKIAN διασπά και επανασυνθέτει τα σχήματα, και ενσωματώνει στο έργο του μια επιπλέον διάσταση. Με τόλμη, αλλά με βεβαιότητα τεχνίτη, ερμηνεύει τα περιγράμματα, τα ενσωματώνει το ένα μέσα στο άλλο. Απέχοντας μερικές φορές από έναν δρόμο εξερεύνησης που έχει εξ superficielly εξερευνήσει ο Πικάσο, ο Claude MANOUKIAN θα εισάγει έναν άλλο τύπο σχημάτων, που γίνεται νέο ποίημα κάτω από το πινέλο του. Όσο διαφορετικοί μπορεί να είναι ο Ρακίν, ο Κορνέγιέ ή ο Βίκτορ Ουγκ, σε αντίθεση με τον Βερλαν και τον Ριμπώ, αν και όλοι γράφουν σε στίχους, ο Claude MANOUKIAN θα φλερτάρει με άλλες μορφές ζωγραφικής και θα εξάγει από αυτές νέες εκφράσεις. Υπεραγαλλιάζοντας τα χρώματα, υπερίπταται της πραγματικότητας την οποία ενσωματώνει στη μνήμη του πίνακα, αλλά χωρίς να γίνει σκλάβος της, συνθέτει για την τέχνη και διαμέσου της τέχνης χρησιμοποιεί τη πραγματικότητα μόνον ως υποστήριγμα, ως πρωτόγονη κατάσταση που τον εξελίσσει. Η ματιά σε ό,τι βλέπει δεν είναι τίποτε άλλο από αντανάκλαση του μέλλοντος. Χρησιμοποιεί τη μνήμη του ως οδηγικό νήμα, αλλά συνθέτει μέσα του το παιδί που προέρχεται από τις αισθήσεις της όρασής του και τη διάθεσή του και ύστερα το καταγράφει στον καμβά του. Όπως ένα νεογέννητο δεν μοιάζει ποτέ απόλυτα με κανέναν από τους γονείς του, ο καμβάς αυτός που ζωγραφίζει θα βρει την πηγή του βαθιά μέσα σε ένα από τα στοιχεία του, που μερικές φορές μπορεί να επικρατήσει, βέβαια, αλλά πάντα θα βρίσκεται σε κάποιο βαθμό υπό την επιρροή του άλλου. Κάθε καμβάς θα είναι ο δρόμος προς την επίτευξη ενός συνόλου και της έκφρασης μιας αισθητικής που διαφοροποιεί κάθε έργο διατηρώντας παράλληλα ένα κοινό νόημα που ονομάζουμε στυλ.