Pippo - Last Petals Falling

Τελευταία πέταλα που πέφτουν
Τα δάχτυλά μου αγγίζουν το μετάξι στη μέση μου, αλλά το βλέμμα μου είναι δεμένο στα άνθη που παραδίδουν το στήριγμά τους. Εγώ είμαι το κόκκινο άνθος που αρνείται να πέσει, ριζωμένο σε ένα δωμάτιο από αντήχηση και σκιές. Η γάτα παρακολουθεί τη πόρτα με μια υπομονή που έχω εξαντλήσει εδώ και καιρό. Κάθε πέταλο που αγγίζει το δάπεδο ακούγεται σαν ένα ψίθυρο ενός ονόματος που προσπαθώ να ξεχάσω. Αυτό το κόκκινο μετάξι είναι η μόνη μου ζεστασιά τώρα, μια μαλακή, φθίνουσα προσευχή που προσφέρεται στον δροσουλιάζοντα απογευματινό αέρα.

* Διαστάσεις: 100 × 75 × 2,5 cm (Ύψος × Πλάτος × Βάθος)
* Υλικό: Αρχικό λάδι σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Εκτύπωση: Μοναδικό, ένα και μόνον αρχικό έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τραβηγμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Κάδρο: Χωρίς κορνίζα (οι πλευρές έχουν βαφτεί, δεν περιλαμβάνεται εξωτερική κορνίζα)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο εσώφυλλά; περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορές: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρης ασφάλεια αποστολής από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη:

Ο Pippo (γεννημένος στη Monza) δημιουργεί έργα που διαβάζουν το ήσυχο έδαφος ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αποσύροντας μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του είναι εμφανές στις συνθέσεις του— αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια βυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα θέματά του γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, εισβάλλοντας νοητικά στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται προσωπικά σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό σε ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ένδυμένες, συχνά έχουν πρόσωπο κενό. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο κεντρικός ήρωας «μπορεί να είναι οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να ζήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο μεταξύ ορατού και αόρατου ορίζει και τον καλλιτέχνη. Απόμακρος και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα ↔ με λεπτές, ατμοσφαιρικές αποχρώσεις διακοσμημένες με αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo εξελίσσει μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πίνακές του—γεμάτοι σιωπηλά ζώα, κοφτερούς σκιές και φλεγόμενο φως—δεν είναι μόνο εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες προσδοκίας και χάρης.