Barberot Sylvain - FRAGILE

Αυτό το έργο εντάσσεται σε μια σειρά όπου το αυτοπορτρέτο μετακινείται έξω από τη άμεση αναπαράσταση για να εισέλθει στο πεδίο της εμπειρίας. Aποτελούμενο από τρεις κάθετους καθρέφτες, του οποίου το φύλλο καθρέφτη είναι μερικώς αποσπασμένο από τη ράχη, αποκαλύπτει διαφανώς ένα λέξη “ευάλωτο” μέσω της φωτεινής διαφάνειας. Το τελευταίο δεν αποκαλύπτεται αμέσως: ανθίσταται, εξωθείται, εξαρτάται από τη γωνία, τη θέση και τη κίνηση του θεατή.

Ο καθρέφτης, παραδοσιακά συνδεδεμένος με την αναγνώριση του εαυτού, γίνεται εδώ ένας χώρος αβεβαιότητας. Το ανάκλασμα δεν είναι σταθερό: διασπασμένο από τον τριμερή διαχωρισμό, αλλοιωμένο από το φως που το διαπερνά, ταλαντώνεται ανάμεσα στην εμφάνιση και τη εξάλειψη. Ο καλλιτέχνης δεν εμφανίζεται πρόσωπο με πρόσωπο· διασπείρεται, διαθλάται, επιτρέποντας μια εικόνα του εαυτού ασταθή, καθορισμένη από το βλέμμα του άλλου.

Η λέξη “ευάλωτο”, λαξευμένη στη ύλη του καθρέφτη, λειτουργεί σαν διακριτή αποκάλυψη. Δεν τη θέτει ως δήλωση, αλλά ως υποκείμενο δεδομένο, σχεδόν δομικό. Αφαιρώντας το φύλλο για να αποκαλυφθεί το φως, το έργο επιτελεί ένα βήμα αποκάλυψης: εκείνο που συνήθως κρύβεται — η ευαλωτότητα — γίνεται εδώ το σημείο διέλευσης του ορατού.

Έτσι, το αυτοπορτρέτο δεν περιορίζεται πλέον σε μια εικόνα, αλλά επεκτείνεται σε ένα σχήμα. Περιλαμβάνει το σώμα του θεατή, αιχμαλωτισμένο στο ανάκλασμα, παγιδευμένο σε αυτήν την ένταση μεταξύ ορατότητας και εξαφάνισης. Ο καλλιτέχνης προτείνει όχι τόσο μια αναπαράσταση του εαυτού του όσο μια κατάσταση: αυτή της ταυτότητας που διαπερνάται, ασταθής, εκτεθειμένη.

Σε αυτήν την ελάχιστη οικονομία πόρων — καθρέφτης, φως, λέξη — το έργο δηλώνει ότι κάθε πρακτική καλλιτεχνίας υπάγεται σε έναν συνεχή αυτοπορτρέτο, όπου η ευαισθησία δεν είναι ομολογία, αλλά συνθήκη.

Καλλιτέχνης διεθνούς εμβέλειας, του οποίου το έργο στηρίζεται στη διχασμό που υφίσταται μεταξύ μνήμης και λησμονιάς. Η μνήμη κατά τη γνώμη μου είναι το απαραίτητο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, ενώ ο πολιτισμός μας επιδιώκει να χαράξει την ιστορία με την τρυπητή πέτρα, προσπαθώ να αναχαιτίσω, να αποδομήσω, ακόμη και να εξαλείψω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση αυτή της εξάσκησης της λησμονιάς… Το σώμα αποτελεί μόνο την υποστήριξη αυτής της μνήμης από την οποία εξαρτάται ή ακόμα και την χρειάζεται. Το ίδιο το σώμα το χτίζει, το μοντελοποιεί και το μεταμορφώνει. Και αν η αναμνησία προέρχεται από τα ελληνικά ως ανάβαση μνήμης, για μένα την καταδιώκω για να μπορέσω να απομακρυνθώ από αυτήν.