Georg Herold (1947) - Nietenblatt

Η εργασία του Georg Herold ανήκει σε ένα πλαίσιο που είναι κεντρικό για την κατανόηση: το ονομάζεται «Nietenblatt» ως συνειδητά τοποθετημένη αντί-φιγούρα στο αυριανό ατομικό έργο. Εντός της δομής Tombola του KJUBH υπονομεύεται ο κλασικός μηχανισμός αξιών της τέχνης. Το «Κενό» – ο Νιτ – αποκτά μια μορφή, μια γραφή, μια καλλιτεχνική δέσμευση. Έτσι μετατοπίζεται η αναμενόμενη προσδοκία: το επιδοκιμαστικό βραβείο γίνεται το πραγματικό αντικείμενο της επιθυμίας.

Ο Herold αντιδρά σε αυτό το format με μια αξιοσημείωτα ακριβή στρατηγική. Η απεικόνιση – μια περιορισμένη, γραμμική σχεδίαση ενός γυναικείου σώματος σε μια εφελκυμένη, σχεδόν μπαλέτιας αίσθησης πόζα – φαίνεται αρχικά οικεία και αυτονόητα. Η γραμμή είναι φειδωλή, ελεγχόμενη, σχεδόν αγγιγμένη. Ταυτόχρονα παράγεται μια σαφής φυσική παρουσία. Το μορφή δεν θα ολοκληρωθεί· είναι μια υπόδειξη· ακριβώς σε αυτό βρίσκεται η ένταση της. Ο ελαφρός ερωτικός τόνος – ορατός, αλλά όχι εκτεθειμένος – μένει σε μια κατάσταση Ατελής, σκιαγραφημένη.

Ωστόσο κρίνεται κρίσιμη η δεύτερη επίπεδο: ο τεχνικός περίγραμμα. Η Offset-Lithographie σε αυτοκόλλητο χαρτί παραπέμπει συνειδητά σε αναπαραγωγιμότητα, διανομή, στο αντίθετο του μονοτυπωμένου έργου τέχνης. Οι οριζόντιοι γκρι μπάρες και η τεχνική επισήμανση στο κάτω άκρο («End Time… Separation Black») απορρέουν ξεκάθαρα από μια διαδικασία εκτύπωσης ή προ-τύπωσης. Πρόκειται για τη σήμανση μιας χρωματικής διαχωρισμού – συγκεκριμένα της μαύρης πλάκας. Με αυτόν τον τρόπο η παραγωγική διαδικασία δεν κρύβεται, αλλά αποκαλύπτεται.

Αυτή η αποκάλυψη δεν αποτελεί παρενέργεια, αλλά συνιστά δομικό στοιχείο. Ο Herold ενσωματώνει τη γλώσσα της τεχνικής αναπαραγωγής στην εικονιστική δήλωση. Το σχέδιο δεν εμφανίζεται ως πρωτότυπη κίνηση, αλλά ως ήδη διαπερασμένη, αναπαραγόμενη, διεργασμένη κατάσταση. Αναφορά στο «Mies» στη σημείωση εκτύπωσης δεν είναι τυχαία: διεγείρει τη Μοντερνισμό ως έργο διαύγειας και απλούστευσης – και μεταφέρεται εδώ στο πλαίσιο ενός ουδέτερου πρωτοκόλλου παραγωγής.

Η ένταση προκύπτει ακριβώς από αυτή τη επικάλυψη: σωματικότητα και τεχ техника, ιδιωτικότητα και αναπαραγωγή, σχέδιο και διαδικασία εκτύπωσης. Το αυτοκόλλητο φορέας ενισχύει επιπλέον τούτο. Μετατρέπει το έργο δυνητικά σε κάτι εφαρμοστικό, μετακινήσιμο, σχεδόν λειτουργικό – μια εικόνα που δεν βλέπεται μόνο, αλλά θα μπορούσε και να χρησιμοποιηθεί.

Η αρίθμηση 300/300 σημειώνει συνειδητά το τέλος της έκδοσης. Σε ένα σύστημα που ήδη λειτουργεί με ισότητα, ακριβώς ο τελικός αριθμός αποκτά μια δική του ποιότητα: όχι αποκλειστικά κατά την κλασική έννοια, αλλά ως κρίσιμο σημείο της σειράς.

Σε αυτό το πλαίσιο του έργου του Herold εντάσσεται συνεκτικά η εργασία. Από τη δεκαετία του 1980 τον ενδιαφέρει λιγότερο το αυτοτελές έργο τέχνης και περισσότερο οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτό δημιουργείται και κυκλοφορεί. Γλώσσα, υλικό, συγκείμενο και τρόπος παραγωγής αποκτούν ίση σημασία. Το «Nietenblatt» αποτελεί για τούτο έναν ιδανικό φορέα: είναι, ορίζεται περιθωριακό – και έτσι γίνεται ο ακρίβος τόπος καλλιτεχνικής ανάδρασης.

Η εργασία λειτουργεί ταυτοχρόνως σε πολλαπλά επίπεδα: ως σχέδιο, ως εκτυπωμένο προϊόν, ως σχολιασμός της τέχνης και ως ειρωνική επανατοποθέτηση της αξίας και των προσδοκιών. Η δύναμή της δεν βρίσκεται στην φορμαλιστική πολυτέλεια, αλλά στην εννοιολογική οξεία και στον ελεγχόμενο περιορισμό όσων γενικά περιμένει κανείς από ένα «έργο τέχνης».