Baptiste Laurent - Boat Cementery Chess

"Boat Cementery Chess", 2019, νεροχρώματα, κινέζικο μελάνι, posca σε χαρτί, 130x130εκ
υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος, αποστολή σε κύλινδρο

Baptiste Laurent (1980, Nantes) είναι εικαστικός που ζει και εργάζεται
στη Μαδρίτη και στο Παρίσι.
Έχει εκθέσει σε διάφορους θεσμούς τέχνης και κουλτούρας,
συμπεριλαμβανομένων τουInstitut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό του μέσο είναι η ζωγραφική, αλλά εργάζεται και σε γλυπτική
και αναπτύσσει προγράμματα με ισχυρή λογοτεχνική, κοινωνική και
ανθρωπολογική συνιστώσα.
Στις τελευταίες του δημοσιεύσεις και εκθέσεις, «Conversaciones y
puñetazos», «Mauvaises Tournures», «Bajo el Mismo Mar» και «Exit»,
έχει επανειλημμένα πειραματιστεί με συνεργατική δημιουργική εργασία
με άλλους οπτικούς καλλιτέχνες και λογοτεχνικούς συγγραφείς.
Ως αντι-ακαδημαϊκός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνθεγίζει
επιφανειακά στυλ, εναλλάσσοντας μεταξύ νεο-εικονογραφικής αφήγησης, γραφιστικής
ζωγραφικής και εξπρεσιονιστικής αφαίρεσης.
Ιδρυτής του κοινοτικού στούντιο 'Latolier' στη συνοικία Usera της Μαδρίτης, ηγηθείται
μιας δυναμικής κοινότητας ισπανικών και διεθνών οπτικών
καλλιτεχνών

(En)tropicos σειρά/
Οι ημέρες επαναλαμβάνονται. Λίγους μήνες πριν βιώσαμε μια αταξική στιγμή. Ο χώρος μας είναι μικρός και ο χρόνος μακρύς. Μας συντρίψαμε από την έλλειψη χρόνου, αλλά τώρα μας εκπλήσσει το περίσσευμα. Ένα
εσωτερικός χειρισμός, ένας νέος ορίζοντας, όπου προσεγγίζουμε τη φαντασία μας. Η απορία της αλλαγής, ένα πρωτοφανές κείμενο φωνής που ρωτά «τι τώρα?»
Ο Baptiste χρησιμοποιεί αυτό το ντόστιοπικό πανόραμα για να δημιουργήσει
άλλον ανατέλλων ήλιος, μια νέα αυγή. Η κατασκευή αυτών των
πίνακες απορρέει από την ανάγκη ανανέωσης του τοπίου,
από την επιθυμία για ξεχασμένο φυσικό περιβάλλον. Να το rediscover, να το
αναζωογονήσει.
Το κίνητρο αυτής της συνβίωσης βρίσκεται στην ιστορία του ανθρωπολόγου και ιδρυτή
του δομικρισμού, Claude Lévi-Strauss: το 1935, ο Lévi-Strauss ξεκίνησε
να αναζητήσει μια αυθεντική, καθαρή Βραζιλία, εξοπλισμένη με μια άγρια ενέργεια και μια ιδιαίτερη φύση.
Ο δημιουργός του «Tristes Tropiques» είχε μερικώς ικανοποιήσει
τις προσδοκίες της πορείας. Ο αγωνία του παρουσιάζεται σε ένα απόσπασμα κειμένου με προφητικές
νότες: «Σε λίρους αιώνες, σε αυτόν τον ίδιο τόπο, ένας ακόμη ταξιδιώτης, εξίσου απελπισμένος με εμένα, θα θρηνήσει την εξαφάνιση αυτού που θα μπορούσα να δω και που μου ξέφυγε». Θύμα διπλής ασθένειας, όλα όσα βλέπω με πονάνε, και κατηγορώ αμείλικτα τον εαυτό μου που δεν κοιτάξα αρκετά σκληρά.
Όπως ένας ταξιδιώτης, οι (εν)tropical καμβάδες του Baptiste τον οδηγούν σε ένα μέρος όπου μπορεί να επαναπροσδιορίσει τη ζωτικότητά του.
Ίσως αυτά τα είδη να μην υπάρχουν, ίσως αυτοί οι ειδυλλιακοί τοπιογραφικοί χώροι να μην έχουν ποτέ υπάρξει. Αλλά το παράθυρο που ανοίγει ο Baptiste επιτρέπει τον αέρα τον οποίο δεν μπορούμε πλέον να αναπνεύσουμε σήμερα. Ο Baptiste μας προσφέρει μια ουτοπία· μέσα από τις του κινήσεις, προτείνει μια μετατόπιση προτύπου, μια πιθανή οικολογία. Για τους Έλληνες, η λέξη εντροπία είχε δύο σημασίες: εξέλιξη και μετατροπή. Για φυσικούς, είναι μέτρηση της αταξίας ενός συστήματος. Αναγνωρίζοντας την αταξία, μεταμορφώνοντάς την