Baptiste Laurent - Bean in the jungle

«Μπούνιο μέσα στη ζούγκλα», 50x35εκ., 2023 υδατοχρώματα και κινέζικο μελάνι σε χαρτί
Αυθενόγραφη στο πίσω μέρος, αποστέλλεται κυλιμμένη.

Σειρά (En)tropicos/
Οι ημέρες επαναλαμβάνονται. Λίγους μήνες πριν ζήσαμε
μια atypical στιγμή. Ο χώρος μας είναι μικρός και
ο χρόνος μακρύς. Μας υπερφόρτωσε η έλλειψη χρόνου,
αλλά τώρα μας εκπλήσσει η περίσσεια. Ένα
εσωτερικό χειροκρότημα, έναν νέος ορίζοντας, όπου
πλησιάζουμε τη φαντασία μας. Η περιέργεια της αλλαγής, ένα
πρωτοφανές κράξιμο ρωτά «τι τώρα;
Ο Μπαπιστ θα χρησιμοποιήσει αυτό το δυστοπικό τοπίο για να δημιουργήσει
άσεπτο ξημέρωμα, ένα νέο ξημέρωμα. Η κατασκευή αυτών των
πίνακες απορρέει από την ανάγκη να ανανεωθεί το τοπίο,
από την επιθυμία για ξεχασμένη φύση. Να την ανακαλύψουμε ξανά, να
αναζωογονήσουμε αυτήν.
Το κίνητρο για αυτή τη συμβίωση βρίσκεται στην
ιστορία του ανθρωπολόγου και ιδρυτή
δομισμού, Κλαύδιο Λέβι-Στρος: το 1935, ο Λέβι-Στρος
ξεκίνησε την αναζήτηση ενός αυθεντικού, αγνού Βραζιλίας, εξοπλισμένου
με μια άγρια ενέργεια και μια μοναδική φύση.
Ο συγγραφέας του «Tristes Tropiques» είχε μερικώς εκπληρώσει
τις προσδοκίες του ταξιδιού. Η αγωνία του παρουσιάζεται σε ένα απόσπασμα κειμένου με προφητικές
τόνους: «Σε μερικούς αιώνες, στον ίδιο τόπο,
ένας άλλος ταξιδιώτης, εξίσου απελπισμένος όπως εγώ, θα θρηνήσει
την εξαφάνιση αυτού που θα μπορούσα να δω και που μου διέφυγε».
Ναρκισσισμένος από μια διπλή ασθένεια, όλα αυτά που βλέπω με πονάνε, και κατηγορώ αμείλικτα τον εαυτό μου που δεν κοίταξα αρκετά.
Σαν ταξιδιώτης, οι (En)tropical καμβάδες του Μπαπιστ τον οδηγούν
να βρει τόπο όπου μπορεί να επαναφέρει τη ζωτικότητά του.
Ίσως αυτοί οι είδοι να μην υφίστανται, ίσως αυτοί οι ειδυλλιακοί τοπία ποτέ να μη δημιουργήθηκαν. Αλλά το παράθυρο
που ανοίγει ο Μπαπιστ φέρνει τον αέρα που δεν μπορούμε πλέον
να αναπνεύσουμε σήμερα. Ο Μπαπιστ μας προσφέρει ένα ουτοπικό όραμα· μέσα από τις χειρονομίες του προτείνει μια μετασχηματική αλλαγή παραδείγματος, μια πιθανή οικολογία. Για τους Έλληνες, η λέξη εντροπία είχε δύο
σημασίες: εξέλιξη και μεταμόρφωση. Για φυσικούς,
είναι μέτρο της αταξίας ενός συστήματος. Αναγνωρίζοντας την αστάθεια, τη μεταμορφώνουμε

Ο Μπαπιστ Λορέντ (1980, Ναντέζ) είναι οπτικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται
στη Μαδρίτη και το Παρίσι.
Έχει εκθέσει σε διάφορους καλλιτεχνικούς και πολιτιστικούς θεσμούς,
συμπεριλαμβανομένων του Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό του μέσο είναι η ζωγραφική, αλλά εργάζεται και σε γλυπτική
και αναπτύσσει προγράμματα με έντονο λογοτεχνικό, κοινωνικό και
ανθρωπολογικό στοιχείο.
Στις πρόσφατες δημοσιεύσεις και εκθέσεις του, «Conversaciones y
puñetazos», «Mauvaises Tournures», «Bajo el Mismo Mar» και «Exit»,
έχει επανειλημμένα πειραματιστεί με συνεργατικές δημιουργικές εργασίες
με άλλους εικαστικούς και λογοτεχνικούς συγγραφείς.
Ως αντικαθηγητικός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνκετρίζει
σχηματικά στυλ, εναλλάσσοντας μεταξύ νεο-φεγγιστικής αφήγησης, γραφικής
ζωγραφικής και εξπρεσιονιστικής αφαίρεσης.
Ιδρυτής του κοινού εργοταξίου «Latolier» στο Usera της Μαδρίτης, ηγετεί μια δυναμική κοινότητα Ισπανών και διεθνών εικαστικών