Nanda Vigo (1936-2020) - Electric Light Project

Nanda Vigo, Έργο Φωτισμού. 1971. Πρωτότυπη σελιδοτυπία. Χαρτί 50 x 50 cm. Υπογραφή με το χέρι από τη ζωγράφο και αρίθμηση 183/250. Σφραγίδα σε στένσιλο Il Segnapassi Pesaro. Μία από τις ελάχιστες γραφικές δημιουργίες της καλλιτέχνιδας. Ένα ανθάκι σε μια γωνία (βλ. φωτο). Διαχειριστής χωρίς ρεζέρβα! Guppo 0 Piero Manzoni Lucio Fontana

Fernanda Enrica Leonia Vigo, γνωστή ως Nanda Vigo[1] (Μιλάνο, 14 Νοεμβρίου 1936 – Μιλάνο, 16 Μαΐου 2020), υπήρξε Ιταλίδα σχεδιάστρια.

Βιογραφία

"Μουσείο Εναλλακτικό Ρέμο Μπριντζί", εξωτερικό

"Μουσείο Εναλλακτικό Ρέμο Μπριντζί", εσωτερικό

"Μουσείο Εναλλακτικό Ρέμο Μπριντζί", εσωτερικό

"Μουσείο Εναλλακτικό Ρέμο Μπριντζί", εσωτερικό

"Μουσείο Εναλλακτικό Ρέμο Μπριντζί", εσωτερικό
Βάσει της οικογενειακής καταγωγής που η ίδια η ίδια έγραψε, από τη μεριά της μητέρας καταγόταν από μερικούς διάσημους καλλιτέχνες, δηλαδή από τον Cesare Carnesecchi Coppini, χορογράφο και διευθυντή της σχολής χορού του θεάτρου La Scala του Μιλάνου, και από τον διάσημο τενόρο Enrico Barbacini. Ενώ από τη μεριά του πατέρα από μια αρχαία ισπανική οικογένεια βιομηχάνων. Αδέξια, μεγάλωσε από τη γιαγιά Ida Cidonia Carnesecchi Coppini (... «Εν ολίγοις, η γιαγιά Cidonia ήταν όλη η οικογένεια για μένα. Ήταν βέβαιο πολύ αυστηρή· στα είκοσι έπρεπε να γυρίσω σπίτι μέχρι τα μεσάνυχτα, αλλιώς θα με περίμενε όρθια με τη σκούπα στο χέρι, αλλά ήταν και το μόνο πρόσωπο που άφησε χώρο στην επιθυμία μου να εργαστώ στην τέχνη.»)

Μετά τις σπουδές στην πόλη καταγωγής της στο λαϊκό σχολείο των Ορσολίνων στη διεύθυνση Via Lanzone[2], φοίτησε στο Institut Polytechnique της Λοζάνης. Άνοιξε το πρώτο της στούντιο το 1959, εργαζόμενη μετέπειτα ανάμεσα στο Μιλάνο και την Ανατολική Αφρική.[3]

Ως αρχιτέκτονας σχεδίασε με άλλους το νεκροταφείο Rozzano· μόνη της υπέγραψε το σχέδιο του σπιτιού-μουσείο του Remo Brindisi στην Lido di Spina, εγκαινιασμένο το 1973. Εργάστηκε με τον Gio Ponti για το Casa sotto la foglia στο Malo (Vicenza) και με τον Lucio Fontana. Συχνά συμμετείχε στη μιλανέζικη πρωτοπορία της δεκαετίας του '60 και των '70.

Ήδη το 1971 κέρδισε το Award New York Industrial Design και το 1976 το πρώτο βραβείο Saint Gobain για τον σχεδιασμό· ενώ το 1982 συμμετείχε στην XL Biennale της Βενετίας. Μετά από μακρά καριέρα, το 2013 τα έργα της εντάχθηκαν και στη μόνιμη συλλογή του Υπουργείου Εξωτερικών.[4] To 2014 εκθέθηκε στο Μουσείο Guggenheim της Νέας Υόρκης στην περιοδική έκθεση αφιερωμένη στην Gruppo Zero.[5]

Το 2018 οργάνωσε στην Εκκλησία San Celso του Μιλάνου μια έκθεση-εκδήλωση με τίτλο Global Chronotopic Experience, με σκοπό να ξαναδώσει ζωή σε ένα Cronotopic Περιβάλλον από ανοξείδωτο ατσάλι και Perspex, παρόμοιο με εκείνο που είχε ολοκληρώσει η καλλιτέχνης το 1967 στη Galleria Apollinaire του Μιλάνου.[6][7] Ένα ευφυές συνδυασμό νεον γεωμετριών με υλικά που αντανάκλασαν και «ενισχυτές φωτός» αποτέλεσε ξανά το περιεχόμενο της έκθεσης στο Palazzo Reale του Μιλάνου, επιμελημένη από τον Marco Meneguzzo προς τιμήν της, το καλοκαίρι του 2019.[8][9]

Πέθανε στις 16 Μαΐου 2020 σε ηλικία 83 ετών. Τα οστά της ετάφησαν σε ένα μικρό τάφο στον Νεκροταφείο Bruzzano.[10]

Η ιδιωτική της συλλογή, αποτελούμενη από 108 έργα που δώρισε, αποτελεί σήμερα μέρος της μόνιμης διαδρομής έκθεσης του Μουσείου San Fedele του Μιλάνου.[11]

Έργα
1964 - Labirinto cronotipico στην Quadriennale της Ρώμης
1982 - Exterior για Artventure στην Biennale της Βενετίας, στα Magazzini del Sale
1983 - Light progression
1983 - Light tree
1985 - Sun & Island στην Galleria Speciale της Μπέρι
1993 - Light Progression Enviroment
1993 - Fly Away για Biasi Emilio & Figli, Βόν Verona
2005 - Goral
2005 - Base Line Totem
2018 - Global Chronotipic Experience

Έκθεσεις
2014 - ZERO: Countdown to Tomorrow, 1950s–60s, Μουσείο Guggenheim, Νέα Υόρκη
2018 - Global Chronotipic Experience, Εκκλησία San Celso, Μιλάνο

Βραβεύσεις και Διακρίσεις
1971 - Award New York Industrial Design, για τη λάμπα Golden Gate
1976 - Premiο Saint Gobain για τον σχεδιασμό
2020 - Compasso d'oro στην καριέρα