Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου σε όλο τον κόσμο για τη τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται με μια θήκη από plexiglass.

Το εν λόγω έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, ε reinterpretando τη γλώσσα του μέσα από την βιομηχανική ύλη. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα της ταυτότητας και της ολότητας – δεν αποτελεί εδώ μόνο επιφάνεια, αλλά πεδίο ενεργειακό. Όπως και ο Aubertin, το μονοχρωμα becomes mental space, pure tension, spiritual vibration. Ωστόσο, αντί για πυρκαγιά και καύση, συναντούμε την βίτσα: μηχανικό στοιχείο, αρθρωτό, σειριακό.
Οι βίδες émergent από τον πίνακα σαν δυναμικό ύφανσμα, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη δισδιάστατη αντίληψη και μετατρέπει το κόκκινο σε μια περιοχή διαπερασμένη από δυνάμεις. Αν ο Aubertin έκαιγε ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, κατασκευάζεται. Είναι ένα αντίθετο βήμα αλλά εννοιολογικά ομόφωνα: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στο μονοχρωμα.
Η διάφανη θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι απλώς χρώμα, αλλά βύθιση στην εμπειρία· δεν είναι απλώς επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανική ελέγχουν και συναισθηματική δόνηση.
Σε αυτή τη προοπτική, το έργο τοποθετείται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στην βίτσα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτήν που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτής της σύγχρονης δημιουργού εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της κεντρικοειδούς τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με τη γλωσσική οπτική γλώσσα και τον πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Με ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική έρευνα αλληλεπιδρά με τη φαντασία του πλούτου, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, καλώντας σύμβολα ασημένια και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίγραφες ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, εκτελεσμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της σύγχρονης κουλτούρας.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της концепτουέλ street art και της τέχνης που εμπνέεται από τους μεγάλους εικονικούς μάρκα, διατηρώντας ωστόσο μια έντονη καλλιτεχνική ταυτότητα αυτονομίας.