Antonio Nasuto - Hercules

Ο Αντόνιο Νασούτο αποφοίτησε από την Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, όπου στη συνέχεια ολοκλήρωσε τρίετή ειδίκευση στο Design. Αυτή η διεπιστημονική κατάρτιση επηρεάζει καθοριστικά τη γλώσσα του οπτικού του λόγου, χαρακτηριζόμενη από αυστηρή σύνθεση και προσοχή στη δομή της εικόνας.
Είναι επί του παρόντος καθηγητής Ανθρωπολογίας της Τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών Φόγια, συνδυάζοντας τη διδακτική δραστηριότητα με μια συνεχόμενη ζωγραφική έρευνα εστιασμένη στο ανθρώπινο σώμα και στη μυθοπλασία της φιγούρας.
Εκθέτει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μεταξύ των κύριων: οι ατομικές στο Palazzetto dell’Arte της Φόγια (2002, 2003), η ομαδική αφιερωμένη στον P. P. Pasolini στο Tribunale della Dogana της Φόγια (2007), 150 Souvenirs d’Italie στη Γκαλερόα τέχνης Moderna e Contemporanea “Atelier degli Artisti” της Ρώμης (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale στο Palazzo delle Arti Beltrani του Trani (2011), η ατομική στο Palazzo Ducale Paternò Caracciolo di Pietramelara (2013) και L’ospite inatteso στη Villetta Barrea (2016).
Στο έργο Hercules, ο ήρωας φαίνεται να αποκόπτεται από τη ρητορική της δράσης και να επιστρέφεται σε έναν αιωρούμενο, σχεδόν σιωπηλό χρόνο. Καθισμένος σε έναν λίθινο θρόνο, το σώμα του, ισχυρό, δεν προβάλλεται προς την αποστολή, αλλά συμπυκνώνεται σε μια στάση ήσυχης εγρήγορσης, σαν η δύναμη που τον ορίζει να έχει κρατηθεί, συμπιεσμένη σε μια εσωτερική διάσταση.
Η πλαστική κατασκευή της φιγούρας υπενθυμίζει με σαφήνεια την κλασική παράδοση: η μυϊκή μάζα, συμπαγής και σεμνή, φαίνεται να αναδύεται από το φως σαν ένα γλυπτό που φέρνει μέσα της τη μνήμη της ύλης. Ωστόσο, ακριβώς αυτή η σταθερότητα του σχήματος διαπερνάται από μια πιο λεπτή ένταση, που μετατρέπει το μνημειακό σε μελέτη. Ο ήρωας δεν κυριαρχεί στη σκηνή: παραμένει εκεί.
Ο λιθόστρωτος θρόνος, μακριά από το να είναι ένδειξη εξουσίας, αποκτά την αξία μιας σοβαρής και σιωπηλής παρουσίας. Είναι πέτρα που στηρίζει, αλλά και πέτρα που βαραίνει. Συνολικά σε αυτήν την ένδειξη συμπυκνώνεται συμβολικά η μνήμη των επίπονων κόπων, σαν κάθε δοκιμασία που αντιμετωπίστηκε να άφησε έναν αόρατο θυλάκο, μια στρωμάτωση χρόνου και πεπρωμένου.
Στην παύση αυτή ο μύθος απομακρύνεται από την επική αφήγηση για να γίνει αναστοχαζτική εικόνα. Ο Ηρακλής δεν αποτυπώνεται στη στιγμή της αποστολής, αλλά στη μεταγενέστερη ή ίσως προημενή στιγμή, όταν η δράση διαλύεται στη σκέψη. Ακριβώς σε αυτόν τον σπάνιο χώρο αποκαλύπτεται η διάστασή του που είναι η πιο απροσδόκητη: μια δύναμη που, για μια στιγμή, αναγνωρίζει τον εαυτό της ως εύθραυστο, ανθρώπινο και επίγνωση του βάρους της στο χρόνο.