Barberot Sylvain - Echo

Αυτοπροσωπογραφία — «Ηχώ»
Μιρόρ με ασημί επίστρωση, φωτεινή διάταξη

Σε αυτήν τη μεταβολή της σειράς Αυτοπροσωπογραφία, το έργο επεκτείνει την προβληματική γύρω από το αυτοπροσωπογραφικό και την μεταφέρει σε μια λογική απήχησης. Ένας μοναδικός καθρέφτης, με την ασημί επίστρωση μερικώς αποσπασμένη, αφήνει με το φως να φανεί η λέξη ήχος. Όπως στα άλλα κομμάτια, το κείμενο δεν επιβάλλεται μετωπικά: απλώνεται, εξαρτάται από τη θέση του βλέποντος, από το φως, από τη στιγμή.

Ο καθρέφτης δεν αποτελεί πλέον μόνο επιφάνεια αναγνώρισης, αλλά επιφάνεια επιστροφής. Δεν παράγει μια σταθερή εικόνα· επιστρέφει, αλλοιώνει, διαθλά. Το αντίγραφο γίνεται φαινόμενο μεταβατικό, συγκρίσιμο με έναν ηχητικό αντίλαλο: μια εμφάνιση καθυστερημένη, μια ίχνη που σχηματίζεται στο διάστημα μεταξύ παρουσίας και εξαφάνισης.

Ο καλλιτέχνης βρίσκεται εδώ σε θέση διαμετακομιστή. Εαυτού του αντανάκλαση στο έργο, δεν αυτοαντικατοπτρίζεται άμεσα· εμφανίζεται ως πέρασμα, μια επιφάνεια μετάφρασης. Ο κόσμος, που συλλαμβάνεται από το βλέμμα, επιστρέφεται με τη μορφή εικόνας — μετασχηματισμένος, μετατοπισμένος, επανσχηματισμένος. Το αυτοπροσωπογραφικό μετατρέπεται τότε λιγότερο σε μια δήλωση εαυτού και περισσότερο σε μια διαδικασία λήψης και αναπαραγωγής.

Η λέξη ήχος, βορνευμένη στο επίστρωμα, ενεργεί ως διακριτικό κλειδί ανάγνωσης. Θυμίζει ότι κάθε εικόνα είναι ήδη μια επιστροφή, ένα ηχόχρονο. Όπως ένα παιγνίδι ήχου που αντηχεί στον χώρο, το αντίγραφο στο καθρέφτη διαδίδεται, θραύεται, και τελικά σβήνεται. Δεν υπάρχει σταθερότητα, μόνο διαδοχικές εμφανίσεις.

Έτσι το έργο καταγράφει την καλλιτεχνική πρακτική σε μια φευγαλέα χρονικότητα: εκείνη του ρεκόρ αντήχησης, της εξασθενημένης επανάληψης, της προοδευτικής ολίσθησης προς τη σιωπή. Ο καλλιτέχνης, μακριά από το να είναι αρχή, γίνεται σημείο διέλευσης — τόπος όπου ο κόσμος αντανάκλαται πριν εξαφανιστεί.