Baptiste Laurent - Avatar tree

"Avatar tree", XXL, 99x150cm, 2018 ακρυλικά και χρωστικές σε καμβά
Υπογεγραμμένο πίσω, αποσταλμένο κυλιόμενο.

Σειρά (En)tropicos/
Οι ημέρες επαναλαμβάνονται. Μερικούς μήνες πριν ζήσαμε
μια ασυνήθιστη στιγμή. Ο χώρος μας είναι μικρός και
ο χρόνος μακρύς. Σκεπάζαμε από την έλλειψη του χρόνου,
αλλά τώρα μας εκπλήσσει η περίσσεια. Ένα
ενδοσκόπιο gesture, ορίζοντας ένα νέο ορίζοντα, όπου
aapproach τη φαντασία μας. Η σύγχυση της αλλαγής, ένα
αξιοσημείωτο κήρυγμα ζητά «τι τώρα;
Ο Μπαπίστ χρησιμοποιεί αυτό το δυστοπικό πανόραμα για να δημιουργήσει
άλλο ξημέρωμα, ένα νέο ξημέρωμα. Η κατασκευή αυτών
των ζωγραφιών απορρέει από την ανάγκη ανανέωσης του τοπίου,
aπό την επιθυμία για μια ξεχασμένη φύση. Να την ανακαλύψουμε ξανά, να
αναζωογονήσουμε.
Το κίνητρο για αυτή τη συμβίωση εντοπίζεται στην
ιστορία του ανθρωπολόγου και ιδρυτή της
στυδολογίας, Claude Lévi-Strauss: το 1935, ο Lévi-Strauss
αναχώρησε αναζητώντας μια αυθεντική, καθαρή/Brazilian, εξοπλισμένη
με μια άγρια ενέργεια και μια μοναδική φύση.
Ο συγγραφέας του "Tristes Tropiques" είχε μερικώς εκπληρώσει
τις προσδοκίες από το ταξίδι. Η αγωνία του παρουσιάζεται σε ένα απόσπασμα κειμένου με προφητικές
χρωματικές υπαινιγμούς: «Σε μερικούς αιώνες, σε αυτόν τον ίδιο χώρο,
άλλος ταξιδιώτης, εξίσου απελπισμένος όπως myself, θα θρηνήσει
την εξαφάνιση αυτού που θα μπορούσα να έχω δει και που διέφυγε από εμένα». Θύμα διπλής ασθένειας, όλα τα όσα βλέπω με πληγώνουν, και αυστηρά επικρίνω τον εαυτό μου που δεν κοίταξα αρκετά σκληρά.
Όπως ένας ταξιδιώτης, οι (en)tropical καμβάδες του Μπαπίστ τον οδηγούν
να βρει έναν τόπο όπου μπορεί να επαναφέρει τη ζωντάνια του. Ίσως αυτές οι ειδies δεν υπάρχουν, ίσως αυτοί οι ιδανικοί τοπιογραφικοί τόποι ποτέ δεν υπήρξαν. Αλλά το παράθυρο που ανοίγει ο Μπαπίστ επιτρέπει στον αέρα που δεν μπορούμε πλέον να αναπνεύσουμε σήμερα. Ο Μπαπίστ μας προσφέρει μια ουτοπία· μέσα από τις κινήσεις του προτείνει μια μετατόπιση παραδείγματος, μια δυνατή οικολογία. Για τους Έλληνες, η λέξη εντροπία είχε δύο σημασίες: εξέλιξη και μεταμόρφωση. Για τους φυσικούς, είναι μέτρο της αταξίας ενός συστήματος. Εντοπίζοντας την αταξία, μεταμορφώνοντάς την

Μπαπίστ Λορέν (1980, Ναντά) είναι εικαστικός που ζει και εργάζεται
στη Μαδρίτη και στο Παρίσι.
Έχει εκθέσει σε διάφορους καλλιτεχνικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς,
συμπεριλαμβανομένων του Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό του μέσο είναι η ζωγραφική, αλλά εργάζεται επίσης σε γλυπτική
και αναπτύσσει προγράμματα με ισχυρή λογοτεχνική, κοινωνική και
ανθρωπολογική συνιστώσα.
Στις πρόσφατες δημοσιεύσεις και εκθέσεις του, "Conversaciones y
puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" και "Exit",
έχει επανειλημμένα πειραματιστεί με συνεργατική δημιουργική εργασία
με άλλους εικαστικούς καλλιτέχνες και λογοτεχνικούς συγγραφείς.
Ως αντι-ακαδημαϊκός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνκρίνει
εικονογραφικά στυλ, αιωρούμενος ανάμεσα σε νεο-φαινομενιστικό αφήγημα, γραφικό
πίνακα και εξπρεσιονιστική αφαίρεση.
Ιδρυτής του κοινού στούντιο Latolier στη συνοικία Usera της Μαδρίτης, διευθύνει μια δυναμική κοινότητα Ισπανών και διεθνών εικαστικών καλλιτεχνών