Τιρμπουσόν - Σίδερο - Αντίκα Ανοίχτης φελλού 19ου αιώνα

Χυτοποίημενο με το χέρι από ατόφιο σίδηρο, αυτός ο μυτερός μυλόσφυρας του 19ου αιώνα φέρνει τη σιωπηρή βαρύτητα του χρόνου. Ο έλικας του, κάπως ακανόνιστος, εξακολουθεί να φέρνει τα σημάδια του χαλκού που τον πλάθει — σε μια εποχή που και το πιο απλό εργαλείο κατασκευαζόταν με πρόθεση. Το χερούλι, σκοτεινιασμένο από δεκαετίες χρήσης, φέρει τη μαλακή γυαλάδα που άφησαν άπειρα χέρια στριφογυρίζοντας το σε τραπέζια ομιλιαστά με φως κεριών, σε ταβέρνες, σε σαλόνια και σε οικογενειακά κουζινάκια.

Όμως η αληθινή ψυχή του αντικειμένου βρίσκεται πέρα από το σίδερο αυτό καθεαυτό.

Λέγεται ότι ο μυλόσφυρας αυτός ανήκε κάποτε σε έμπορο κρασιού που διέσχιζε τα δρομολόγια ανάμεσα στην κοιλάδα Ντούρο της Πορτογαλίας και το νότιο Γαλλία γύρω στο 1870. Το όνομά του ήταν Αντόνιο Βαλβέρντε, ένας άνθρωπος που αγαπούσε να λέει ότι το κρασί δεν είναι ένα ποτό, αλλά « υγρή μνήμη ». Κρατούσε τον μυλόσφυρα άπλωμένο στην τσέπη του παντελονιού σαν να ήταν κλειδί — όχι για μπουκάλια, αλλά για ιστορίες.

Μια χειμωνιάτικη νύχτα, καθυστερημένη από θύελλα, ο Αντόνιο μοίρασε το τελευταίο του εναπομείναν μπουκάλι με ξένους σε ένα δρόμικό πανδοχείο. Καθώς αργά στρίβοντας τον μυλόσφυρα στον παλιωμένο φελλό, σημείωσε ότι το κρασί βρήσκει την πραγματική του αξία μόνο όταν φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Όταν πέθανε μερικά χρόνια αργότερα, το εργαλείο δεν πουλήθηκε ποτέ — μεταβιβαζόταν μόνο ως δώρο, πάντοτε με τα ίδια λόγια:

«Είθε αυτός ο σίδηρος να ανοίγει περισσότερα από μπουκάλια.»

Σήμερα, ο μυλόσφυρας ανήκει λιγότερο σε έναν μεμονωμένο ιδιοκτήτη και περισσότερο στις συνάξεις που συνεχίζει να εμπνέει. Ο σίδηρος μπορεί να έχει παλιώσει, αλλά ο έλικας του ακόμα περιμένει μια ακόμη στροφή, ένα ακόμη τραπέζι, μια ακόμη μνήμη.