Γλυπτό, Vieux Bruxelles - 24.7 cm - Πορσελάνη

Αυτό το πορσελάνινο αγαλματάκι εικονογραφεί την Αγία Μαρία τη Μητέρα, με το Χριστόβρεφος, και εκτελείται σε στυλ που συνήθως αναφέρεται ως Vieux Bruxelles, μια 19ου αιώνα παράδοση λεπτού, θρησκευτικού πορσελίνης από τον Μ Bruxelles ή εμπνευσμένη από αυτόν. Το αγαλματάκι δείχνει τη Μαρία σε μια ήπια, ελαφρά προκείμενη στάση ενώ κρατά το παιδί στην αριστερή της αγκώνα και το στηρίζει με το δεξί της χέρι. Αυτή η σύνθεση αποπνέει μια οικεία, μητρική συνένωση, πιο τρυφερή παρά σεβαστή, χαρακτηριστικό των λεπτών θρησκευτικών αντικειμένων αυτής της περιόδου.

Το σύνολο κατασκευάζεται από γλασαρισμένο πορσελάνι, με μια υψηλής στιλβής, σχεδόν ιβουορεινού λευκού φινιρίσματος. Τα πρόσωπα της Μαρίας και του παιδιού είναι λεπτομερώς και γαληνά μοντελαρισμένα, με λεπτές χρωματικές αποχρώσεις: ένα ελαφρύ ροζάρισμα στα μάγουλα, λεπτοδουλευμένα φρύδια και μικρά, κλειστά χείλη. Η έκφραση είναι ήρεμη και μετριοπαθή, δίχως δραματική συναισθηματικότητα, γεγονός που συνάδει με τη θρησκευτική αισθητική του 19ου αιώνα, στην οποία κυριαρχούν η γαλήνη και η ευλαβικότητα.

Η Μαρία φέρει ένα μακρύ, ρέον ενδύμα με έναν ολόσωμο μανδύα, ένα πέπλο που πέφτει πάνω από το κεφάλι και τους ώμους. Οι πτυχώσεις είναι κομψές και ρυθμικές, με σαφή κάθετη κίνηση που μακρύνει οπτικά το αγαλματάκι. Σε στρατηγικά σημεία το ένδυμα διακοσμείται με χειροποίητο χρυσόσκονισμα, που τονίζει τις πτυχώσεις και προσδίδει ένα διακριτικό αίσθημα πολυτέλειας. Αυτά τα χρυσά στοιχεία παρουσιάζουν εμφανή φθορά, συνεπώς με τη γήρανση και τη χρήση, προσδίδοντας στο τεμάχιο την αυθεντικότητα του. Το Χριστόβρεφος αποδίδεται απλούστερα, με λιγότερη διακόσμηση, έτσι ώστε η οπτική έμφαση να βρίσκεται στη Μαρία.

Το αγαλματίδιο ακουμπά σε μια ολοκληρωμένη κυκλική βάση με διακοσμητικά στοιχεία που θυμίζουν ροκοκό στυλ, όπως κομψές σπειροειδείς καμάρες και ένα καροτονωτό μοτίφ στην πρόσοψη. Η βάση παρουσιάζει ελαφρές ενδείξεις χρήσης και μικρές αποχρωματισμούς, αλλά δεν διακρίνονται εμφανείς μεγάλες ζημιές όπως σπασμένα τμήματα, κάτι που σε τέτοια ευαίσθητα αντικείμενα συνήθως συμβαίνει.

Στυλιστικά, το αγαλματίδιο εντάσσεται στην παραγωγή γύρω στα 1830–1880, αν και χωρίς εμφανές σημάδι εμπορικού οίκου δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί με απόλυτη βεβαιότητα ότι πράγματι κατασκευάστηκε στο Βρυξελλώ. Η ποιότητα είναι ικανοποιητική και προσεγμένη, αλλά όχι εξαιρετικά εκλεπτυσμένη, γεγονός που μπορεί να υποδεικνύει εργαστηριακή παραγωγή ή μια πιο σειριακή κατασκευή devotion έργου εντός της ίδιας παράδοσης.

Συνοπτικά, πρόκειται για ένα γοητευτικό και χαρακτηριστικό 19ος αιώνας θρησκευτικό πορσελίνινο άγαλμα σε το στυλ Vieux Bruxelles, με έντονη έμφαση στη γαλήνη, την ήπια μοντελοποίηση και τη διακοσμητική χρυσάνθιση, όπου η ορατή φθορά προσθέτει στο αντικείμενο επιπλέον ιστορική στρωμάτωση.