Sylvain Barberot - Jouir - marbre gravé

«jouir» προέρχεται από μια σειρά έργων με τίτλο «épitaphe». Είναι ένας ποιητικός τρόπος να αγκαλιάσεις τον θάνατο με ποίηση, επιλέγοντας μια λέξη που επιλέγεται ώστε να την κανει υπέρτερο.

Σε αυτό το έργο, μια μαρμάρινη πλάκα με κυματιστές φλέβες, σχεδόν οργανικές, υψώνεται σαν ένα θραύσμα αποκομμένο από τον χρόνο. Η επιφάνειά της, σημαδεμένη από γκρι και πρωτεύοντα ιβουάρ στρώσεις, παραπέμπει ταυτόχρονα στη γεωλογική ιζηματοποίηση και στη σταδιακή καταγραφή της μνήμης. Τίποτα εδώ δεν είναι λείο: το ακανόνιστο περίγραμμα, σχεδόν τυχαίο, θυμίζει τη ρήξη, το πεπερασμένο, την ανολοκλήρωτη φύση κάθε ύπαρξης.

Στην καρδιά αυτής της πετρωμένης ύλης, μια λέξη: jouir. Χαραγμένη βαθιά, δεν αρκείται να είναι εγγεγραμμένη—είναι σκαμμένη, σαν να χρειάζεται να ανοίξει κανείς τη πέτρα της ίδιας για να αναδυθεί το νόημα. Ο χρυσός φύλλος 24 καρατίων αιχμαλωτίζει το φως με μια σχεδόν ιερή λάμψη. Τονίζει τα περιγράμματα της χαρακιάς, καλώντας σε μια τελετουργική απαγγελία. Αυτή η πολύτιμη ανάδειξη δεν θυμίζει τα χρυσά γράμματα των ταφικών επιγραφών, όπου το όνομα και οι λέξεις διατηρούνται μετά την εξαφάνιση του σώματος.

Η επιλογή της ρήσης jouir λειτουργεί ως κεντρική ένταση. Συνδεδεμένη με το θάνατο από τη συσκευή της επιτάφιας επιγραφής, μετακινεί τις προσδοκίες: εκεί που περιμένει κανείς το πένθος, ξεπετάγεται η ένταση· εκεί που ο λίθος παραπέμπει στη σιωπή, η λέξη καλεί σε εμπειρία, στο σώμα, στην του έζησε στιγμή. Το έργο κάνει έτσι μια διακριτή αλλά ισχυρή ανατροπή: δεν αρνείται τον θάνατο, τον συνοδεύει με μια εντολή να ζεις πλήρως.

Εγγεγραμμένο στη σειρά Épitaphe, αυτό το κομμάτι προτείνει μια ποιητική προσέγγιση της πεπεραστικότητας. Κάθε λέξη που επιλέγεται γίνεται μια προσπάθεια να δαμαστεί η εξαφάνιση, όχι εξευμενοποιώντας την, αλλά αντιθέτοντας της μια μορφή υπαρκτικής πυκνότητας. Εδώ, ο λίθος δεν κλείνει: διατηρεί, ενισχύει, μεταμορφώνει. Το jouir γίνεται τότε λιγότερο μια λέξη από ένα λαμπερό απόβλητο, ένα φωτεινό ίχνος στον πυρήνα της ύλης, σαν ένα τελευταίο σπινθηρισμό απέναντι στο αναπόφευκτο.

Καλλιτέχνης διεθνών διαστάσεων, του οποίου το έργο στηρίζεται στην διχοτόμηση που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά. Η μνήμη με τη γνώμη μου είναι το αναγκαίο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, και ενώ ο πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με το καλέμι, εγώ επιμένω να καταστείλω, να αποδομήσω, ακόμα και να σβήσω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση, η άσκηση της λησμονιάς…
Το σώμα είναι μόνο το στήριγμα αυτής της μνήμης που εξαρτάται από αυτό, ή που τη χρειάζεται. Το διαμορφώνει, το μοντελοποιεί και το μεταμορφώνει. Και αν η αννάμνηση μεταφράζεται από τα Ελληνικά ως η ανάδυση της ανάμνησης, για μένα την καταδιώκω για να μπορέσω να τη χωρίσω.