Σημαντική Προσκυνητική Πλάκα «Λούρδες» – Αριστούργημα μικροαναγλύφου σε στυλ τροβαδούρου και - Κρεμαστό κόσμημα - Primi900

Σημαντική Προσκυνητήρια Πλάκα "Λουρδές" – Αριστούργημα Μικρο-Σμάλτωσης σε Στυλ Τρουμπαντούρ και Νεογοτλικό – Μέταλλο αργυρωμένο, Γαλλία γύρω στα 1900. Λεπτομερής Περιγραφή Το Θρίαμβος του Νεογοτικού (Gothic Revival)Αυτο το έργο δεν είναι απλώς μια ιερή εικόνα, αλλά ένα εκλεπτυσμένο παράδειγμα γαλλικού Gothic Revival αρχών του εικοστού αιώνα. Η δομή δεν περιορίζεται στο να χωρέσει τη σκηνή, αλλά τη μεταμορφώνει μέσα από μια σε μινιατούρα αρχιτεκτονική. Το πλαίσιο έχει σχεδιαστεί ως μια πραγματική γοτθική εκκλησιάρα: οι κάθετες κλίσεις, οι στιλιζαρισμένοι πύργοι και η πολύπλοκη γεωμετρία με οξεία τρίτη συνενώνουν τη σεβαστή μεγαλοπρέπεια των μεγάλων καθεδρικών ναών της πατρίδας.Analysis Iconografica e SimbolicaΤο κέντρο της πλάκας φιλοξενεί μια οπτική αφήγηση με εξαιρετικά πυκνή δομή:Η Ηγία της Σπηλιάς: Η Παναγία περιβάλλεται από μια σχηματισμένη από πέτρες φυσικά, σχεδόν υλική ρεαλιστικότητα, που αντιστρατεύεται τη ρευστότητα της ντράπης της Παναγίας.Η Ιερή Προοπτική: Στο υπόβαθρο, οι γοτθικές προοπτικές της Βασιλικής της Λούρδης ξεχωρίζουν με ελαφρύ ανάγλυφο (ostiaccio), δημιουργώντας αίσθηση χωρικής βάθους που κατευθύνει το βλέμμα προς το άπειρο.Το Μονογράμμα Μαρία: Το κάτω μέρος της πλάκας είναι ένα αριστούργημα διακοσμητικής σχεδίασης. Το “Μ” της Μαριάμ δεν είναι μόνο σύμβολο, αλλά η ίδια η δομική βάση του αντικειμένου, ρευστοποιημένη σε ένα αψίφυλλο από κλαδιά ρόδου και κρίνα που συμβολίζουν την αγνότητα και το πάθος.Ιδιαιτερότητα Υλικού και ΠατίναΤο μέταλλο, ένα ευγενές βαρύ κράμα με γαλακτική επικάλυψη, έχει αναπτύξει μια φυσική πατίνα «μεταλλείου» που θυμίζει μετάλλωμα. Τα ανασηκωμένα σημεία παρουσιάζουν λάμψεις που φαίνονται σχεδόν «φωτισμένα εσωτερικά», ενώ οι υφαιοί της χαρακτικής έχουν συσσωρεύσει μια σκούρα οξείδωση που τονίζει τα φωτεινά και σκιά που διαδραματίζει τη δραματικότητα της σκηνής. Η σατινένια επιφάνεια τελειώματος που χαρακτηρίζει την γαλλική παραγωγή της περιόδου δίνει στο κομμάτι μια μοναδική απτή μαλακότητα.Ευχρύ για τον ΣυλλέκτηΑυτό το αντίγραφο διακρίνεται για την σπανιότητα του μεγέθους. Η παρουσία της διατρητής “Μ” στο κάτω μέρος προτείνει ότι θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος ενός ψηφιδωτού ιερού επίπλου υψηλής τέχνης ή ενός ιδιωτικού ιεροθήκης. Είναι ένα κομμάτι που συνομιλεί μαγικά τόσο με τον θρησκευτικό παλιό κόσμο της κλασικής αντίκας όσο και με τον οικιστικό εικαστικό εκλεκτικό σχεδιασμό, χάρη στην ισχυρή του γλυπτική ταυτότητα.Scheda Tecnica per l'Esperto Corrente Artistica: Στυλ Troubadour / Neogótico. Tecnica: Κωνίαση και χάλυβος υψηλής ανάλυσης με φινίρισμα με γλυφαδιά. Dettagli Ornamentali: Μιτόν-μορφές (τριαντάφυλλα και φύλλα) που είναι χαρακτηριστικά του Art Nouveau με έμπνευση μεσαιωνική. Κατάσταση Διατήρησης: Εξαιρετική κατάσταση συντήρησης μουσείου· καμία δίπλωμα ή απώλεια λεπτομερειών. Η πατίνα είναι πρωτότυπη και δεν έχει αλλοιωθεί από χημικούς καθαρισμούς επιθετικούς. Σημ. το αντικείμενο μπορεί να παρουσιάζει φθορές και αποχρωματισμούς λόγω ηλικίας. La Promessa di Adele ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΑΣ, σε ένα αχούρι μιας πολυκαιρισμένης κατοικίας με θέα τη θάλασσα, ένα κουτί μεταλλικό που δεν άνοιγε για δεκαετίες. Μέσα, τυλιγμένο σε ένα τεμάχιο βελούδου που πλέον έχει φθαρεί, κοιμόταν αυτή η μικρή πλάκα αργύρου. Δεν ήταν απλώς ένα αντικείμενο· ήταν ο μάρτυρας ενός μυστικού. Ανηκούσε στη γιαγιά Αδέλ. Το 1924, η Αδέλ ήταν μια νέα και ανήσυχη κοπέλα. Κάποιο καλοκαίρι, ταξίδεψε με τρένο προς τη Λούρδη. Δεν πήγε για να ζητήσει θαύμα για τον εαυτό της, αλλά για να φέρει μια υπόσχεση: ο μικρότερος αδελφός της είχε φύγει για τη θάλασσα και δεν είχαν νέα μήνες. Όταν βρέθηκε εμπρός στη Σπηλιά Massabielle, όπως ακριβώς στη σκηνή που έχει σκαλίσει πάνω σε αυτήν την πλάκα, η Αδέλ ένιωσε μια ξαφνική ζέστη στα χέρια. Αγόρασε αυτό το μικρό αντικείμενο από έναν παλιό τοπικό τεχνίτη, το κράτησε σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλα και προσευχήθηκε. Επιστρέφοντας σπίτι, συνέβη το αναπάντεχο: βρέθηκε μια επιστολή. Ο αδελφός της ήταν ζωντανός, είχε παγιδευτεί σε ένα μακρινό λιμάνι, και καθόταν να επιστρέψει. Από εκείνη τη μέρα, η πλάκα δεν άφησε ποτέ το κομοδίνο της. Λέγεται ότι, τις βραδιές καταιγίδας, το ασήμι έλαμπε με μια αχνή φως, σαν να ήθελε να καθησυχάσει όποιον την κοιτούσε ότι, ακόμα και στο πιο σκοτεινό σκοτάδι, υπάρχει πάντα μια σπίθα ελπίδας που περιμένει να δει. Σήμερα εκείνη η πλάκα βρίσκεται στα χέρια σας. Ποιος ξέρει ποιες προσευχές ή ελπίδες έχει μαζέψει με το πέρασμα του χρόνου, από χέρι σε χέρι como ένα μικρό αμυντικό ασπίδι ενάντια στους φόβους του κόσμου.